سرقت به سبک کمدی کلاسیک

گر چه تجهیزات سینمایی قدر و قیمتی برای خودشان دارد و سینمای ایران گاهی حتی معطل یک چراغ دوقلوست، اما سارقان از همه جا بی خبر این وسایل، 50 میلیون دستبردی‌شان را کجا می‌خواهند نقد کنند؟! چون این وسایل تلفن همراه، دوربین دیجیتال خانوادگی یا ضبط صوت خودرو نیست که کارکرد فراگیری داشته باشد.

سرقت وسایل فیلمبرداری یک فیلم آنقدر دور از ذهن است که مثلا بگویید تیغ جراحی یک پزشک جراح را دزیده اند! شما این سارقان را تجسم کنید که قفل به زعم خودشان یک اتوبوس را باز می‌کنند و با دریایی از دوربین، تجهیزات صدابرداری، نورپردازی و موتورهای مولد برق روبه‌رو و ذوق زده هم می‌شوند اما شما می‌دانید که فایده‌ای برایشان ندارد. از طرفی هم می‌توان تصور کرد، سارقان از علاقه‌مندان سینما بوده‌اند و سینه موبیل پارک شده در گوشه خیابان را شناخته‌اند و بار خود را بسته‌اند و رفته‌اند. اینجاست که مثل همسایه‌ها و فامیل مال باختگان، باید بگویید دزد آشناست! در کل هر طور بخواهید حساب کنید، گروه فیلمسازی متحمل ضرر بسیاری شده است.

چون در شرایط گرانی تجهیزات سینمایی و امکانات محدود این عرصه، فیلمسازانی که تن به اجاره وسایل داده‌اند، باید هزینه‌هایش را تمام و کمال پرداخت کنند. اینجاست که باید این دست سارقان را نصیحت کرد تا دست از سر سینمای بی‌پول و مقروض بردارند و سراغ بازار پررونق‌تری بروند.

چون این سرقت‌ها برایشان سودی ندارد و تنها منجر به ناامنی لوکیشن‌های فیلمبرداری، توقف پروژه و آزار و اذیت یک گروه فیلمبرداری می‌شود.

آزاده کریمی / گروه فرهنگ و هنر