شب عروسی‌ام می‌خواستم آبروداری کنم

تو متهم به سرقت هستی، اتهامت را قبول داری؟

بله، قبول دارم. من از صاحبکارم سرقت کردم.

نه، سابقه‌ای ندارم. من اصلا آدم بدی نیستم و چشم به مال دیگران ندارم. آن روز هم مجبور شدم این کار را بکنم.

من آدم فقیری هستم و به دلیل فقری که دارم دست به این کار زدم. بعد هم آنها را پس دادم.

راستش را بخواهید اصلا برایم مهم نبود که ماشین مدل بالا و طلا داشته ‌باشم، اما آن شب، شب عروسی من بود و می‌خواستم یک شب رویایی و به یاد ماندنی برایم باشد.

راستش پول نداشتیم. ما خیلی دستمان تنگ بود و برایمان سخت بود که بخواهیم ماشین کرایه کنیم. تا جایی که ممکن بود از هزینه‌هایمان کم می‌کردیم.

مدتی قبل از مراسم عروسی وقتی داشتیم تازه تدارک می‌دیدیم من موضوع را به زن صاحبکارم گفتم. او هم خیلی خوب با من برخورد کرد و گفت که حتما ماشین را می‌دهد و حتی پیشنهاد داد که پول به من قرض بدهد.

بله، درست است. من سال‌ها بود که برایشان کار می‌کردم. آنها من را دوست داشتند. زن و شوهر سالخورده‌ای بودند، اما چون تنها بودند من را استخدام کرده‌ بودند.

آنها خارج از کشور زندگی می‌کردند و خیلی کم به ایران می‌آمدند.

راستش از ترس آبرویم. اگر من آن ماشین را به مراسم عروسی‌ام نمی‌بردم آبرویم می‌رفت. به همین دلیل هم مجبور شدم دزدی کنم.

یک هفته مانده‌ بود به عروسی، زن صاحبکارم به خارج از کشور رفت. او رفته ‌بود که بچه‌هایش را ببیند و به من هم گفت که شوهرش ماشین را به من می‌دهد. بعد من هم با مرد صاحبکار صحبت کردم و او هم گفت که ماشین را می‌دهد.

یک شب مانده‌ بود به عروسی‌ام که به او گفتم ماشین را می‌خواهم و او هم گفت که نمی‌تواند ماشین را بدهد. هرچه خواهش کردم فایده‌ای نداشت. می‌گفت نمی‌تواند این کار را بکند و ماشین چند ده میلیون تومانی‌اش را دست من بدهد. وقتی دیدم اصرارهایم فایده‌ای ندارد موضوع را به همسرم گفتم و ماشین را سرقت کردیم.

بله، او می‌دانست. ما با هم این نقشه را طراحی کرده‌بودیم.

تصمیم گرفتیم مرد صاحبکار را بیهوش و بعد ماشین را سرقت کنیم تا شب عروسیمان آبرومندانه برگزار شود.

مقداری قرص خواب‌آور قوی از داروخانه گرفتیم. البته شوهرم همراهم بود و قرص‌ها را او گرفت.

روز عروسی‌ام، حدود ظهر بود. در خانه مرد صاحبکارم بودم. از بیرون آمد و به من گفت که غذا می‌خواهد. من هم غذایش را آماده کردم. داروهایی را که خریده‌ بودم داخل نوشیدنی او ریختم و سر میز گذاشتم. چند دقیقه بعد وقتی غذا و نوشیدنی‌اش را خورد حالش بد شد. کاملا گیج شده ‌بود. روی تختش رفت و بعد بیهوش شد. من هم سوئیچ ماشین را برداشتم و رفتم. آن شب عروسی را با آن ماشین برگزار کردیم.

زن سالخورده جواهرات زیادی داشت و چون من طلایی نخریده ‌بودم تصمیم گرفتم طلاهای او را بردارم و بعد هم پس بدهم.

فردای عروسی ماشین و جواهرات را به صاحبش برگرداندم.

نه، من مخفیانه آنها را بردم و سرجایش گذاشتم.

به همراه شوهرم به ماه عسل رفتیم. چند روزی شمال بودیم و بعد هم دستگیر شدیم.

وقتی صاحبکارم به هوش آمد‌ و متوجه شد که مدت زیادی خواب بوده ترسید و موضوع را به پلیس خبر داد.

برای این که طلاها را پیدا کنم خانه را گشته ‌بودم و خیلی به هم ریخته بود. بعد هم از خانه فرار کردم. او هم وقتی بیدار شد و دید من نیستم و خانه به هم ریخته متوجه شد که سارق من هستم. من هم‌چون نمی‌خواستم دیگر به آن خانه برگردم چنین کاری کردم.

او شکایتش را پس نگرفت، چون معتقد است ما باید تنبیه شویم و فکر می‌کند من قصد جان او را کرده ‌بودم.

بله، درست است. من اشتباه کردم. نباید این کار را می‌کردم، اما در آن زمان آنقدر نگران آبرویم بودم که به چیز دیگری فکر نمی‌کردم. البته دارویی که در نوشیدنی صاحبکارم ریختم زیاد نبود و می‌دانستم خطری برایش ندارد، اما قبول دارم که اشتباه کردم.

نه، متاسفانه حالا فهمیدم اشتباه کردم. نباید این کار را می‌کردم. اگر با فقر می‌ساختم و دست به سرقت نمی‌زدم حالا آبرویم بیشتر حفظ شده ‌بود. نتوانستم بر نفسم غلبه کنم. با این که اموال سرقتی را پس دادم، اما دل زن و شوهری را که خیلی به من محبت کرده‌ بودند شکستم.

آنها زن و شوهر بخشنده‌ای هستند و من از کرده‌ام خیلی پشیمانم. در تمام این سال‌ها با من مثل بچه خودشان رفتار کردند. البته من هم همیشه سعی کردم آدم خوبی باشم و آنها را اذیت نکنم، اما این‌بار اشتباه بزرگی کردم. امیدوارم باز هم من را مثل فرزند خودشان بدانند و ببخشند. من و همسرم زندگی جدیدی را شروع کردیم و این موضوع زندگی ما را تحت تاثیر خودش قرار داد. اگر این زوج ما را ببخشند زندگیمان را دوباره شروع می‌کنیم و قول می‌دهم از این به بعد آدم خوبی باشم. با این که شوهرم کارگر است و درآمد زیادی ندارد اما قول می‌دهم به هر چه دارم قانع باشم و دیگر به مال کسی دست‌درازی نکنم.

خانواده‌ام تلاش زیادی کردند، اما هنوز موفق نشده‌اند. مادرم همچنان برای عذرخواهی به خانه آنها می‌رود. او می‌گوید خیلی آدم‌های خوبی هستند و اگر بدانند که واقعا پشیمان هستی حتما تو را می‌بخشند. من هم امیدوارم که این‌طور باشد و آنها گذشت کنند.

من فقط می‌خواهم به آنها چیزی بگویم. دوست دارم بدانند که خیلی پشیمان هستم. سال‌ها در خانه‌شان کار کردم و هیچ وقت دست به هیچ چیز نزدم، مگر این‌که خودشان اجازه بدهند. ای کاش بپذیرند که من زن جوانی هستم که دلم می‌خواست مثل دختران دیگر عروس شوم و زندگی خوبی داشته‌ باشم، عروسی‌ام باشکوه باشد و برایم خاطره خوبی به یاد بماند. به همین علت هم چنین اشتباهی کردم. درخواست بخشش دارم و اگر من را ببخشند قول می‌دهم زندگی سالمی داشته ‌باشم.

مرجان لقایی