شعر، سرمشق آواز است

من در آلبوم‌های قبلی‌ام همچون سبز جاودان، رمز مستی، نای شکسته و همین‌طور این اثر جدیدم سعی کرده‌ام دیدگاهم در انتخاب شعر در هرکدام متفاوت باشد به گونه‌ای که در هر یک از این آثار حداقل یکی از شعرهایم با دیدگاه اجتماعی و برداشت و انعکاسی از جامعه‌ای است که در آن زندگی می‌کنم. در واقع من در انتخاب شعرهایم از بزرگان ادبیات فارسی، سعی دارم به شکلی نظر خودم را نیز در برهه‌ای از زمانی که هستم، بیان کنم.

من در آلبوم رمز مستی نیز همین کار را کردم و در آلبوم نای شکسته نیز ـ که آهنگسازی‌اش به عهده کیوان ساکت بود ـ یک کار قدیمی از عارف قزوینی را اجرا کردم. من در این کارها سعی‌ام بر این بود که مجموعه زیبایی از تصانیف ـ که توسط بزرگان موسیقی جمع‌آوری و بازسازی شده ـ را به مخاطبان ارائه دهم، در واقع هدفم بر این است که کارهای زیبایی همانند آثار عارف را که تا به حال اجرا نشده است، مردم بشنوند اما با تمام این موارد، اصول کار ما تنها اجرای آثار قدما نیست، چرا که دو آلبوم اول من اینچنین نبوده‌اند و فقط در رمز مستی و شهر بی‌صدا سعی کردم هشت تصنیف را که تا به حال شنیده نشده‌اند، منتشر کنم.

پروژه‌ای که برای این آلبوم تعریف کردیم، موسیقی با کلام است و تنها یک قطعه از آن سازی است که کیوان ساکت در آن سه‌تار زد، البته این نوازنده در جایی عنوان کرده بود می‌شود آلبوم شهر بی‌صدا را هم بدون کلام گوش کرد که من متوجه منظور ایشان نشدم، چون درآلبوم شهر بی‌صدا کار، موسیقی باکلام است.

وقتی ما آثار قدما را برای اولین بار اجرا می‌کنیم، درواقع کار نو ارائه می‌دهیم؛ چرا که در زمینه تصانیف بحث تازگی اجرا مطرح است، اما من در ساز و آواز با توجه به سلیقه خودم می‌خوانم و حتی طراحی آوازی که من در آلبوم شهر بی‌صدا داشتم ارتباطی به آوازهای قدما ندارد و ترکیبی کاملا جدید است. بر این اساس نمی‌توان صرفا گفت چون آثار قدیمی است آواز نیز باید در همان فضای قدیمی باشد.

من خودم سعی کردم در تمام کارهایم غزل‌هایی که تا به حال خوانده نشده را بخوانم، چرا که ما در ادبیات ایران به قدری شعر خوب از بزرگانمان داریم که تا به حال با نوای موسیقی خوانده نشده‌اند. همیشه سعی‌ام بر این است که باتوجه به دستگاه یا گوشه‌های موسیقی، ابیات را انتخاب و هماهنگ کنم به طوری که بعضی وقت‌ها مجبور به جابه‌جایی ابیات در یک غزل شده‌ام تا با دستگاه یا گوشه موردنظر همسو و هماهنگ باشد، در واقع نزدیکی و قرابت دو هنر موسیقی و شعر را رعایت می‌کنم و از دیدگاه خودم آنها را به هم نزدیک کردم. در آوازایرانی، تلفیق شعر و موسیقی قطعا حرف اول را می‌زند و غزل انتخاب‌شده برای آواز با توجه به تعالیم موسیقایی که خواننده فرا گرفته و ارائه می‌کند به آواز وی ارزش خاصی می‌بخشد.

من با شادروان پرویز مشکاتیان، ده سال همنشین و مانوس بودم و قطعا از تجربیات و آموزه‌های او ـ چه در زمینه تلفیق شعر و موسیقی و چه در زمینه فلسفه هنر ـ بهره‌های فراوان بردم و می‌توان گفت عمده‌ترین تاثیر مرحوم مشکاتیان بر من، بالا‌رفتن پسند موسیقی‌ام بوده، یعنی پسند و توقع مرا از تولید موسیقی بسیار بالا برده است.