داستان یک شهر ورشکسته آمریکا

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از RTBF ، واژه ورشکستگی بدن همه را به لرزه درمی آورد. ورشکستگی یک شهر را به چیز می توان تشبیه کرد؟ وقتی که یک جامعه با فقدان بودجه و نقدینگی مواجه می شود ، چه اتفاقی رخ می دهد؟

یک تیم از گزارشگران شبکه RTBF برای تلاش در یافتن پاسخ این پرسش ها به استاکتون رفتند. این شهر 300 هزار نفری بیلانش را اعلام کرده است. بزرگترین ورشکستگی در میان 28 شهرداری ورشکسته شهرهای آمریکا.

آن جانستون شهردار استاکتون کمتر در برابر رسانه ها حاضر شد. او هنگامی دست به این کار زد که بدترین زمان بحران بود و امروز ناگزیر است به هر زبانی  تلاش کند دلایل چنین خرابی هایی را توضیح دهد.

جانستون مدعی است:  این وضع در نتیجه دستمزدهای سخاوتمندانه کارکنان ما و مستمری بگیران ما رخ داده است.  این شرایط به دلیل دریافت وام های زیاد و سنگین برای احداث زیرساختارهای ما به وجود آمده است که اکنون دیگر قادر به بازپرداخت آنها نیستیم، و به ویژه این اوضاع ناشی از سقوط بازار املاک که یکی از عمده ترین منابع درآمدهای ما بود، است.

آلفرد سیبل راهنمای گزارشگران شبکه بلژیکی است. او آنها را به سوی یک استادیوم پرزرق و برق جدید می برد که در اوایل دهه 2000 احداث شده است. آلفرد می گوید: آنها هزینه بسیار هنگفتی را خرج این استادیوم کرده اند اما زمان زیادی لازم است تا این هزینه مستهلک شود. شهر برای ساختن این کاخ ورزشی بسیار مدرن ، همچنین یک استادیوم بیسبال که هنوز خالی است و نیز یک بندر لوکس قایق های تفریحی 400 میلیون دلار وام گرفت.

اما امروز شهر نمی تواند حتی یک دلار از این وام را باز پرداخت کند بنا براین شهرداری تصمیم  گرفته دست به صرفه جویی هایی بزند که با حذف بیمه بیماری مستمری بگیران که آلفرد نیز جزو آنها است، آغاز می شود.

آلفرد می افزاید: اینجا پای زندگی انسان ها در میان است، افرادی که سراسر عمر خود را وقف شهر کرده اند و مانند من بیش از 30 سال به کار اشتغال داشته اند. ما همه خدمات را به آنها دادیم و در حال حاضر یک سیلی به صورتمان دریافت می کنیم  و به ما می گویند که هیچ کاری نمی توانند برایمان انجام دهند.

آلفرد و همسرش احساس می کنند در یک زندان بزرگ در فضای باز محبوس هستند که حتی بعضی از روزها در آن صحبت از مجازات اعدام  می شود. آلفرد که سالها به عنوان کارشناس سموم ضد آفات برای مراقبت از پارک های شهر کار کرده است تعداد داروهایی را که باید هر روز مصرف کند، فراموش کرده است. از جمله یک داروی ضدافسردگی.

آلفرد تصریح می کند: در من میل به خودکشی ایجاد شده است. اگر می خواستم بیمه بهداشت شهرداری را حفظ کنم باید هر ماه 1172 دلار پرداخت می کردم در حالی که حقوق بازنشستگی من 2100 دلار است. بنابراین ،چنین کاری غیر ممکن است.

همسر آلفرد می گوید: ما دیگر هیچ آینده ای نداریم. ما به شیوه روز به روز زندگی می کنیم  و امروز که بگذرد نمی دانیم فردا را چگونه سپری کنیم. اگر یکی از ما دو نفر دچار بیماری شود باید در خیابان زندگی کنیم.

بی خانمانی ، کابوس هر روزه بسیاری از ساکنان شهر است. در برخی از محله های خطرناک شهر نخستین چیزی که محسوس است نومیدی عمیق افرادی است که دیگر هیچ چیز ندارند. سیاست ریاضتی  که توسط شهرداری تحمیل شده است ساکنان را به حال خفگی انداخته است و ناهنجاری اجتماعی  در برخی از محله ها به سطح تشنج رسیده است.

صف های ورودی  غذاخوری های خیریه هر روز از روز پیش طولانی تر می شوند. در داخل این اماکن می توان افرادی با سرنوشتی شکننده را یافت که آخر و عاقبت آنها اغلب به طور بی رحمانه ای مشابه است.

یک مرد پشت میز غذا می گوید: ابتدا خانه ام را از دست دادم سپس چند ماه بعد شغلم از دستم رفت. مسئول غذاخوری خیریه سنت مریز تاکید می کند که از زمان ورشستگی شهر تعداد ظروف غذایی که توزیع می شود دو برابر شده است.

فقر و فلاکت مترادف با ناامنی است. شهرداری یک سوم از نیروهای پلیس را اخراج کرده و از بازنشستگان داوطلب خواسته است ظرف یک هفته آموزش دیده و کارهای اداری را به عهده بگیرند، در همین حال ماموران پلیس حرفه ای در خیابان ها با انفجار جرم و جنایت مواجه هستند. ظرف یک سال تعداد حملات مسلحانه دو برابر شده و موارد قتل بیشمار است.

یک مامور پلیس گشتی پشت فرمان اتومبیلش تایید می کند: قبل از اخراج ماموران پلیس سالیانه ما به طور متوسط با 24 فقره قتل مواجه بودیم. سال گذشته تعداد موارد قتل به 58 فقره رسید و اکنون که در ماه سپتامبر هستیم  50 مورد قتل رخ داده که اگر با همین روند پیش برود امسال یک رکورد جدید در زمینه قتل بر پا می شود.

نشریه فوربس شهر استاکتون را در صدر شهر های فلاکت زده ایالات متحده قرار داده است. حتی با بیشترین سطح  صرفه جویی های ریاضتی امید نمی رود که تا پنج سال دیگر بهبودی در اوضاع این شهر ایجاد شود.

از آغاز بحران اقتصادی  30 شهر آمریکایی دچار ورشکستگی شده اند و امروز تمام یک کشور است که باید خونریزی ناشی از این جراحت را کاهش دهد. مترجم: بهرام افتخاری.