اشتباهم را تکرار نکردم

تقصیر خودم بود که زنم مهریه‌اش را اجرا گذاشت. من در آن سال‌های جوانی، به همسرم خیانت کردم، او زن خوبی بود و هیچ مشکلی با هم نداشتیم اما نمی‌دانم چطور نتوانستم خودم را کنترل کنم و با یکی از همکارانم طرح دوستی ریختم و با او رابطه برقرار کردم. زنم وقتی موضوع را فهمید دادخواست طلاق داد ولی من گفتم حاضر به جدایی نیستم، او هم مهریه‌اش را اجرا گذاشت و برای همین یک سال و نیم در زندان ماندم.

یک سال و نیم زندان، از دست دادن همسرم که زنی مهربان و فداکار بود، از دست دادن شغلم، ناراحتی روحی و افسردگی و هزار و یک درد و بلای دیگر. حتی پدر و مادر خودم هم جور دیگری به من نگاه می‌کردند.

اصلا حرفش را هم نمی‌خواهم بزنم.

دنبال کار گشتم چون جرمم عمد نبود از این نظر مشکلی نداشتم. مساله اصلی پیدا کردن شغل مناسب بود. من قبل از زندان در یک درمانگاه صندوقدار بودم و نمی‌خواستم شغلی پایین‌تر را قبول کنم. در آن زمان کار پیدا کردن خیلی سخت بود و بالاخره در یک بنگاه معاملات ملکی مشغول شدم.

در اسلامشهر مغازه‌ای خریده‌ام و ساندویچی راه انداخته‌ام. تمام روز آنجا هستم. شب‌ها را هم در مغازه می‌خوابم. خیلی تنها هستم ولی در تمام این مدت همه سعی‌ام این بوده که دست از پا خطا نکنم. به هر حال هر آدمی ممکن است در زندگی‌اش اشتباه کند، مهم این است که اشتباه را تکرار نکند. من هم به قولی که به خودم دادم وفادار ماندم. خدا را شکر دیگر پدر و مادرم به چشم بد به من نگاه نمی‌کنند. آنها پیر شده‌اند و برایم خیلی مهم است از من راضی باشند.پنجشنبه شب‌ها به خانه آنها می‌روم و جمعه را هم پیش‌شان هستم و اگر کاری داشته باشند انجام می‌دهم. رضایت آنها برایم مهم‌ترین چیز است.