با تحقیقات بسیار دانشمندان انتخاب طبیعی را در شکلگیری این فرآیند برای طولانی شدن عمر موثر میدانند. آنها میگویند در طول سالیان طولانی گونههای مختلف جانداران با خطرات محیطی بسیاری مواجه بودند که همگی برکاهش عمر آنان موثر بود و از طرفی تنازع برای بقا و گرایش جانداران به بقا سبب شد تا کم کم در بدن جانداران فرآیندی مانند محدودیت کالری شکل بگیرد که این فرآیند با محدودیت تولید کالری و حفظ منابع انرژی سلولی، سبب میشود با وجود تغییرات و تهدیدهای محیطی، آنها امکان بقا یافته و عمری طولانیتر داشته باشند.
در واقع این فرآیند از دیرباز در پاسخ به شرایط محیطی شکل گرفت به طوری که همزمان با سخت شدن شرایط زندگی مانند کمبود مواد غذایی مکانیزم محدودیت کالری فعال شده و امکان بقای جاندار را تا زمان بهبود شرایط فراهم میکند.
در این میان فرضیهای دیگر مطرح شد و آن اینکه عملکرد فرآیند محدودیت کالری در طولانی شدن عمر موجودات طی سالیان دور در واقع ممکن است از اثرات جانبی این مکانیزم باشد، بهطور مثال در طول سالیان دراز جاندارن در شرایط محیطی مختلف مانند کمبود غذا، مواد غذایی ناشناختهای را وارد زنجیره غذایی خود کردند و به این شکل خود را در معرض مواد سمی مختلفی قرار دادند لذا بدن آنها برای حفظ بقای خود نیازمند یک مکانیزم ایمنی درونی برای مقابله با این سموم شدو برهمین اساس مکانیسمهای دفاعی قوی مانند ماده Rapamycin در بدنشان ساخته شد تا با دفع این سموم و محدودیت کالری و تولید انرژی کمتر، بتواند بقای ارگانیسم را حفظ کند.
در این راستا تئوریهای بسیار دیگر نیز مطرح شدهاند مثلا این تئوری که میگوید پروتئین TOR عامل مهمی درتسریع رشد وتکثیر ارگانها و بافتهاست، زیرا با فرستادن سیگنالهای لازم، به تحریک و تسریع رشد سلولهای ماهیچهای صاف در سرخرگها، انباشتن زیاد چربیها برای تولید انرژی در مواقع لازم، بهبود مقاومت و پایداری هورمون انسولین، تکثیر و ازدیاد سلولهایی به نام استئوکلاستها که به درهم شکستن استخوانها میانجامد و رشد تومورها منجر میشود.
همچنین یکی دیگر از عملکردهای این پروتئین نقشی است که در ساخت پروتئینهایی دارد که با عملکردهای ناقص میتوکندری و تخریب مولکول DNA توسط رادیکالهای آزاد، متابولیسم سلول را در معرض آسیبهای جدی قرار میدهد.
به این ترتیب مشخص است که این پروتئین (TOR) نقش مهمی درپیر شدن بافتها و ارگانهای بدن دارد.