دسته‌چکم کجاست؟

ـ آقا ما که کاری نکردیم، آقا غلط کردیم ببخشید. آقا اصلا پدرم فردا کار داره نمی‌تونه بیاد. خیلی هم کار داره.

ـ بگو مادرت یا برادربزرگت بیاد.

آقا مادرمون فوت کرده- با لکنت و شرم می‌گوید و آهسته می‌گوید- برادرمان هم آقا نمی‌تونه بیاد. اصلا برادرمان را ولش کنید. کار داره آقا، خیلی هم کار داره.

ـ خدا مادرتون را رحمت کنه. اما پدرت چه کار داره که از بچه‌اش مهم‌تره؟ یعنی بابات نمی‌خواد برای تو یک روز از کارش بزنه؟ یعنی بابات... استغفرالله

2 ـ بابا! آقای ناظم گفتن فردا بیاین مدرسه، کارتون داره.

پدر در حالی که روزنامه‌ها را ورق می‌زند:

ـ نگفت چه کار داره؟ برای چی منو خواستن؟ نکنه جایی از مدرسه خراب شده باز بابای بچه‌ها رو گفتن بیان که هر کی کاری بلده انجام بده؟

نمی‌دونم. پسر این جمله را در حالی ادا می‌کند که زیرچشمی بابا را می‌پاید و با انگشتانش بازی می‌کند...

این حکایت نه‌چندان غریب اولیا و مدرسه است، اولیایی که مدرسه را نمی‌شناسند و مربیانی که اولیا را نه به منظور تربیت و درس بچه‌ها که برای حفظ فیزیک مدرسه به مدرسه دعوت کرده‌اند.

این حکایت همچنان ادامه داشته و دارد. کاش آنگاه که می‌شد بهار را به مدرسه آورد و چتر محبت بر سر کودکان گستراند، راه مدرسه را به اولیا نشان می‌دادیم. کاش روزی از تخصص و توانایی پدر و مادران برای اداره مدارس استفاده می‌کردیم. کاش سرمایه اجتماعی و علمی پدران در نزد مربیان بیشتر از سرمایه اقتصادی‌شان ارزش داشت.

کاش از تخصص پزشکی، روان‌شناسی، تربیتی اولیا برای اداره مدرسه استفاده می‌شد تا از حساب بانکی‌شان. تا این ذهنیت شکل نمی‌گرفت که شماره حساب پدران از مدرک و توانایی علمی و تجربی‌ ‌شان ارزشمندتر است.

کدام شیر پاک‌خورده‌ای اول بار به حرمت شماره حساب اولیا از پشت میزش بلند نمی‌شد، نمی‌دانم و نمی‌خواهم بدانم، اما می‌دانم با بلندشدن مربیان به احترام شماره حساب اولیا سنگ بنای نگرشی غلط گذاشته شد که هنوز که هنوز است هر گاه پدری یا مادری برای درس یا مساله تربیتی فرزندان به مدرسه دعوت می‌شود، بر حسب عادت قبلی دسته‌چکش را همراه خودش می‌برد.

به هر حال یادمان باشد اولیا علاوه بر شماره حساب و دسته‌چک توانایی‌های علمی و تخصصی بالقوه و بالفعلی نیز دارند که می‌تواند در اداره مدرسه یا تربیت و تعلیم دانش‌آموزان کارسازتر باشد.

انجمن اولیا و مربیان می‌تواند علاوه بر شناسایی خانواده‌های متمول دانش‌آموزان، استعدادها و توانایی‌های بالقوه اولیا و دانش‌آموزان را نیز شناسایی و تقویت نماید. از آنجا که ممکن است اولویت و شیوه تربیتی 2 نهاد خانواده و مدرسه با هم متفاوت باشد و کودکان دچار دوگانگی تربیتی و به تبع آن دوگانگی هنجاری گردند، بهتر آن است که ارتباط خانواده و مدرسه مستمر و قوی باشد تا شیوه‌های متفاوت تربیتی و جامعه‌‌پذیری‌شان اصلاح و به هم نزدیک شوند تا کودک دچار دوگانگی رفتاری نشود.

علی بارانی