پایان سال‌ها‌ کابوس اعدام

چه مدتی بود که مقتول را می‌شناختی؟

یک‌سال هم نمی‌شد، او چندماهی بود که مستاجر ما شده ‌بود. به عنوان یک فرد مجرد خانه گرفته ‌بود اما گاهی زنی را به خانه می‌آورد.

به خاطر همین زن بود. ما به یک فرد مجرد خانه داده‌بودیم اما او زنی را به خانه می‌آورد که هیچ‌ نسبتی با او نداشت. این موضوع خیلی من و خانواده‌ام را اذیت می‌کرد.

محسن به ما گفته ‌بود که ازدواج نکرده و با کسی هم رفت‌وآمد ندارد. چون بیشتر اوقات مادرم در خانه تنها بود. برای ما خیلی اهمیت داشت کسی که مستاجر ما می‌شود مسائل آزاردهنده نداشته ‌باشد تا مادرم اذیت نشود.

چندبار زنی را به خانه آورد. وقتی مادرم از او پرسیده‌ بود این زن کیست گفته‌ بود که او خواهرم است. یکبار هم گفته ‌بود که مهمان من است و چه کار دارید که او کیست. حرف‌هایی می‌زد که نشان می‌داد دروغ می‌گوید.

نمی‌خواستم دخالت کنم. کاری که او می‌کرد بد بود.به ما دروغ گفته‌ بود و داشت خانه ما را به یک مکان فساد تبدیل می‌کرد.

بله درست است من زود قضاوت کردم.

چند ماهی بیشتر نمانده ‌بود که دوره قراردادش تمام شود. ما دیگر نمی‌خواستیم خانه را به او اجاره دهیم. سعی می‌کردیم تحمل کنیم تا این مدت بگذرد.

هربار که من و محسن با هم درگیر می‌شدیم قبل از آن او با یکی از اعضای خانواده من دعوا و جر و بحث کرده بود. بارها به محسن گفته‌ بودم حق ندارد مادرم یا پدرم را درگیر کند و نباید به آنها توهین کند، اما محسن اصلا توجه نمی‌کرد که سن و سالی از پدر و مادرم گذشته ‌است. او هرچه دوست داشت می‌گفت و بعد هم می‌گفت که به شما ربطی ندارد چه کسی در خانه من رفت‌ و آمد دارد.

آخرین بارهم محسن قبل از من با مادرم درگیر شده ‌بود و من خیلی ناراحت شدم. به خانه محسن رفتم و به بهانه این‌که چرا زنی غریبه را به خانه آورده ‌است به او اعتراض کردم که پسر جوانی به من حمله کرد.

آن‌طور که بعد از قتل متوجه شدم پسرخوانده محسن بود. پسر زنی که به خانه محسن رفت‌ و آمد داشت. او با شیشه به من حمله کرد.

خیلی عصبانی شده‌ بودم. وقتی کسی دعوا می‌کند که دیگر به پلیس فکر نمی‌کند. اگر من می‌توانستم درست فکر کنم که این اتفاق نمی‌افتاد. می‌رفتم از دستش شکایت می‌کردم و همه چیز تمام می‌شد، اما من این‌کار را نکردم. اشتباه بزرگی کردم، خودم می‌دانم.

از کاری که کرد عصبانی شدم. نمی‌خواستم با آن پسر درگیر شوم. به محسن گفتم این پسر را سرجایش بنشان و فردا خانه را ترک کن.‌ پسر شیشه‌ای را که دستش گرفته‌ بود تا با آن به من حمله کند، شکست. من هم شیشه را از دستش گرفتم. محسن به من حمله کرد و نمی‌دانم چه شد که تیزی شیشه به گردنش برخورد کرد.

من قصد کشتن نداشتم. وقتی آن صحنه را دیدم خیلی ترسیدم.من حتی قصد زدن هم نداشتم.

از اتفاقی که افتاده بود خیلی ترسیده‌ بودم. اصلا باورم نمی‌شد که این‌کار را من کرده‌ام. کارم خیلی بد بود. نباید این‌کار را می‌کردم، اما به خدا ترسیده‌ بودم.

من به صورت خود معرف دستگیر شدم. یک روز که از این ماجرا گذشت بخاطر عذاب وجدانی که داشتم نتوانستم مقاومت کنم و خودم را به ماموران معرفی کردم. خیلی ناراحت بودم. نباید محسن را می‌کشتم.

راستش این زن مدتی بود که به خانه ما رفت‌ و آمد می‌کرد و در آن زمان هیچ‌نسبتی با محسن نداشت. تا این‌که بعد از مدتی تصمیم گرفته ‌بودند با هم ازدواج کنند و از قضا همان شب قتل هم عقد کرده ‌بودند. محسن به جای این‌که موضوع را به من توضیح دهد به سمتم حمله کرد و گفت که به تو ربطی ندارد.

من هم خیلی عصبی بودم اما محسن مرتب می‌گفت که به تو ربطی ندارد و چون چندبار هم در مورد آن زن دروغ گفته ‌بود من دیگر به او اعتماد نداشتم و فکر می‌کردم کار خلاف می‌کند.

همه آن چیزی که اتفاق افتاده ‌بود به ماموران گفتم. از اول تا آخر همه آن ماجرا را توضیح دادم. در دادگاه هم هر آنچه اتفاق افتاده ‌بود گفتم. من اصلا نمی‌خواستم دروغ بگویم.

کار سختی بود. خیلی کار سختی‌بود، اما به نظر من اگر یک مجرم واقعا پشیمان باشد خداوند به او کمک می‌کند تا دوباره به زندگی برگردد. من هم واقعا پشیمان بودم. نمی‌توانستم واقعیت را پنهان کنم و بخاطر کاری که کرده‌ بودم خیلی پشیمان بودم و داشتم عذاب می‌کشیدم.

در تمام مراحل بازپرسی و بازجویی واقعیت را گفتم. حتی یک کلمه هم دروغ نگفتم و از اولیای دم درخواست کردم که من را ببخشند. به آنها توضیح دادم که یک خطا بود و من نباید در زندگی محسن دخالت می‌کردم. من این حرف‌ها را از صمیم قلب زدم و به آنها گفتم اگر هم می‌خواهند من را قصاص کنند مقاومت نمی‌کنم اما درخواست می‌کنم من را ببخشند. حلالم کنند و درخواست کردم از عذاب وجدانی که دچارش هستم من را نجات دهند. البته خانواده‌ام هم خیلی تلاش کردند.

مادرم هر روز به خانه مادر محسن می‌رفت و درخواست می‌کرد که مرا ببخشند. 5سال طول کشید تا آنها باور کنند که من پشیمان هستم و من هم تلاش کردم که در این مدت هرچه بیشتر به خدا نزدیک شوم. واقعا توبه کرده ‌بودم. تا قبل از این‌که بازداشت شوم نماز نمی‌خواندم اما در زندان نه تنها نماز واجب و مستحبی می‌خواندم نیمی ‌از قرآن را هم حفظ کردم. من فقط قرآن را حفظ نکردم، به دستورات خداوند هم عمل می‌کردم و همین موضوع خیلی به من آرامش می‌داد. شاید اگر واقعا توبه نمی‌کردم خداوند در دل اولیای‌دم نمی‌انداخت که من را ببخشند. این توبه واقعی بود که باعث شد من از قصاص نجات پیدا کنم.

من در این مدت متوجه شدم واقعا نجات در راستی ‌است و آدم‌ها تا زمانی که درست زندگی نکنند و راست نگویند در زندگیشان موفق نمی‌شوند.

تصمیم دارم درست و آرام زندگی کنم و از این به بعد به فکر مادرم و پدرم باشم. خانواده‌ام را دوست داشته ‌باشم و در کنار آنها خوشحال باشم. پدر و مادرم دارایی‌شان را به خاطر من از دست دادند.

من باید کار کنم تا خسارتی را که به آنها وارد کردم جبران کنم. این کوچک‌ترین کاری است که می‌توانم در برابر آزاری که به آنها وارد کردم انجام دهم.

مرجان لقایی