حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
سریال های آپارتمانی ؛ هزینه کمتر ، مخاطب بیشتر
تعداد برنامه هایی که هر روزه با موضوع آپارتمان و آپارتمان نشینی تهیه و پخش می شود ، کم نیست.
گستره عظیمی از مخاطبان که به نوعی با این نوع زندگی شهری از نزدیک در ارتباطند ، ساخت چنین برنامه هایی را به خودی خود قابل توجیه کرده است ؛ اما ساخت این برنامه ها از نگاه برنامه سازی چگونه است؛ و تاثیرات بعدی ساخت آثار آپارتمانی در جذب مخاطب عام که احتمالا با موضوع بیگانه است به چه شکل خواهد بود؛ با توجه به ویژگی این نوع برنامه ها که استفاده از بازیگران و لوکیشن های محدود بزرگترین شاخصه آن است ، نظرات مختلفی طرح می شود. مینو فرشچی ، نویسنده سینما و تلویزیون دراین باره می گوید: بزرگ ترین ویژگی کارهای آپارتمانی در ارزان بودن آنهاست و این که در یک زمان کم می شود کار را برای پخش به آنتن رساند. مجید اوجی ، تهیه کننده سریال هایی چون همسایه ها ، سفر سبز و شیخ مفید کارهای متفاوت طنز تلویزیون را از تعریف آثار آپارتمانی جدا می کند و معتقد است اتفاقا کارهای آپارتمانی کمی از تلویزیون پخش شده است . اوجی در ادامه می گوید: واقعیت این است که تلویزیون ذائقه های مختلف و بودجه های مختلفی دارد و از آنجا که ژانرهای گوناگون را تجربه می کند ، ساخت این نوع آثار را هم باید ادامه دهد. ضمن این که ساخت سریال های «الف» هزینه بر و طولانی تر خواهد بود و از طرفی شبکه های تلویزیونی ما مدام به آثاری که سریع آماده پخش شوند ، نیاز دارند. اما ساخت این نوع برنامه ها تا چه اندازه با اقبال عمومی روبه رو می شود؛ و آیا صرف این که بخش عظیمی از اجتماع با موضوع درگیرند می تواند برای عموم مردم جالب باشد؛ مینو فرشچی دراین باره می گوید: خوبی این آثار این است که مخاطب بیشتری دارند. ضمن این که مخاطب تمرکز و اشراف بیشتری بر موضوع پیدا می کند که دلیلی است تا احساس نزدیکی بیشتری با شخصیت ها کند. فرشچی چنین ادامه می دهد: برای مخاطب مهم نیست چند خانه یا اتاق می بیند. برای او مهم است که قصه چیست و چگونه اتفاق می افتد. این قالب بدی نیست ؛ چون به کمک آن مشکلات بیشتر و عام تری را می توان طرح کرد. یادمان باشد در تمام دنیا شاهد این نکته ظریف هستیم که سریال های دنباله دار و موفق از این قالب استفاده های خوبی کرده اند. با وجود این ، به نظر می رسد بزرگ ترین خطری که این گونه را تهدید می کند ، استفاده از سوژه های تکراری و شتاب در اجرای آن است که ممکن است یک کار را به اثری معمولی تبدیل کند. چه این که می دانیم «آشنازدایی» و تعمیم یک سوژه از بستر کوچک به بسترهای بزرگ تر می تواند همچنان مخاطبان این گونه سریال ها را حفظ و بلکه بیشتر کند.
گفت و گو
