عقبگرد هندبال

قضاوت در مورد این‌که چقدر ستاره‌های کنارکشیده از تیم ملی در انجام این کار محق بوده یا نبوده‌اند، در حیطه صلاحیت ما و دیگر افراد خارج از گود نیست بویژه آن‌که مدت‌هاست صدای اعتراض هندبالیست‌ها به گوش مسوولان ورزش نمی‌رسد و کسی برای رفع تبعیض‌هایی که در ورزش‌های توپی به وجود آمده کاری نمی‌کند، ولی آنچه جای تعمق و نگرانی به وجود می‌آورد این نکته است که شاید حرکت زیانبار ستاره‌های هندبال در همراهی‌نکردن تیم ملی، حرکتی خودجوش از سوی آنها نبوده باشد و دست پنهان بدخواهانی که منافع شخصی و گروهی خود را بر منافع تیم ملی ترجیح می‌دهند در آن دخیل بوده باشد. به هر حال، با توجه به انصراف ستاره‌های ملی و ظاهرنشدن مسوولان بلندپایه ورزش به منظور رفع مشکلات و ختم قضیه، مسوولان فدراسیون و سرمربی تیم ملی ناگزیر به جایگزینی نیروهای جوانی شدند که شاید در درازمدت بتوانند جانشینان مناسبی برای ستاره‌های قبلی محسوب شوند و به همین دلیل، تیم ملی در مصافی فشرده و گام به گام با قدرت‌های همطرازی نظیر ژاپن و کویت از راهیابی به جام جهانی بازماند، حال آن‌که تیم ما با زدن یک گل بیشتر یا خوردن یک گل کمتر می‌توانست حذف نشود، همان تیمی که در بازی‌های آسیایی گوانگجو با شایستگی به فینال رقابت‌ها رسید و در مصاف با دیگر قدرت‌های برتر، تنها مقهور قدرت کره‌ای‌ها شد که از قدرت‌های مطرح هندبال جهان محسوب می‌شود!

به هر حال، پس از حذف چندی پیش هندبال ایران از رقابت‌های راهیابی به المپیک که در عین قابل پیش‌بینی بودن، با اختلاف ناچیزی اتفاق افتاد تا حسرت‌آمیزتر جلوه کند، حذف از رقابت‌های جام ملت‌های آسیا و در نتیجه، نرسیدن به جام جهانی هندبال در غیبت چهره‌های شاخص و موثر ملی‌پوش، با اختلاف کمتری نسبت به حریفان اتفاق افتاد تا تاسف‌ها دوچندان شود. اگر مسوولان ورزش قهرمانی کشور، فردای موفقیت هندبال در گوانگجو، افتخارآفرینان را درمی‌یافتند و آنها را در چتر حمایت و برنامه‌ریزی‌های واقع‌بینانه و رو به جلوی خود می‌گرفتند الان باید چشم انتظار به بار نشستن زحمات تیم ملی هندبال و درخشش ملی‌پوشان پراستعداد خود در میدان‌های جهانی و المپیکی می‌نشستیم، نه این‌که خود را با عقبگردی دو، سه ساله روبه‌رو ببینیم!

مجید عباسقلی / گروه ورزش