وظیفه احیای اتلتیکو

او که به جای گریگوریو مانزانو، سرمربی قرمز و آبی‌های پایتخت اسپانیا و هدایتگر دومین تیم بزرگ شهر مادرید شده، می‌گوید بازگشت به مادرید و کار کردن مجدد در اتلتیکو همیشه در اهداف و برنامه‌های او جا داشت و حالاکه به آن خواسته رسیده، جا دارد که همه اعضای باشگاه دست به دست هم بدهند و این تیم را به جایگاهی برسانند که در سال 2010 منجر به فتح «لیگ اروپا» (جام یوفای سابق) و تصاحب سوپرجام این قاره و همچنین نایب قهرمانی در جام حذفی اسپانیا برای اتلتیکو شد. سیمونه در مصاحبه‌هایش با نشریات پرشمار شهر مادرید که معمولا به باشگاه رئالی این شهر بیشتر بها می‌دهد، گفته است: «من با اشتیاق و شهامت به اتلتیکو بازگشته‌ام و خوشحالم که حاصل کارم در هفته‌های نخست قابل قبول بوده است. قدر مسلم این که ترس از بازگشت به مادرید و کار در اتلتیکو نداشته و بر عکس از این چالش تازه لذت برده‌ام. اینجا مسائل و خاطرات زیادی هست که مرا به وجد می‌آورد و من بیش از هر زمانی فکر می‌کنم کسب یکی از 4 رتبه نخست در جدول رده‌بندی لیگ اسپانیا کاملا در توان ما هست.» سیمونه در جام‌های جهانی 1994 و 2002 برای تیم ملی آرژانتین بازی کرد و برخورد بدخیم او با دیوید بکام ستاره تیم ملی انگلیس در مسابقه تیم‌های ملی این دو کشور در جام‌جهانی 1998 از مهم‌ترین وقایع آن رقابت‌ها بود. با این حال، سیمونه یک هافبک مدبر و جنگنده در مرکز خط میانی بود و بعد از آویختن کفش‌هایش در سال 2006 به مربیگری روی آورد و در راسینگ - که سابقه بازی هم در آن داشت - از باشگاه‌هایی بود که در آن مربیگری کرد.

سیمونه که در دوران جوانی در حد فاصل سال‌های 1994 تا 2005 در 2 مقطع برای اتلتیکو مادرید بازی کرد، اینک به یازدهمین سرمربی این باشگاه در 10 سال اخیر تبدیل شده است. گرفتاری‌ها و نزول‌های چند سال اخیر در شرایطی برای اتلتیکو شکل گرفت که این تیم از مربیانی مطرح چون خاویر اگیره، ابل رسینو، کیکه، سانچس فلورس و البته گریگوریو مانزانو طی این مدت بهره‌مند بوده است و تعداد بازیکنان قوی و معروف هم در ویسنته کالدرون کم نبوده است.

در حال حاضر نیز امثال دیه‌گو برزیلی و رادومل فالکائو کلمبیایی در اتلتیکو توپ می‌زنند و اضافه بر آنها تیاگومندز، اردا توران، خوان فران و لوئیس پریا نیز از بازیکنان دیگر این تیم هستند و تا فصل گذشته زوج تماشایی دیه‌گو فورلان اروگوئه‌ای و سرخیو اگه‌رو آرژانتینی خط حمله‌اش را تشکیل می‌دادند و سیمائو سابروسا و خوزه آنتونیو ری‌یس تغذیه‌کننده آنها بودند. با این اوصاف و به سبب حضور چنان نامدارانی در اتلتیکو همیشه این سوال بیشتر خودنمایی می‌کرده که چرا این تیم در حد بضاعت و استحقاقش افتخار کسب نکرده است؛ سوالی که سیمونه آمده است تا جوابی را برای آن بیابد.