مدعیان بازنده

این دیدار در حالی برگزار شد که همچون دیدارهای گذشته دستاوردی نداشته چنانکه همزمان یورو پول واحد اروپایی و بورس اروپا با کاهش همراه بودند. با توجه به تحرکات گسترده این کشورها این سوال مطرح است که چرا این اقدامات به نتیجه نرسیده و تاکنون نتوانسته‌اند اقدامی برای حل بحران اروپا صورت دهند؟

در پاسخ به این پرسش چند نکته قابل توجه است.
نخست آنکه فرانسه و آلمان در حالی برای سایر کشورها نسخه اقتصادی تجویز می‌کنند که خود از درون با بحران‌های بسیاری مواجه هستند بگونه‌ای که بسیاری پس از اسپانیا و ایتالیا، کشورهای مذکور را قربانی بحران اقتصاد اروپا می‌دانند.

ناظران سیاسی و اقتصادی بر این عقیده‌اند که حرکت‌های سران فرانسه و آلمان در قبال بحران اقتصادی اروپا، بیشتر اقدامی فرافکنانه برای سرپوش نهادن بر بحران‌های داخلی است در حالی که در رقابتی پنهان تلاش می کنند تا نظارت خود را بر اتحادیه اروپا نیز تقویت کنند.

دوم آنکه بسیاری از کشورهای اروپایی بر این امر تاکید دارند که اقدامات فرانسه و آلمان نه در جهت کمک به اروپا بلکه صرفاً برای سلطه بر سایر کشورها و تحمیل طرح‌هایشان به سایر کشورها است که از اتحادیه اروپا کشورهایی وابسته به آلمان و فرانسه می‌سازد. البته در کنار این دو کشور باید انگلیس را نیز اضافه کرد که با تحرکات خودمحورانه به دنبال رسیدن به منافع انحصاری می‌باشد. کشورهای اروپایی بر این عقیده‌اند که اقدامات این سه کشور عامل ورشکستگی کشورهایی مانند ایرلند، یونان و پرتغال بوده لذا نباید از طرح‌های آنها پیروی کرد.

سوم،نکته مهم در تحولات اروپا و آمریکا آنکه تمام نسخه‌هایی که از سوی سران این کشورها در قبال شرایط اقتصادی مطرح می شود در چارچوب تحقق اهداف نظام سرمایه‌داری است و آنها برآنند تا سرمایه داران را از بحران خارج سازند. نتیجه چنین عملکردی نیز موجب شده تا در اروپا و آمریکا همچنان اعتراضات ضد نظام سرمایه داری ادامه داشته باشد. جالب توجه آنکه سران این کشورها به جای توجه به خواسته‌های مردمی همچنان به سیاست‌های گذشته خود ادامه می‌دهند و به دنبال تقویت صاحبان سرمایه هستند که از پیامدهای آن نیز شکست طرح‌هایی مانند طرحهای سارکوزی و مرکل است.

در نهایت می‌توان گفت که نشست‌های سارکوزی و مرکل هر چند با تبلیغات گسترده برگزار می‌شود اما در نهایت نمی‌تواند دستاوردی برای آنها و کل اروپا به همراه داشته باشد، چرا که اصلی ترین مسئله یعنی توجه به خواسته‌های مردمی و دوری از نظام سرمایه داری در آن رعایت نمی‌گردد. امری که موجب می‌شود تا حتی هدف آنها برای کاهش اعتراضات داخلی به سیاست‌هایشان نیز با ناکامی همراه شده و جایگاه مردمی آنها هر روز در مسیر سقوط پیش می‌رود.

قاسم غفوری-جام جم آنلاین