خط فرمان در لینوکس

برای مثال، به‌جای کلیک روی مرورگر فایل‌ها، می‌توان دستور ls را تایپ کرد تا محتوای دایرکتوری مورد نظر نشان داده شود. پوسته‌های مختلفی برای لینوکس طراحی شده است. پوسته اصلی با نام sh یا Bourne Shell می‌شناسند. استیفن بورن در آزمایشگاه‌های بل این پوسته را طراحی کرد. این پوسته امروزه هم استفاده می‌شود و می‌توان آن را در دایرکتوری /bin پیدا کرد.

پوسته C یا csh در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی به‌وجود آمد و زبان متفاوتی با sh دارد. بسیاری از دستورات csh در sh کار نمی‌کند.

پوسته csh برای خوره‌های لینوکس و یونیکسی ایجاد شد که به‌زبان C برنامه‌نویسی می‌کردند و به‌دنبال پوسته‌ای بودند که ساختار زبانی مشابه داشته باشد. بدین ترتیب csh متولد شد. و این دو پوسته در سرزمین لینوکس به‌خوبی حکم‌رانی می‌کردند.

از آنجایی که در لینوکس همواره گزینه برای انتخاب وجود دارد، پوسته دیگری به میدان وارد شد.

پوسته tcsh علاوه بر اینکه با csh همخوان بود، قابلیت‌های جالب دیگری از جمله اصلاح املایی عبارات، زمان‌بندی برای اجرای یک دستور و ویرایش خط فرمان بود. با وجود آنکه قابلیت‌های tcsh خیلی جالب بود، اما با استقبال بالا مواجه نشد.

پوسته korn که توسط دیوید کورن ساخته شده بود، با پوسته sh همخوانی دارد و به‌چندتایی قابلیت از پوسته C نیز مجهز است. در برخی از توزیع‌ها، این پوسته به‌صورت پیش‌فرض فعال است.

پوسته (Bash (Bourne again shell را بنیاد نرم‌افزارهای آزاد و پروژه گنو توسعه دادند. بش کاملا با sh همخوان است و بسیاری از قابلیت‌های csh را دارد. بش در بسیاری از توزیع‌ها به‌صورت پیش‌فرض عرضه می‌شود.

پوسته z، توسط پاول فاستاد توسعه داده شده است. این پوسته بسیار در میان کاربران لینوکسی محبوب شده است. شباهت دستوری و تابعی این پوسته به ksh و sh‌ است و کمابیش با csh همخوان است.

اوبونتو، محبوب‌ترین توزیع لینوکسی از بش استفاده می‌کند. نکته جالب اینجاست که شما می‌توانید از هر پوسته‌ای که تمایل دارید و پاسخگوی بهتری به نیازهای شماست را انتخاب کنید.