حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
تنیس جهان، درانتظار بزرگترین رویداد
رقابت های تنیس ویمبلدون از سال 1877 تولد یافت و امروزه معتبرترین رویداد این ورزش در سطح جهان است. این رقابت ها ابتدا، قهرمانی انگلیس بود که بعدها جنبه بین المللی پیدا کرد.
اولین قهرمان ویمبلدون اسپنسر گور نام داشت. برگزاری موفق اولین دوره سبب شد تا مسوولان برای ادامه کار ترغیب شوند.
از سال 1877 تاکنون جام ویمبلدون که به طور سنتی مسابقه های قهرمانی تنیس انگلیس هم خوانده می شود، به طور مرتب برگزار شده و تنها 4 سال طی جنگ جهانی اول و 6سال به دلیل جنگ جهانی دوم در برگزاری اش وقفه ایجاد شد.
در 30 سال اول این رویداد بریتانیایی ها حاکم مطلق جام ویمبلدون بودند. اولین قهرمان غیرانگلیسی ویمبلدون ، می ساتون نام داشت که در سال 1905 برنده رقابت های زنان شد. دو سال پس از آن یک غیرانگلیسی دیگر به نام نورمن بروکز به عنوان اولین خارجی فاتح رقابت های مردان معرفی شد.
در سال 1922 محل برگزاری ویمبلدون به چرچ رود منتقل شد که ساکنان آن علاقه زیادی به تنیس داشتند. زمین مرکزی این مکان گنجایش 10 هزار تماشاگر را به طور نشسته داشت.
3600 نفر نیز می توانستند به طور ایستاده به تماشای مسابقه ها بپردازند. طی دهه 1920 علاوه بر امریکایی ها، فرانسوی ها نیز چند بار قهرمانی ویمبلدون را تجربه کردند. در دهه های 1920 و 1930 هلن ویلس مودی موفق شد 8 بار فاتح ویمبلدون شود و رکوردی استثنایی برجا گذارد.
رقابت های تنیس ویمبلدون پس از جنگ جهانی دوم از سال 1946 از سرگرفته شد. از این به بعد این رویداد جنبه بین المللی بیشتری پیدا کرد.
برخلاف دوران پیش از جنگ ، انگلیسی ها دیگر درخشش چندانی نداشتند و درعوض امریکایی ها اقتدار خود را آغاز کردند.
در 6 دوره اول پس از جنگ جهانی دوم دست کم یک امریکایی به طور مرتب در قسمت مردان یا زنان فینالیست بود.
جالب این که همه فینالیست های 10 دوره اول پس از جنگ در قسمت زنان امریکایی بودند. اولین سیاهپوست فاتح ویمبلدون آتیاگیبسون بود که در سال 1957 قهرمان قسمت زنان شد.
نوار پیروزی های زنان امریکایی را ماریا بوئنو از برزیل در سال 1959 پاره کرد. در دهه 1960مارگارت اسمیت از استرالیا و بیلی جین موفیت از امریکا چهره های برتر قسمت زنان بودند. دهه های 1950 و 1960 برای مردان استرالیا در ویمبلدون دوران طلایی بود.
لیوهود، اشلی کوپر، نیله فراسر، رادلیور، روی امرسون و جان نیوکامب بزرگان تنیس استرالیا بودند که همگی قهرمانی در ویمبلدون را تجربه کردند.
علاوه بر اینها کن روزوال ، مارتین مولیگان ، فرداستول و تونی روچه تنیس بازان مشهور دیگری از استرالیا بودند که به فینال ویمبلدون رسیدند، اما نتوانستند قهرمان شوند. یکی از شاخص ترین استرالیایی ها رادلیور بود.
او در زمانی که تنیس حرفه ای شد، چهره استثنایی این ورزش در جهان به شمار می رفت. آخرین بار که مسابقه های ویمبلدون به صورت آماتوری برگزار شد، سال 1967 بود.
فینال آن سال برای نخستین بار به صورت رنگی از تلویزیون پخش شد.
سمپراس ، پیشتاز مردان ویمبلدون
برخلاف دوران پیش از جنگ ، انگلیسی ها دیگر درخشش چندانی نداشتند و درعوض امریکایی ها اقتدار خود را آغاز کردند.
در 6 دوره اول پس از جنگ جهانی دوم دست کم یک امریکایی به طور مرتب در قسمت مردان یا زنان فینالیست بود.
جالب این که همه فینالیست های 10 دوره اول پس از جنگ در قسمت زنان امریکایی بودند. اولین سیاهپوست فاتح ویمبلدون آتیاگیبسون بود که در سال 1957 قهرمان قسمت زنان شد.
نوار پیروزی های زنان امریکایی را ماریا بوئنو از برزیل در سال 1959 پاره کرد. در دهه 1960مارگارت اسمیت از استرالیا و بیلی جین موفیت از امریکا چهره های برتر قسمت زنان بودند. دهه های 1950 و 1960 برای مردان استرالیا در ویمبلدون دوران طلایی بود.
لیوهود، اشلی کوپر، نیله فراسر، رادلیور، روی امرسون و جان نیوکامب بزرگان تنیس استرالیا بودند که همگی قهرمانی در ویمبلدون را تجربه کردند.
علاوه بر اینها کن روزوال ، مارتین مولیگان ، فرداستول و تونی روچه تنیس بازان مشهور دیگری از استرالیا بودند که به فینال ویمبلدون رسیدند، اما نتوانستند قهرمان شوند. یکی از شاخص ترین استرالیایی ها رادلیور بود.
او در زمانی که تنیس حرفه ای شد، چهره استثنایی این ورزش در جهان به شمار می رفت. آخرین بار که مسابقه های ویمبلدون به صورت آماتوری برگزار شد، سال 1967 بود.
فینال آن سال برای نخستین بار به صورت رنگی از تلویزیون پخش شد.
در دهه 1990 پیت سمپراس حاکم مطلق رقابت های تنیس ویمبلدون بود. او در 3 سال اول حضورش در ویمبلدون فقط یک مسابقه را برد؛ اما از 1993 درخشش او آغاز شد.
در فینال آن سال ، جیم کوریر تنیس باز شماره یک آن زمان جهان را مغلوب کرده بود. پیش از آن بر آندره آغاسی و بوریس بکر نیز پیروز شده بود.
پس از آن طی 8 سال ، چهره شاخص ویمبلدون بود و از سال 93 تا 2000 جمعا 7 بار جام ویمبلدون را فتح کرد. سمپراس در 19 سالگی قهرمانی در مسابقه های تنیس آزاد امریکا را جشن گرفت و بعد از آن به پیروزی های بزرگی در گرند اسلم های تنیس دست یافت.
او 13 بار قهرمان این گرند اسلم ها شد و طی دوران قهرمانی اش بیش از 43 میلیون دلار درآمد از راه تنیس کسب کرد.
از قهرمانی سال 1993 تا قهرمانی سال 2000 پیت سمپراس تنها یک مسابقه را در ویمبلدون واگذار کرد و آن بازی مرحله یک چهارم نهایی سال 1996 مقابل ریچارد کراجیچک بود.
سمپراس سرعت گامهای ایوانیسویچ و رودسکی را نداشت ، اما دقت او در ضربه زدن و استمرارش او را بسیار بالاتر از این 2 نفر و دیگر تنیس بازان قرار داد.
اسمش های پرشی و میل شدید به پیروزی از دیگر ویژگی های پیت سمپراس بود. این ویژگی ها سبب شد او بیش از دیگران فاتح گرند اسلم های تنیس شود و از سوی انجمن تنیس بازان حرفه ای جهان به عنوان بهترین تنیس باز تاریخ معرفی شود.
سمپراس در دوران ورزشی خود همه نامداران جهان را مغلوب کرد و در جایگاهی ایستاد که رسیدن به آن آرزوی هر تنیس بازی است.
مرد یخی ، نابغه ای از سوئد
در فینال آن سال ، جیم کوریر تنیس باز شماره یک آن زمان جهان را مغلوب کرده بود. پیش از آن بر آندره آغاسی و بوریس بکر نیز پیروز شده بود.
پس از آن طی 8 سال ، چهره شاخص ویمبلدون بود و از سال 93 تا 2000 جمعا 7 بار جام ویمبلدون را فتح کرد. سمپراس در 19 سالگی قهرمانی در مسابقه های تنیس آزاد امریکا را جشن گرفت و بعد از آن به پیروزی های بزرگی در گرند اسلم های تنیس دست یافت.
او 13 بار قهرمان این گرند اسلم ها شد و طی دوران قهرمانی اش بیش از 43 میلیون دلار درآمد از راه تنیس کسب کرد.
از قهرمانی سال 1993 تا قهرمانی سال 2000 پیت سمپراس تنها یک مسابقه را در ویمبلدون واگذار کرد و آن بازی مرحله یک چهارم نهایی سال 1996 مقابل ریچارد کراجیچک بود.
سمپراس سرعت گامهای ایوانیسویچ و رودسکی را نداشت ، اما دقت او در ضربه زدن و استمرارش او را بسیار بالاتر از این 2 نفر و دیگر تنیس بازان قرار داد.
اسمش های پرشی و میل شدید به پیروزی از دیگر ویژگی های پیت سمپراس بود. این ویژگی ها سبب شد او بیش از دیگران فاتح گرند اسلم های تنیس شود و از سوی انجمن تنیس بازان حرفه ای جهان به عنوان بهترین تنیس باز تاریخ معرفی شود.
سمپراس در دوران ورزشی خود همه نامداران جهان را مغلوب کرد و در جایگاهی ایستاد که رسیدن به آن آرزوی هر تنیس بازی است.
بیورن بورگ تنیس بازی بود که به بازی در زمین خاک رسی عادت داشت و کمتر کسی پیش بینی می کرد او بتواند در زمین چمن ویمبلدون خوب بازی کند و قهرمان شود.
او رقابت های تنیس آزاد فرانسه را - که روی خاک رس انجام می شود - 6 بار فتح کرد.
بورگ در سال 1975 با شکست مقابل آرتوراش ، از ادامه راه در ویمبلدون بازماند. بیورن بورگ در سال 1981 به فینال رسید، اما از جان مک انرو شکست خورد.
بجز این 2 مسابقه ، او 41 مسابقه متوالی را پیروز شد و به یک رکورد جالب دست یافت. بیورن بورگ که به مرد یخی مشهور بود اقتدار خود در جام ویمبلدون را از سال 1976شروع کرد و 5 سال متوالی قهرمان شد او در 5 فینال به ترتیب ایلی ناستاسه ، جیمی کانرز دوبار، راسکوتانر و جان مک انرو را مغلوب کرد.
بورگ طی دوره زمانی 3 ساله فاتح هر 2 رویداد مهم ویمبلدون و آزاد فرانسه شد. او پس از مسابقه های فرانسه تنها یک هفته وقت داشت تا خود را برای بازی روی چمن آماده کند.
بورگ توپ را از بالاترین نقطه ممکن با قدرت تمام می زد، به طوری که مهار آن برای حریفش بسیار دشوار بود و از این طریق امتیازات زیادی می گرفت . یکی دیگر از ویژگی های بورگ ، زدن بک هند با هر دو دست بود. او سبک بازی تنیس به ویژه در زدن ضربه از بالا را توسعه داد و این سبک امروزه کاربرد فراوان دارد.
بیورن بورگ بعد از باخت فینال ویمبلدون سال 1981 به جان مک انرو اعلام بازنشستگی کرد، در حالی که فقط 25سال سن داشت.
ناوراتیلووا، پرافتخارترین زن در ویمبلدون
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰
او رقابت های تنیس آزاد فرانسه را - که روی خاک رس انجام می شود - 6 بار فتح کرد.
بورگ در سال 1975 با شکست مقابل آرتوراش ، از ادامه راه در ویمبلدون بازماند. بیورن بورگ در سال 1981 به فینال رسید، اما از جان مک انرو شکست خورد.
بجز این 2 مسابقه ، او 41 مسابقه متوالی را پیروز شد و به یک رکورد جالب دست یافت. بیورن بورگ که به مرد یخی مشهور بود اقتدار خود در جام ویمبلدون را از سال 1976شروع کرد و 5 سال متوالی قهرمان شد او در 5 فینال به ترتیب ایلی ناستاسه ، جیمی کانرز دوبار، راسکوتانر و جان مک انرو را مغلوب کرد.
بورگ طی دوره زمانی 3 ساله فاتح هر 2 رویداد مهم ویمبلدون و آزاد فرانسه شد. او پس از مسابقه های فرانسه تنها یک هفته وقت داشت تا خود را برای بازی روی چمن آماده کند.
بورگ توپ را از بالاترین نقطه ممکن با قدرت تمام می زد، به طوری که مهار آن برای حریفش بسیار دشوار بود و از این طریق امتیازات زیادی می گرفت . یکی دیگر از ویژگی های بورگ ، زدن بک هند با هر دو دست بود. او سبک بازی تنیس به ویژه در زدن ضربه از بالا را توسعه داد و این سبک امروزه کاربرد فراوان دارد.
بیورن بورگ بعد از باخت فینال ویمبلدون سال 1981 به جان مک انرو اعلام بازنشستگی کرد، در حالی که فقط 25سال سن داشت.
مارتینا ناوراتیلووا تنیس باز اهل جمهوری چک یکی از نابغه ها و استثناهای تاریخ ورزش تنیس است. او که اکنون 48 سال سن دارد، همچنان بازی می کند.
مارتینا سال پیش فاتح ویمبلدون در قسمت دو نفره شد. او در دو نفره و انفرادی جمعا 20 بار قهرمان ویمبلدون شده و رکوردی دست نیافتنی دارد.
مارتینا در قسمت انفرادی 9 بار فاتح ویمبلدون شد، ضمن این که 3بار دیگر نیز فینالیست بود. 279 بار در ویمبلدون مسابقه انفرادی برگزار کرد و از 1982 تا 1987موفق شد 6 بار متوالی قهرمان مسابقه های انفرادی ویمبلدون شود.
در سالهای 78، 79و 90نیز قهرمان شد. مارتینا تنیس بازی قدرتی است و با ورود به دنیای قهرمانی سطح تنیس زنان را در جنبه های قدرت و کارهای هجومی بسیار بالا برد.
ناوراتیلوا که در سال 1975تابعیت امریکایی گرفت ، آمادگی جسمانی خیره کننده و تعهد فوق العاده ای به بازی تنیس داشت.
به همین دلیل بود که پارسال در سن 47 سالگی باز هم جام ویمبلدون را فتح کرد. موضوع تعجب انگیز درباره مارتینا این که تا یک هفته پیش از اولین شرکتش در ویمبلدون در سال 1973، او هرگز زمین چمن تنیس ندیده بود.
فقط زمانی که بچه بود مسابقه های ویمبلدون را از طریق تلویزیون تماشا کرده بود؛ اما نمی توانست حدس بزند تنیس بازی کردن روی چمن چگونه است.
بعدها گفت : «ویمبلدون مانند مصرف دارو است . وقتی یک بار در آن پیروز می شوید، مانند آن است که باید برای بار دوم و سوم و... نیز پیروز شوید».
و مارتینا این را ثابت کرد. او اولین قهرمانی اش در ویمبلدون را در سال 1978با پیروزی بر کریس اورت جشن گرفت.
سال بعد باز هم اورت را شکست داد. جالب این که مارتینا 5پیروزی از 9پیروزی فینال خود در ویمبلدون را مقابل کریس اورت به دست آورد.
آخرین پیروزی اش مقابل اشتفی گراف بود و سرانجام همین گراف بود که نوار پیروزی های مارتینا را پاره کرد و در فینال سالهای 88و 98او را مغلوب کرد؛ اما هنوز کار مارتینا به پایان نرسیده بود.
در سال 1990به نهمین فینال متوالی خود رسید. این بار زینا گارسیون را شکست داد. او در سال 1994پس از شکست مقابل مارتینز در فینال ویمبلدون بازنشسته شد، اما سال گذشته به ورزش قهرمانی بازگشت ؛ عجیب این که فاتح مسابقه های دونفره شد و تعداد قهرمانی های خود در ویمبلدون را به عدد 20رساند.
مارتینا سال پیش فاتح ویمبلدون در قسمت دو نفره شد. او در دو نفره و انفرادی جمعا 20 بار قهرمان ویمبلدون شده و رکوردی دست نیافتنی دارد.
مارتینا در قسمت انفرادی 9 بار فاتح ویمبلدون شد، ضمن این که 3بار دیگر نیز فینالیست بود. 279 بار در ویمبلدون مسابقه انفرادی برگزار کرد و از 1982 تا 1987موفق شد 6 بار متوالی قهرمان مسابقه های انفرادی ویمبلدون شود.
در سالهای 78، 79و 90نیز قهرمان شد. مارتینا تنیس بازی قدرتی است و با ورود به دنیای قهرمانی سطح تنیس زنان را در جنبه های قدرت و کارهای هجومی بسیار بالا برد.
ناوراتیلوا که در سال 1975تابعیت امریکایی گرفت ، آمادگی جسمانی خیره کننده و تعهد فوق العاده ای به بازی تنیس داشت.
به همین دلیل بود که پارسال در سن 47 سالگی باز هم جام ویمبلدون را فتح کرد. موضوع تعجب انگیز درباره مارتینا این که تا یک هفته پیش از اولین شرکتش در ویمبلدون در سال 1973، او هرگز زمین چمن تنیس ندیده بود.
فقط زمانی که بچه بود مسابقه های ویمبلدون را از طریق تلویزیون تماشا کرده بود؛ اما نمی توانست حدس بزند تنیس بازی کردن روی چمن چگونه است.
بعدها گفت : «ویمبلدون مانند مصرف دارو است . وقتی یک بار در آن پیروز می شوید، مانند آن است که باید برای بار دوم و سوم و... نیز پیروز شوید».
و مارتینا این را ثابت کرد. او اولین قهرمانی اش در ویمبلدون را در سال 1978با پیروزی بر کریس اورت جشن گرفت.
سال بعد باز هم اورت را شکست داد. جالب این که مارتینا 5پیروزی از 9پیروزی فینال خود در ویمبلدون را مقابل کریس اورت به دست آورد.
آخرین پیروزی اش مقابل اشتفی گراف بود و سرانجام همین گراف بود که نوار پیروزی های مارتینا را پاره کرد و در فینال سالهای 88و 98او را مغلوب کرد؛ اما هنوز کار مارتینا به پایان نرسیده بود.
در سال 1990به نهمین فینال متوالی خود رسید. این بار زینا گارسیون را شکست داد. او در سال 1994پس از شکست مقابل مارتینز در فینال ویمبلدون بازنشسته شد، اما سال گذشته به ورزش قهرمانی بازگشت ؛ عجیب این که فاتح مسابقه های دونفره شد و تعداد قهرمانی های خود در ویمبلدون را به عدد 20رساند.
گفت و گو
