می‌خواستیم جسورانه‌تر شوخی کنیم

مجموعه آیتمی ساعت خوش به لطف حضور بازیگران محبوبش گل کرد. اما‌ در مجموعه شما از بازیگران مطرح و ستاره خبری نیست. قصد ندارید از این بازیگران کمک بگیرید تا کارتان بیشتر دیده شود؟‌

این اتفاق چند تا دلیل عمده دارد. بودجه‌ای که ما در اختیار داشتیم خیلی محدود بود. ما خنده‌بازار را با یک بودجه کم ساختیم. دستمزد 4 تا بازیگر یک سریال با کل بودجه ما برابری می‌کند. من چند بار سبک سنگین کردم که بازیگران ستاره را بیاورم. با چند تا از بازیگران ساعت خوش تماس گرفتم. اما ارقامی که آنها می‌خواستند زیاد بود و در توان مالی برنامه ما نبود. نکته دوم این بود که بازیگران تمایلی به حضور در کارهای آیتمی نداشتند. بازیگران وقتی می‌فهمیدند ما داریم آیتم می‌سازیم دلسرد می‌شدند. دلیل این بی‌انگیزگی به این اتفاق برمی‌گردد که در سال‌های قبل آیتم‌سازی به ابتذال کشیده شد.

ما تصمیم گرفتیم سراغ بچه‌های قدیمی برویم یا بازیگران جدیدی که استعداد دارند. ترکیبش همین بازیگرانی شد که شما می‌بینید. می‌خواستیم یک کار زیربنایی بکنیم. یعنی خودمان بازیگر بسازیم. خوشبختانه نصف گروه ما استعداد بازیگر خوب شدن را دارند.

شکی نیست که آیتم یکی از سخت‌ترین و تاثیرگذارترین گونه‌های تلویزیونی است. قبل از انقلاب هم کار آیتمی در تلویزیون شده است. هیچ‌کس نمی‌تواند قدرت این‌گونه نمایشی را منکر بشود.

الان در آموزشگاه‌های بازیگری یکی از اصول بازیگری کار روی بداهه است. ما در آیتم‌سازی داریم روی آیتم بازیگران کار می‌کنیم. هر کسی خلاقیت بیشتری داشته باشد برنده است. بازیگران بزرگ می‌دانند که اساس کار آیتم روی بداهه بنا شده است. به نظر من سوءاستفاده‌هایی که شد، به نگرش مردم درباره آیتم‌سازی ضربه زد. افرادی وارد این کار شدند که متخصص نبودند. وگرنه آیتم همیشه یکی از گونه‌های محبوب بوده است. بعد از ما هم اگر گروه دیگری این روند را ادامه بدهند، باز هم مردم استقبال می‌کنند.

صد در صد. شک نکنید. من اگر بخواهم سریال بسازم همه سکانس‌ها را رج می‌زنم. اما در زمان ضبط خنده‌بازار هر روز همه عوامل‌مان می‌آمدند.

بیشتر از 2 ماه ضبط ما طول کشید. آیتم این‌طوری نیست که بازیگر بازی کند و برود. بازیگر در چند تیپ گریم می‌شد و چندتا آیتم بازی می‌کرد.کار خیلی فرسایشی بود. از تمام ذرات وجودمان کار کشیدیم.

رج‌زدن ما به این شکل بود که در یک روز بیشتر آیتم 90 درصد می‌گرفتیم. در یک روز 4 تا آیتم افتتاحیه می‌گرفتیم و 4 تا آیتم بیمارستان. در سریال‌سازی کارگردان می‌تواند وارد خانه بشود و نصف سکانس‌های کل سریال را در داخل یک خانه ضبط کند. من تله‌فیلم هم ساخته‌ام. بنابراین کار غیرآیتمی را تجربه کرده‌ام و می‌دانم که راحت‌تر است.

شبکه به ما چنین دستوری داده بود. باید قبول کرد که ساده‌ترین و بی‌دردسرترین راه کمدی‌سازی همین بود. ما به سراغ هیچ کس دیگری جز خودمان نمی‌توانستیم برویم. واکنش‌ها بشدت شدید بود. شما دیدید که در ماه رمضان امسال چه اتفاقاتی افتاد. برخی از دوستان ناراحت شدند.

ما با ترس به سراغ آیتم‌های پزشکی رفتیم. من خیلی از مضمون‌ها را عوض کردم. ما نتوانستیم اشاره کنیم که در برخی بیمارستان‌ها پول و زیرمیزی می‌گیرند. هیچ‌کس نمی‌تواند منکر این قضیه بشود. در برخی بیمارستان‌ها راه می‌روید از شما پول می‌گیرند. بخصوص وقتی که بچه‌ای به دنیا آمده باشد. به این واقعیت‌ها نمی‌شود اشاره کرد. ما مجبور بودیم که با خود تلویزیون شوخی کنیم.

البته به برخی موضوعات هم گریز می‌زدیم. با مدیران سیاسی شوخی کردیم. اما عمده شوخی‌های ما با برنامه‌های تلویزیون بود. چاره‌ای جز این نداشتیم.

ما فکر کردیم این نوع نگرش در سایر کارها هست. ما می‌خواستیم جسورانه‌تر رفتار کنیم. سعی کردیم به سراغ سوژه‌های آپارتمان‌نشینی و ازدواج نرویم. مهران مدیری، سروش صحت و برنامه رادیویی جمعه ایرانی درباره این چیزها طنز ساخته‌اند.

ما باید به سطوح مدیریتی می‌پرداختیم. هیچ‌کس تا به حال با پلیس بزرگراه شوخی نکرده بود. ما تا اینجا جلو رفتیم. یک سری چیزها به ذهنمان می‌رسید که کار را بامزه‌تر می‌کرد، اما نمی‌توانستیم جلوتر برویم. همیشه به ما گفته‌اند که پلیس لبخند بر لب دارد و مردم را راهنمایی می‌کند. اما برخی وقت‌ها این طوری نیست. می‌بینیم پلیس‌ها حوصله ندارند.

آرش قادری سرپرستی نویسندگان را به عهده داشت. خوشبختانه جلسات هماهنگی زیادی گذاشتیم. با این حال به 60 درصد چیزی که می‌خواستیم رسیدیم. یک جاهایی خط قرمز را رد می‌کردیم. چون قبل از ما طنز این طوری ساخته نشده بود کارمان سخت بود. الگویی نداشتیم که به آن مراجعه کنیم. ما مدام دست به عصا راه می‌رفتیم. آرش به شوخی می‌گفت اگر مینی‌بوس آمد فرار کنیم. فکر می‌کردیم یک مینی بوس می‌آید و ما را با خودش می‌برد!

ما متن‌ها را کارگاهی کار می‌کردیم. هر کسی یک نظری می‌داد. رای گیری می‌کردیم و بهترین پیشنهاد را اجرا می‌کردیم. کلاس انشا را خودم پیشنهاد دادم و خودم هم نوشتم. حجم کار که زیاد می‌شد دیگران هم کمک می‌کردند.

من خیلی دوست دارم همه شوخی‌هایم تصویری باشد. اما فرهنگ شوخی در ایران کلامی است. ما ایرانی‌ها در جمع خودمان خاطره تعریف می‌کنیم، لطیفه می‌گوییم و... باید یک زمانی بگذرد تا سلیقه مردم عوض شود.

انگلیسی‌ها به کمدی موقعیت بیشتر علاقه دارند. مثل کمدی‌هایی که مستر بین آن را اجرا می‌کند. ما طرح‌هایی داشتیم که براساس کمدی موقعیت بود، اما مردم استقبال نکردند. مردم دوست دارند در برنامه هشت فراستی چند تا شوخی با مهمانش بکند. به لحن گفتنش هم می‌خندند. البته من خودم این جور شوخی را دوست ندارم. ابزار تلویزیون برای دیدن است نه شنیدن. باید از تلویزیون کار بکشید.