هر گردی گردو نیست

اگر چه اصولا هر بازیکن خوبی نمی‌تواند مربی خوبی باشد و به قول بزرگان این رشته، مربیگری باید در ذات و جوهره وجودی فرد باشد، اما نباید نادیده گرفت که تجارب بالا در کنار آگاهی از علم روز فوتبال وجه تمایز و تفاوت مربیان فوتبال را تشکیل می‌دهد. اگر یک مربی مثل فرگوسن موفق است، این را باید به حساب 30 سال کار بی‌وقفه او در این رشته و در کنارش خصوصیات فردی و جوهره ذاتی مربیگری‌اش دانست که باعث شده منچستر یونایتد در دوره 25 ساله حضور او در این تیم، جام‌های بسیاری را در ویترین افتخارات خود جای دهد؛ پیرمرد اسکاتلندی که حتی تحسین بسیاری از مربیان خوب دنیا نظیر پپ گواردیولا را نیز برانگیخته است. جالب آن که همین گواردیولا که امروز بارسلونای تحت رهبری و هدایت او بهترین بازی‌ها را در فوتبال باشگاهی جهان ارائه می‌دهد، یک سال در تیم دوم بارسا به مربیگری پرداخت تا با کسب تجربه لازم و آشنایی درست از فن و فوت مربیگری، با آگاهی لازم در راس تیمی قرار بگیرد که امروز بازی‌هایش انگشت نماست.

متاسفانه در فوتبال ایران این قاعده رعایت نمی‌شود و مربیان جوان به صرف این‌که بازیکن بزرگی بوده‌اند، می‌خواهند در عرصه مربیگری نیز موفق عمل کنند که به طور طبیعی نابرده رنج، گنج حاصل نمی‌شود. همین امیر قلعه‌نویی اگر در مربیگری موفق است، این موفقیت را مرهون جوهره وجودی و خصوصیات فردی‌اش می‌داند که در کنار پشت سر گذاشتن مدارج مربیگری، امروز در هر تیمی که پا می‌گذارد، آن تیم را به سرعت در ردیف مدعیان قرار می‌دهد. امروز تراکتورسازی با 2 برد و یک باخت، در بین 4 تیم اول جدول قرار گرفته است تا مشخص شود که مسوولان باشگاه تراکتورسازی در این زمینه با تفکر و تدبیر لازم عمل کرده‌اند. براستی در این مورد خاص می‌توان سرمایه بازیکنی پرسپولیس و تراکتورسازی را یکسان دانست؟ به حتم پاسخ منفی است و اگر پرسپولیس الان در قعر جدول حضور دارد و تراکتورسازی در بالای جدول، این فرق و تمایز را باید در کادر فنی 2 تیم جستجو کرد.