مسابقه قرآنی 1445

آیه های مبارکه 61 و 62 : مسلمانان باید در اوج قدرت باشند تا تقاضای صلح از سوی دشمن باشد. اسلام، جنگ‌طلب نیست. فرمان جنگ و پذیرش صلح با پیامبر خدا و از اختیارات رهبری جامعه اسلامی‌است. حضرت على(ع) به مالک اشتر مى‏نویسد: «لاتدفعنّ صُلحاً دعاک الیه عَدوّک و لکن اَلحذَر کل اَلحذَر من عدوّک بعد صُلحِه، فان العدوّ ربّما قارب لیتغفّل» صلح پیشنهادى دشمن را رد مکن، ولى پس از صلح هوشیار باش و از نیرنگ دشمن برحذر باش، چون گاهى نزدیکى دشمن، براى غافلگیر کردن است. (نهج‌البلاغه، نامه 53) البته در پذیرش صلح هم احتمال خطر و توطئه است و هم زخم زبان بعضی دوستان، ولی باید بر خدا توکل کرد و صد البته باید هوشیار بود تا فریب نخورد. اگر ما به وظیفه خودمان عمل کنیم نباید از مشکلات بترسیم، زیرا خداوند گشاینده مشکلات است. امدادهای الهی و حمایت‌های مردمی به ارادة خداوند در جهت یاری شماست. در برخى روایات، نصرت الهى به پشتیبانى حضرت على(ع) از آن حضرت تفسیر شده است. در کتاب ابن عساکر از ابوهریره روایت شده که پیامبر اکرم(ص) فرمودند: بر عرش الهى نوشته شده است: «لااله الاّ أنا وحدى لا شریک لى، محمّد عبدى و رسولى، ایّدته بعلىّ» معبودى جز من نیست و شریکى ندارم و محمّد بنده و فرستاده من است، او را به وسیله‏ على(ع) یارى کرده‏ام و این همان سخن خداست که فرمود: «هو الّذى ایّدک بنصره و بالمومنین» فکان النّصر علیّاً. (تفسیر درّالمنثور، ج‏3، ص199)