قاتل حرفه‌ای نیستم

من و امین با هم همکار بودیم. دوست‌ هم بودیم. مدت‌ها بود در یک کارگاه کار می‌کردیم و من از این طریق مقتول را می‌شناختم.

واقعا نمی‌دانم چرا. یکدفعه آنقدر عصبانی شدم که با هم درگیر شدیم، ما اختلاف قدیمی با هم نداشتیم.

من به او یک مشت زدم. هیچ چاقو یا جسم برنده‌ای که بخواهم او را بزنم نداشتم. فقط یک مشت که امین فوت‌ شد.

3 سال بود که در آن کارگاه‌ بودم. یک کارگاه کابینت‌سازی بود و همان طور که گفتم من با امین آنجا آشنا شده ‌بودم. شغل خوبی‌ بود و درآمد بدی هم نداشتم.

شرایط زندگی‌ام طوری بود که باید کار می‌کردم. من خانواده ثروتمندی نداشتم که بتوانم درس بخوانم و نگران آینده‌ام نباشم. باید کار می‌کردم تا بتوانم برای ‌خودم وسایل زند‌گی بخرم و خرجی ‌خودم را دربیاورم و حرفه‌ای بلد باشم تا اگر ازدواج کردم، مشکلی نداشته ‌باشم.

آنقدر نبود که من هم ‌سربار آنها باشم. درس را رها کردم تا کار یاد بگیرم و زندگی‌ خودم را اداره‌ کنم. شغل خوب‌ و پردرآمدی بود. صاحبکارم هم آدم خوبی ‌بود و بدون این که احساس کند برایش رقیب درست شده است به من کابینت‌سازی یاد داد. من هم سعی می‌کردم کار کنم و هر چه بیشتر پول ‌درآورم هر چه زودتر سر و سامان بگیرم.

خیلی کار می‌کردم. از صبح زود می‌رفتم سرکار و شب به خانه برمی‌گشتم. بیشتر روزها تا دیروقت کار می‌کردم و حدود 12 شب به خانه می‌رفتم. تازه وقتی شب عید می‌شد کارمان سنگین‌تر می‌شد و ما بیشتر باید سرکار می‌ماندیم. با این که خسته ‌‌می‌شدم، اما اعتراضی نمی‌کردم و کار می‌کردم.

بله او هم پسر زحمتکشی بود و تمام روز کار می‌کرد. ما هر دو تقریبا در یک شرایط بودیم و کار می‌کردیم.

شب عید بود و کار زیاد بود و باید سفارش‌ها را سریع تحویل می‌دادیم. به همین خاطر هم شب‌کاری داشتیم. آن شب من و امین به خاطر شام با هم درگیر شدیم.

هر وقت شب کاری می‌ماندیم، صاحبکارمان برای ما شام می‌خرید. آن شب یک غذا کم بود و امین از این ماجرا خیلی ناراحت شد و با من دعوا کرد.

من هم همین موضوع را به امین گفتم، اما چون من شام خورده بودم، امین می‌گفت چرا این کار را کردی و نباید شام را می‌خوردی.

وقتی صاحبکارمان آمد ما متوجه شدیم یک شام کم است. من رفتم و شامم را خوردم و دوباره سرکار برگشتم. امین به من گفت یک شام کم ‌بود تو چرا همه شام را خوردی. گفتم کمی شام به من ربطی ندارد. دوباره به من پرخاش کرد. آنقدر به من پرخاش کرد که عصبی شدم و با هم درگیری لفظی پیدا کردیم.

اول امین به سمت من حمله کرد و من هم یک ‌مشت زیرچانه او خواباندم. همه ماجرا همین بود.

بله، بعد از این‌که درگیر شدم بچه‌ها آمدند و ما را از هم جدا کردند. من هم چون عصبی بودم برای این‌که آرام شوم جلوی در کارگاه رفتم. یادم می‌آید آن شب، بارانی بود. چند دقیقه‌ای آنجا بودم که بچه‌ها فریاد زدند امین حالش بد شده ‌است. خودم را به جایی که امین بود رساندم و دیدم او روی زمین افتاده ‌است. رنگش کاملا پریده‌ بود.

وقتی او روی زمین افتاده بود بچه‌ها به اورژ‌انس زنگ زدند و کمک خواستند. تکنسین‌ها که آمدند گفتند او مرده ‌است و نمی‌توان کاری کرد.

به پلیس خبر دادیم. من هم آنجا ایستاده ‌بودم. ماموران آمدند و مرا بازداشت کردند. از آن به بعد من شدم قاتل.

آن طور که شاهدان می‌گویند هیچ درگیری‌ای اتفاق نیفتاد. آنها می‌گفتند یکدفعه امین لرزید، رنگش پرید و روی زمین افتاد. آنها گفتند قبلش همه چیز عادی بود و حتی او می‌خواست سر کارش برود.

امین پرورش اندام کار می‌کرد و برای این‌که هیکل خوبی داشته‌ باشد دارو استفاده می‌کرد. البته نه این‌که معتاد باشد. دارو‌هایی استفاده می‌کرد که مجوز دارند و در باشگاه‌ها موجود هستند. این داروها برای عضله‌سازی است.

آنها درخواست قصاص کرده‌اند و می‌گویند از خواسته‌ خودشان صرف‌نظر نمی‌کنند. البته من به آنها حق می‌دهم که ناراحت باشند، اما من فقط یک مشت به صورت امین زدم. این مشت حتی به سرش وارد نشد. شاید چیز دیگری باعث مرگ او شده‌ باشد.

چیزی نمی‌دانم، گفتم شاید. خب او دارو‌های خاصی می‌خورد شاید این داروها باعث شده‌ او جان خودش را از دست بدهد.

هنوز این مساله مشخص نشده است. پزشکی قانونی هم تشخیص نداده‌ که چه شده است. به همین دلیل هم دادگاه تجدید شد. وکیل من گفت باید علت دقیق مرگ مشخص شود، چون ممکن است دارو باعث مرگ او شده‌ باشد.

بله من قبول دارم که ضربه زدم و انکار نمی‌کنم، اما می‌گویم احتمال دارد که دلیل مرگ چیز دیگری باشد، چون من فقط یک ضربه زدم و بعد از پایان درگیری هم همه چیز تمام شد. امین هم حالش خوب بود.

فرقی نمی‌کند ضربه من باعث مرگ شده‌ باشد یا دارویی که امین استفاده ‌کرده ‌است. در هر صورت من بابت کاری که کردم از اولیای ‌دم عذرخواهی می‌کنم و از آنها طلب بخشش دارم. آن شب تندی کردم. نباید امین را کتک می‌زدم.

خسته‌ بودم و کنترل خودم را از دست داده بودم. کارم اشتباه ‌بود. البته اگر مشخص‌ شود ضربه من باعث مرگ امین نشده است، عذاب وجدان کمتری خواهم داشت، اما در هر صورت از اولیای ‌دم عذرخواهی می‌کنم و از آنها می‌خواهم مرا ببخشند. این اتفاق، زندگی مرا به ‌هم ریخت. من درخواست بخشش دارم. حال بدی ‌دارم. عذاب وجدان دارم. هر چه برای زندگی‌ام تلاش کردم هدر رفت و حالا در زندان هستم.

سعی می‌کنم با خواندن قرآن و نماز وقتم را پرکنم. سه‌شنبه‌ها روزخوبی برای من است. خانواده‌ام به دیدنم می‌آیند و به من امیدواری می‌دهند و از من می‌خواهند صبور باشم.

آنها تلاش می‌کنند برای من رضایت بگیرند. خانواده‌ام چندین‌بار به خانه مقتول رفته‌اند، اما موفق نشده‌اند با آنها صحبت کنند. مادرم می‌گوید آنها داغدار هستند و طبیعی است که دوست نداشته ‌باشند با ما ملاقات کنند. من هم شرایط را درک می‌کنم، اما سختی زیادی در زندان می‌کشم. از مادر امین می‌خواهم کمکم کند. مرا ببخشد و یاری‌ام دهد تا بتوانم دوباره به زندگی برگردم. من هم مثل امین دوست ‌داشتم زندگی کنم و برای آینده‌ام تلاش می‌کردم. آن روز دعوای ما یک دعوای کودکانه و جزئی بود. باز هم می‌گویم من فقط یک مشت به سمت او پرت کردم.

اگر ثابت شود که قتل عمدی نبوده یا این‌که چیز دیگری باعث مرگ شده ‌است من از قصاص نجات پیدا می‌کنم، اما چیزی که برایم مهم است این که مادر امین مرا ببخشد. من قاتل حرفه‌ای یا خلافکار کار کشته نیستم. یک انسان معمولی هستم که شخصی را در یک اتفاق به قتل رساندم، درست مثل تصادف کردن. هیچ راننده‌ای به قصد کشتن پیاده‌ها به خیابان نمی‌آید. من هم به قصد کشتن امین او را با مشت نزدم.

مرجان لقایی