ادعاهای باور نکردنی یک قاتل

چه مدتی است که در زندان هستی؟

از وقتی بازداشت شدم. حدود یک سال قبل. مرا سر صحنه قتل بازداشت کردند. از آن به بعد دیگر رنگ آزادی ندیدم.

چندین سال بود که همدیگر را می‌شناختیم. من سال‌ها برای او کار می‌کردم. او هم همیشه نسبت به من مهربان بود.

کاری کرد که مجبور به این کار شدم. او به من تعرض کرده بود.

هیچ مدرکی ندارم. برای این‌که در آن زمان به پزشکی قانونی نرفتم و به همین دلیل هم نتوانستم ادعایم را ثابت کنم.

نمی‌دانم باید چه بگویم، اما او این کار را کرده بود و من نمی‌توانستم جلوی او را بگیرم.

من با خودم گفتم او حتما از این کارش پشیمان شده است و دیگر دست به این کار نمی‌زند. او را در دلم بخشیدم، اما زمانی که دیدم او دوباره دست به این کار زد دیگر نتوانستم خشم خودم را کنترل کنم.

بار اول خواب بودم و متوجه نشدم.

بار اول او به من داروی خواب‌آور داده بود. به همین خاطر هم آنقدر عمیق خوابیده بودم که متوجه کارهای او نشدم. وقتی بیدار شدم متوجه شدم مورد تعرض قرار گرفتم.

تقریبا بیهوش بودم. در غیر این صورت مقاومت می‌کردم و اجازه نمی‌دادم این اتفاق بیفتد.

مقدار زیادی داروی خواب‌آور به من خوراند. قبل از خواب به من یک لیوان آبمیوه داد که بعدها متوجه شدم مقدار زیادی داروی خواب‌آور در آن بوده است. بعد هم که خوابیده بودم مرا مورد آزار قرار داد.

اما آن شب این کار را کرد. او بعد از پایان کار به من قرص خواب‌آور خوراند و بعد مرا مورد آزار قرار داد.

بعد از این‌که متوجه شدم مورد آزار قرار گرفته‌ام، خودش به من گفت این کار را کرده است.

با خودم می‌گفتم او اشتباه کرده است و دیگر این کار را نمی‌کند.

من در آستانه ازدواج بودم. نمی‌توانستم این کار را بکنم. اگر شغلم را از دست می‌دادم همه زندگی‌ام از بین می‌رفت. چاره‌ای نداشتم. مجبور بودم که تحمل کنم.

مقتول حقوق خوبی به من می‌داد و من نمی‌توانستم آنجا را رها کنم. همه زندگی‌ام را روی این مساله برنامه‌ریزی کرده بودم.

مقتول بارها از من خواست با او رابطه داشته باشم، اما من قبول نکردم و نپذیرفتم. وقتی دید راهی وجود ندارد و بهانه‌ای هم برای اخراج من ندارد به من تهمت دزدی زد. او سعی می‌کرد با بی‌آبرو کردن من وادارم کند به خواسته‌هایش گوش دهم و این اصلا درست نبود.

بله، او مرا اخراج کرد و آنچنان با من بدرفتاری کرد که هرگز تصور نمی‌کردم این‌طور تحقیر شوم.

او به من تهمت زد که مقداری جنس و پول از کارگاه دزدیده‌ام، در حالی که خودش می‌دانست من این کار را نکردم و این حرف‌ها دروغ است، اما اصرار کرد و در نهایت من از کارگاه اخراج شدم.

آن روز قرار بود حسابم را به من بدهد. من چند روزی کار کرده بودم و حقوق نگرفته بودم. مزایا هم داشتم و سنوات سال‌هایی را که کار کرده بودم هم باید می‌گرفتم. قرار ما همان روزی بود که حادثه اتفاق افتاد.

قصدی برای این کار نداشتم. می‌خواستم پولم را بگیرم و بروم. قرار ما همین بود. نباید کار دیگری انجام می‌دادم. آن روز رفتم که پولم را بگیرم و دیگر حتی پشت سرم را نگاه نکنم، اما او دوباره شروع کرد.

او به من گفت می‌خواهد با من رابطه داشته باشد. وقتی دید ناراحت شدم گفت دوباره استخدامت می‌کنم و هر چه بخواهی به تو می‌دهم. فقط به من نه نگو. من مقاومت کردم.

من واقعیت را می‌گویم و باور کنید نمی‌دانم چرا اینقدر به من علاقه‌مند شده بود. همه ما فکر می‌کردیم او فرد سالمی است. من واقعا نمی‌دانم چرا این کارها را می‌کرد. دیگر نمی‌توانستم این رفتار را تحمل کنم.

من چند میلیون تومان پول باید از مقتول می‌گرفتم و نمی‌توانستم همین‌طور آنجا را ترک کنم.

این حرف در کلام منطقی است اما من نمی‌توانستم این کار را بکنم، چون مقتول اینطور خودش را نشان داده بود که فرد خوبی است و همه هم از او طرفداری می‌کردند. آنها می‌گفتند مشکل از من است. به همین خاطر هم نمی‌توانستم ادعایم را ثابت کنم. همه طرف او را می‌گرفتند.

بله قبول دارم. او کارهایی در حق من کرد که پدرم نکرده بود. من دختری را دوست داشتم که خانواده‌اش حاضر نبودند او را به من بدهند. مقتول وقتی از این ماجرا با خبر شد به من گفت حتما کاری می‌کند تا من به عشقم برسم. حتی به من گفت نگران نباش با همسرم به خواستگاری آن دختر می‌رویم و من کاری می‌کنم که در زندگی‌ات با آن دختر هیچ مشکلی را احساس نکنی و به من قول داد در هزینه‌های عروسی هم کمکم کند و البته من می‌دانستم وقتی حرفی می‌زند حتما به آن عمل می‌کند. او کارهای زیادی برای من کرده بود. مثلا حقوقی که به من می‌داد بیشتر از آن چیزی بود که یک کارگر در سطح من باید می‌گرفت. اوواقعا فرد نیکوکاری بود و من این موضوع را می‌دانستم.

نمی‌دانم، واقعا نمی‌دانم چرا این‌کار را می‌کرد و چرا آنقدر اصرار داشت که دوباره تعرض کند.

نه این طور نیست. من داشتم آنجا کار می‌کردم و پول خوبی هم می‌گرفتم. دلیلی نداشت که این کار را بکنم. این فرضیه اشتباه است.

از زمان تعرض تا زمانی که من به پزشکی قانونی رفتم، زمان زیادی گذشته بود. طبیعی بود که آثاری بر جای نماند. من دروغ نمی‌گویم.

در کارگاه بودیم و داشتیم با هم صحبت می‌کردیم. او به من پیشنهاد داد که با هم رابطه داشته باشیم. من ناراحت شدم و قبول نکردم. به من نزدیک شد و مرا بغل کرد. ناراحت شدم و هلش دادم. دوباره به من نزدیک شد. من هم دوباره هلش دادم و جسمی را که آن اطراف بود، برداشتم و به او حمله کردم. یک ضربه زدم و او روی زمین افتاد. بعد با طنابی که روی میز بود دست و پایش را بستم. با چاقو هم ضربه‌ای زدم.

ماشین را برای سرقت با خودم نبردم. برای این‌که بتوانم فرار کنم آن را برداشتم. هیچ چیز دیگری برنداشتم. فقط ماشین بود.

در راه باخودم گفتم نکند ضربه من باعث مرگ او شود. برگشتم تا ازسلامت او با خبرشوم که توسط پلیس بازداشت شدم.

از اولیای دم درخواست بخشش دارم. با این‌که مورد آزار قرار گرفته بودم، اما نمی‌خواستم مقتول را بکشم. او برای من کارهایی کرده بود که پدرم نکرده بود، به همین خاطر هم از رفتار زشتی که با من انجام داد گذشتم. می‌دانم که اشتباه کردم و راه‌های بهتری برای برخورد با مقتول بود، اما من در آن شرایط نمی‌توانستم کاری دیگر انجام دهم. به همین خاطر هم متاسفم.

مادرم این کار را کرده است، اما متاسفانه اولیای دم حاضر نیستند با ما صحبت کنند و از این‌که در مورد رفتار پدرشان در مورد خودم صحبت کرده‌ام خیلی ناراحت هستند.

اما از آنها درخواست دارم منطقی در مورد این ماجرا فکر کنند و کمی هم در مورد گفته‌های من تامل کنند. من کینه‌ای از پدرشان نداشتم و حتی روز حادثه هم نمی‌خواستم او را بکشم. این یک اتفاق بود.

مرجان لقایی