حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
دیدن قبضهای آب و برق و گاز در سال جدید خیلیها را شوکه و نگران کرده، مبلغ بیشتر قبضها دور از انتظار است همین جدال با اعداد و ارقام خیلیها را نگران کرده و آپارتماننشینی هم آتشبیار معرکه شده. هر قبضی که میآید اگر مبلغش بیشتر از آن چیزی باشد که ساکنان ساختمان حدس میزدند جر و بحثها و استرسها و غرولند کردنها شروع میشود؛ اینکه فلان واحد تعدادشان بیشتراز بقیه است، اینکه فلان واحد هفتهای چند شب مهمان دارد، اینکه ما اصلا خانه نیستیم و همه واحدها بیست و چهار ساعته آب و برق و گاز مصرف میکنند، اینکه آنها خیلی آب مصرف میکنند، اینکه فلانیها پخت و پزشان از همه بیشتر است،...
البته اینها روی خوش ماجراست بخصوص اگر این اعتراضها فقط پشت سر همسایهها زمزمه شود و کسی این نقل قولها را به گوششان نرساند یا اینکه اهالی آپارتمان شهروندانی اهل تعامل باشند و خودشان را با وضع موجود وفق دهند چون اگر غیر از این باشد اتفاقی که برخی آپارتماننشینها در این روزها تجربهاش میکنند برای افراد بیشتری پیش خواهد آمد؛ مشکل این آدمها قبضهای مشترک است که در آنها سهم هر واحد مشخص نمیشود پس تشخیص اینکه چه کسی واقعا بیشتر از سایرین انرژی مصرف میکند کار واقعا سختی است برای همین کار به حدس و گمان و مچگیری و کشیک کشیدن میرسد و وقتی هم که مبنای قضاوت حدس و گمان باشد سرانجام داستان مشخص است.
پس باید چه کار کرد؟ بهتر است همه چیز به حالت اولش برگردد و هدفمندی یارانهها متوقف شود؟ یا اینکه کنتورهای آب و گاز آپارتماننشینها از هم جدا شود یا اینکه شیوه صلح کردن و رسیدن به راه حلی منطقی به مردم آموزش داده شود؟ روشن است طرح هدفمندی یارانهها قرار نیست متوقف شود، دادن کنتورهای جداگانه به هر واحد هم که پروسهای طولانی دارد پس فقط میماند آموزش شیوههای برخورد منطقی با قبضها به مردم که اگر جدی گرفته نشود در ماههای آینده مردم زیادی را درگیرمسائل پوچ میکند. پس خطابمان با مسوولان است: آقایان فکری هم برای این موضوع بکنید.
مریم خباز
گروه جامعه
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....