در آخرین روزهای سال قبل بود که پس از سفر وزیر دفاع آمریکا به منامه، لشگرکشی عربستان و امارات متحدهعربی به بحرین آغاز شد و نیروهای نظامی این دو کشور در کنار نیروهای بحرینی، سرکوب قیام مردمی بحرین را آغاز کردند. مقامات کشورمان از همان زمان با احضار سفیر عربستان و کاردار بحرین، مخالفت خود را با دخالت نظامی یک کشور در امور کشوری دیگر اعلام کردند و از مقامات بحرینی خواستند که به خواستههای مردم خود تن دهند. وزارت خارجه همچنین با احضار سفیر سوئیس به عنوان حافظ منافع آمریکا در ایران، اعتراض خود را نسبت به چراغ سبز آمریکاییها برای لشگرکشی خارجی به بحرین اعلام کردند. در کنار این گونه اقدامات دیپلماتیک، مراجع تقلید و مردم کشورمان نیز بارها در قالب بیانیهها و تجمعات، اعتراض خود را نسبت به کشتار مسلمانان بحرین و سکوت مدعیان حقوق بشر در این زمینه اعلام کردهاند، اما مقامات بحرینی نهتنها در سیاستهای خود تغییری ندادهاند بلکه جمهوری اسلامی ایران را به دخالت در امور این کشور متهم ساختهاند؛ اتهامی که از سوی مقامات کشورمان به عنوان فرافکنی حکومت بحرین در قبال اقدامات خلاف حقوق بشری خود یاد شده است.
حال پس از حدود یک ماه که سرکوب قیام مردمی بحرین در جریان است و نهادها و سازمانهای بینالمللی نیز در این زمینه سکوت کردهاند، علیاکبر صالحی، وزیر امور خارجه کشورمان در نامهای به دبیر کل سازمان ملل تاکید کرده است که ایران نمیتواند نسبت به تحولات بحرین و عواقب ناشی از آن بیتفاوت بماند.
صالحی در نامه خود تاکید کرده است: متأسفانه احساس میشود شورای امنیت نسبت به این مساله توجه و اقدامات لازم را به عمل نیاورده در صورتی که در موارد مشابه در تحولات سایر کشورهای منطقه شاهد عملکرد متفاوتی از این شورا بودهایم.
اما سوال اینجاست که چرا درخصوص کشوری چون لیبی، شورای امنیت سازمان ملل به سرعت وارد عمل شد و کشورهای عضو ناتو نیز پس از قطعنامه شورای امنیت، بلافاصله بر علیه دولت قذافی اقدام کردند، اما درخصوص حوادث بحرین و کشتار مردم این کشور به دست نظامیان هیچ واکنشی نشان نمیدهند.
ایران حق دارد نگرانی خود را اعلام کند
صباح زنگنه، کارشناس مسائل خاورمیانه در پاسخ به این سوال،منافع کشورهای غربی را به عنوان عامل اصلی میداند.
وی در این زمینه به خبرنگار جامجم گفت: متاسفانه شعارهای مطرح در غرب اعم از حقوق بشر و حق تعیین سرنوشت توسط ملتها، تنها زمانی مصداق پیدا میکند که کشورهای غربی از کنار آنها برای خود منافع تعریف شدهای را داشته باشند، اما زمانی که منافع آنها ایجاب نکند نه فقط سیاستمداران از این شعارها حمایت نمیکنند بلکه رسانههای غربی نیز در خصوص آنها سکوت میکنند.
این کارشناس مسائل بینالملل با بیان اینکه این مسائل در خصوص بحرین کاملا مصداق دارد، میافزاید: غربیها و در راس آنها سیاستمداران و رسانههای آمریکایی سکوت اختیار کردهاند و دلیل آن این است که آمریکا در بحرین پایگاه نظامی دارد و با حاکمیت بحرین نیز روابط استراتژیک گستردهای دارد و نمیخواهد این حکومت متحد خود در بحرین را از خود برنجاند.
وی میگوید: با توجه به آنچه در بحرین میگذرد به نظر میرسد که سازمانهای بینالمللی زمانی ورود خواهند کرد که ملت بحرین بر اراده خود پافشاری داشته باشند و تغییرات جدی در حاکمیت بحرین در شرف وقوع باشد و آن وقت است که سازمانهای بینالمللی که تجلیگاه اراده کشورهای عضو در آنها هستند در این موضوع ورود خواهند کرد.
صباح زنگنه درخصوص تلاش برخی کشورها برای ناموجه جلوه دادن نگرانی ایران از حوادث بحرین نیز گفت: ایران به عنوان یک کشور بزرگ منطقه و با توجه به روابط دیرینه تاریخی، فرهنگی و اجتماعی که با ملتهای منطقه و از جمله مردم بحرین دارد حق دارد که نگران باشد. در برابر این نگرانیها طبیعتا کشورهایی که در مدار سیاستهای آمریکا هستند از این اظهار نگرانی ایران خشنود نخواهند شد.
انقلاب در راه است
سعدالله زارعی، یک کارشناس دیگر مسائل بینالملل، علت سکوت غرب در خصوص حوادث بحرین را چشمانداز روشن تحولات در این کشور میداند.
وی در گفتوگو با «جامجم» در این زمینه میگوید: نکتهای که در خصوص بحرین برای غربیها بسیار روشن است این است که با ادامه تحولات این کشور، جانشین حکومت آلخلیفه، قطعا یک حکومت انقلابی و اسلامی از جنس انقلاب ایران خواهد بود در حالی که درخصوص تحولات سایر کشورها از جمله لیبی، مصر، تونس و یمن، غربیها در یک وضعیت ابهام به سر میبرند و دقیقا نمیدانند که این تحولات به چه سمت و سویی میرود و به همین خاطر است که در عین حال که از این تحولات نگرانند تا اندازهای هم در مقابل آنها مماشات به خرج میدهند.
زارعی افزود: بر همین اساس غربیها در مقابله با مردم بحرین و قرار گرفتن در کنار آل خلیفه و آلسعود هیچ شکی به خود راه نمیدهند و لذا توقع اینکه شورای امنیت سازمان ملل و یا سایر نهادهای مربوط به این سازمان درخصوص تحولات بحرین موضع بگیرند و از حقوق مردم این کشور دفاع کنند توقعی است که برآورده نمیشود. اما حتما نیازمند تلاش و روشنگری است.
زارعی در توضیح سخنان خود درخصوص چشمانداز روشن تحولات بحرین گفت: به لحاظ علقههای ملی و پیوستگیهای روحی و عاطفی مردم بحرین با مردم ایران از یکسو و اتصال و ارتباطی که میان علما و رهبران معترضان با جمهوری اسلامی برقرار است نتیجه اعتراضات برای غرب کاملا روشن است و میدانند که اگر با تحولات بحرین کنار بیایند باید یک جمهوری اسلامی جدیدی را در کنار جمهوری اسلامی ایران در منطقه خاورمیانه بپذیرند.
وی درخصوص نگرانی ایران از حوادث بحرین و نامه نگاری مقامات کشورمان با دبیر کل سازمان ملل گفت: در هر جای دیگری از دنیا هم اگر چنین شرایطی برای مردم یک کشور پیش بیاید و هر جا که مظلومیت مردم مضاعف باشد و مجامع و سازمانهای مسوول سکوت کرده باشند جمهوری اسلامی ایران احساس مسوولیت مضاعف میکند که این موضوع در جاهای دیگری از جمله فلسطین نیز سابقه داشته است.
چرا دعوت از سازمان ملل؟
کلید وارد شدن شورای امنیت به مسائل بینالمللی در دست کیست؟ مگر نه آنکه شورای امنیت باید در مهمترین و حادترین مسائل بینالمللی ورود کند؟ چرا رفتار این شورا توسط قدرتهای حاضر در آن گزینشی تعریف و اعمال میشود و مثلا در مورد موضوع هستهای ایران ـ بینیاز به دخالت این شورا ـ دخالت و تصمیمگیری و قطعنامه صادر میشود یا در مورد لیبی به خاطر کشته شدن مردم توسط حکومت جلسه تشکیل شده و قطعنامه صادر میشود، اما در بعضی مسائل مشابه ـ مانند بحرین ـ این شورا سکوت اختیار کرده و قدرتهای حاضر در آن بدون قائل شدن نقشی برای این شورا به حمایت خود از رژیم آل خلیفه و سرکوب مردم توسط حاکمان و نیروهای خارجی، ادامه میدهند؟
جنایتهای صورت گرفته در بحرین دقیقا در همسایگی ایران اسلامی صورت گرفته است. ایران به عنوان قدرت ثباتبخش منطقه مخالفت خود با این جنایات و حمایت خود از ملتها و مسلمانان منطقه و مردم مظلوم بحرین را به عنوان یک سیاست اسلامی، انسانی و در عین حال عقلانی مورد تاکید قرار داده است. گسترده ساختن شعاع تحرکات دیپلماتیک کشور از حوزه کشورهای منطقه و سازمان کنفرانس اسلامی تا نیویورک و سازمان ملل متحد که در حال صورت گرفتن است، چند رویه و لایه در خود دارد که هر کدام معنای خاص خود در فضای بینالملل را دارند که عبارتند از اول: جلب توجه هر چه بیشتر کشورها، ملتها و سازمانهای جهانی به وضع مردم تحت ستم و البته مقاوم بحرین، دوم: مسوولیتپذیری و تحرک دولت ایران در عرصه منطقهای و بینالمللی، سوم: رو شدن رفتارهای متناقض و اعمال استانداردهای دوگانه در سازمانها و مجامع تحت نفوذ قدرتهای جهانی و دیگر ایجاد انگیزه و امید نزد همه آنها که اسناد سازمان ملل و عیار منطق در هر کدام از آنها را معیار قضاوت خویش دانسته و بر این باورند که سرانجام امور جهانی در سمت و سوی این عقلانیت قرار خواهد داشت به شرط آنکه اندیشه عقلانی بانی، مروج و پیگیرانی در عرصه جهانی داشته باشد.
حرکت اخیر ایران در جلب توجه سازمان ملل و شورای امنیت به موضوع بحرین گامی است در این مسیر و اثباتی است بر این مدعا که ایران اسلامی برخلاف ادعاهایی که بعضی کشورها مطرح میسازند، عضو مسوولیتپذیر و متعهد جامعه جهانی در تامین امنیت منطقه محسوب میشود.
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....