چهره روز

پیش از آن که شیطان بفهمد، مرده‌ای*‌

سیدنی لومت یکی از مهم‌ترین سینماگران آمریکا در سن 86 سالگی در شهر نیویورک درگذشت. او هم مثل خیلی از بزرگان سینما به خاطر هیچ‌کدام از فیلم‌هایش نتوانست جایزه اسکار را ببرد، هر چند فیلم‌هایش اسکارهای فراوانی را نصیب بازیگرانش کرد. شاید بیش از همه دوستداران او و سینمای جذابش این بازیگران باشند که سوگوار فقدان او هستند. خود این کارگردان معتقد بود در پاره‌ای از این سال‌ها حق او نبوده اسکار دریافت کند، اما در برخی از سال‌ها هم باید به اسکار می‌رسیده است. به ‌هر حال فیلم‌های او 18 نامزدی اسکار را برای هنرپیشه‌ها به همراه داشته‌اند. لومت با اولین فیلم سینمایی خود به عنوان «12 مرد خشمگین» (1957) به شهرت رسید و با درام‌های اجتماعی پرکششی مانند «نگاه از پل»، «قدرت»، «حکم دادگاه» و «شبکه» موقعیت خود را به عنوان یکی از ماهرترین سینماگران پس از جنگ جهانی دوم تثبیت کرد.

کد خبر: ۳۹۵۲۷۱

خودش معتقد بود که ملودرام در سینما محدوده بسیار وسیعی دارد و می‌توان هر فیلمی را با قواعد این ژانر تطبیق داد. مخاطب در فیلم‌های ملودرام با داستان و ماجراهای بشدت تاثربرانگیزی مواجه و از این طریق جذب فیلم می‌شود. وقایع و ماجراها در یک ملودرام فوق‌العاده و درجه یک باید مخاطب را غافلگیر کند و فرصت تفکر را از وی سلب کند، چرا که در چنین اثری، زمان از اهمیت بسیاری برخوردار است. در واقع فیلمسازی در این ژانر موفق است که قدر زمان محدود خود را بداند و به بهترین شکل ممکن از آن سود ببرد؛ مواردی که در تک‌تک فیلم‌های او می‌توان دید.

دهه هفتاد، دوره جادویی سینماگر افسانه‌ای آمریکایی بود؛ دهه‌ای که آثاری همچون «بعدازظهر سگی»، «سرپیکو» و «شبکه» را خلق کرد. سینمای لومت، بیان ساده یک داستان پرتحرک بود با بیان تصویری قوی و بیشترین بهره‌برداری از بازیگران ورزیده و با کامل‌ترین مراقبت حرفه‌ای. قهرمان‌های لومت انسان‌هایی عادی هستند که تنها به دلیل انتخاب‌های اشتباه، خود و خانواده را به ورطه هولناکی می‌کشانند که بازگشت از آن به سادگی امکان‌پذیر نیست. او نیز مثل مارتین اسکورسیزی، دیگر کارگردان آمریکایی به شهر نیویورک علاقه داشت و این را می‌شد از فیلم‌هایش متوجه شد. او در این شهر زندگی می‌کرد و بیشتر فیلم‌های خود را در این شهر کارگردانی کرد و سرانجام سحرگاه شنبه در سن 86 سالگی در ناحیه منهتن نیویورک درگذشت.