«خنده بازار» حکایت سوزن و جوالدوز

«خنده‌بازار» نام مجموعه طنز ترکیبی بود که این بار همه سوژه‌های طنزش را از خود برنامه‌های تلویزیونی گرفته بود. «نقد بی‌رحمانه» شاید دم‌دست‌ترین واژه‌ای باشد که می‌شود برای رویه‌ای که این برنامه در پیش گرفته بود، انتخاب کرد. داستان این مجموعه ترکیبی در یک شبکه تلویزیونی فرضی اتفاق می‌افتاد و همه «اشاره‌های» پشت و جلوی صحنه‌اش به مسائلی بود که ممکن است در یک شبکه تلویزیونی وجود داشته باشد.

از پارتی‌بازی و استفاده از فامیل برای حضور در یک شبکه تلویزیونی گرفته تا مناسبات آنچنانی پشت‌پرده، همه تمثیلی از یک جامعه کوچک بود که در این برنامه به آنها پرداخته شده بود. به شکل طبیعی دست‌اندرکاران تلویزیون نمی‌باید اجازه ساخت چنین مجموعه‌ای را می‌دادند اما برای نشان دادن سعه‌صدر و نهادینه کردن یک فرهنگ هیچ چیز مهم‌تر از این نیست که یک رسانه در ابتدا کار «نقد» را از خود شروع کند تا نشان دهد همه آن حساسیت‌هایی که گاه اینجا و آنجا در بازخورد برخی از آثار تلویزیونی دیده می‌شود، بیجا یا دست‌کم هدفمند بوده و عجیب است که تلویزیون به این هم بسنده نکرد و در این مجموعه طنز گونه خود دو برنامه محبوب خود یعنی «نود» و «هفت» را آماج حملات «نقد» قرار داد.

دست‌اندرکاران برنامه خنده‌بازار کوشیدند این بار «نقد» و طنز را از خود برنامه‌های تلویزیون شروع کنند.

شوخی کردن با مجریان برنامه‌های «نود» و «هفت» در این برنامه نشانه‌های خوبی است که بدانیم همه اینها فرصت‌هایی است برای رسیدن به یک سطح مطلوب‌تر. وقتی یک رسانه بهترین برنامه‌های خود را اینچنین زیر تیغ نقد می‌برد، به دنبال آن است تا به مسوولان بگوید از نقدها و طنزها نهراسید و همه چیز را با نگاه اهانت و تضعیف و تشویش اذهان عمومی نبینید.