معلمی که افکار عمومی محکومش کرد

35 سال قبل من به طور اتفاقی با پرونده کودکی برخورد کردم که معلمش در مدرسه او را کتک زده و پسرک دستش شکسته بود و البته پزشکان می‌گفتند او ضربه مغزی هم شده است.پدر و مادر این کودک تصمیم نداشتند از معلم شکایتی بکنند و می‌گفتند بعد از این حادثه دیگر اجازه نخواهند داد فرزندشان به مدرسه برود.

در آن زمان معلمان قدرت زیادی داشتند و خانواده‌ها به خاطر آگاهی کمی که داشتند در برابر رفتارهای غلط معلمان سکوت می‌کردند.

وقتی من از این ماجرا با خبر شدم خبر این کودک آزاری را در روزنامه به عنوان خبر یک کار کردم و یادداشتی نیز در این خصوص خطاب به مسوولان نوشتم و خواستار مجازات معلم خشن شدم.

چند روز اول واکنشی نسبت به این خبر نشان داده نشد. من دست بردار نبودم و هر روز در مورد پسرک خبری چاپ می‌کردم و خواستار واکنش مسوولان در این مورد شدم. خبرهای پی‌درپی که در این خصوص می‌نوشتم و همکاری سایر رسانه‌ها در این زمینه باعث شد تا در نهایت وزیر آموزش و پرورش واکنشی نشان دهد و کار معلم جوان را تقبیح کند.

اما این کافی نبود. جوی در افکار عمومی ایجاد شده بود که مردم خواهان مجازات معلم شدند. بعد از حدود 2 هفته پیگیری‌هایی که انجام دادم سرانجام پدر کودک تصمیم گرفت از معلم جوان شکایت کند. این کار می‌توانست دادگستری زمان را درگیر ماجرا کند. با شکایت پدر و مادر کودک من هم پیگیری‌های خودم را ادامه دادم. علاوه بر این‌که اخبار را چاپ می‌کردیم واکنش‌های مردم را نیز چاپ می‌کردیم.

در این بین وزیر آموزش و پرورش از من خواست به دفترش بروم. او سعی داشت با من مذاکره کند تا این پرونده را رها کنم و از هر حربه‌ای که می‌توانست، استفاده کرد. من اما کوتاه نیامدم و به او گفتم این موضوع را هم در روزنامه چاپ می‌کنیم.

از من خواست این کار را نکنم و قول داد علاوه بر این‌که با معلم و مدیر مدرسه برخورد خواهد کرد دستورالعملی صادر می‌کند که تنبیه بدنی را در مدرسه ممنوع اعلام کنند.من هم با او شرط کردم. گفتم اگر این کار را نکند درباره مذاکره‌ای که با من کرده است حتما به مردم اطلاع‌رسانی می‌کنم.

البته بیکار ننشستم و در خبری اختصاصی در روزنامه نوشتم که قرار است بخشنامه‌ای برای ممنوعیت تنبیه بدنی دانش‌آموزان صادر شود. بعد از این ماجرا بود که وزیر مجبور به عذرخواهی شد و تنبیه‌بدنی کودکان هم بشدت نسبت به گذشته کم شد و وزیر مجبور شد بخشنامه‌ای در این خصوص صادر کند.پیگیری و پافشاری خبرنگاران در مورد موضوعی که افکار عمومی را تحت تاثیر قرار داده است یکی از مهم‌ترین اهرم‌های فشار برای مسوولان است.

خبرنگاران نباید همیشه از حوزه خبری خود تعریف و تمجید کنند و باید در موقع لزوم از آنها انتقاد هم بکنند تا به این طریق رسالت خود را انجام دهند.

خبرنگاران باید همیشه توجه داشته باشند که مردم از آنها توقع دارند و به آنها اعتماد می‌کنند. آنها نباید بدون دلیل مسوولی را زیر سوال ببرند و همیشه باید از قدرت خود در جهت درست و به نفع مردم استفاده کنند.