پُستخانه

اِوا، یه‌چی می‌گی‌هااااا! می‌خوای مرهمی بر زخم باشی یا زخمی بر مرهم؟ کمبود جا رو نمی‌بینی که دو شماره‌س حتی جا برای چاپ تلگرافخونه و اسم بروبچی که پشت در منتظر واستادن نیست؟ بعدشم، آخه قند حبة مااااادر، این تعریف و تمجیدا، به کار کی می‌آد آخه؟ پوست موز میندازی زیر پای آدم، منم ساااااده! پا می‌ذارم روش و... سُرررررر! خب نکن همچی عسل بابا (اینم به خاطر دل تو، اون قسمتایی که به قول خودت «سانسور» شده بود: «پاسخگو جان، باحالیت منو کشته! خدا حفظت کنه مادر! خوب حال می‌گیری! ضایع می‌کنی طرف سیب‌زمینی می‌شه می‌ره پی کارش! یه‌وخ با ما این‌کار رو نکنیا! هر چند که می‌دونم شما اهل پارتی‌بازی نیستی»... خوب شد؟ حالا که پام رو گذاشتم رو این پوست موزه، دلت خنک شد؟ بفرما! همة هندونه‌هام پخش و پلا شد رو زمین!)

چاکرجات و مخلص‌آلاتِ هر چی طرفدار صفحة 13! چه کم‌نور، چه پُرنور! چه بنفش، چه خاکستری! چه از تهران، چه از زاهدان! ولی بزرگوارِ منور! همون‌طور که هزار بار گفته‌م و خودت هم حدس زدی، از چاپ مطالب قبلاً منتشر شده ‌معذوریم؛ حتی شما دوست عزیز!

علیک سلام، خوبم! اِوا می‌بینم که تو هم خوبی... پس کی ناخوبه؟ (بفرما! اینم انگیزه. ببینیم و تعریف کنیم. فقط قانونای صفحه رو دقیق بخون)