هرگز مخاطبان را دست‌کم نگرفتم

گاهی زندگی آدم‌ها با یک اتفاق عوض می‌شود؛ اتفاقی که می‌تواند خیلی ساده باشد ولی برای همه عمر جهت زندگی را تغییر می‌دهد. این اتفاق برای من وارد شدن در حرفه گویندگی بود. گویندگی یکی از آن خوبهاست که دوستش دارم. ما همراه هم بزرگ شده‌ایم. او به پختگی من کمک کرده و من به آن جان داده‌ام.

اجرا و نویسندگی برنامه صبح تهران رادیو تهران یک هفته در میان بر عهده من است و سال‌هاست نوبت صبحگاهی روزهای پنجشنبه رادیو پیام را هم اجرا می‌کنم.

تقربیا می‌شود گفت، غیر از 2 سال اول که رادیو ورزش بودم، 11 سال است برنامه‌های صبحگاهی اجرا می‌کنم.

نه فقط صبح. کلا خودم دوست دارم تلفیقی از همه برنامه‌ها باشم و فکر می‌کنم یک گوینده نمی‌تواند بگوید من فقط بلدم صبح اجرا کنم یا شب اجرا کنم یا می‌خواهم فقط در این مسیر حرکت کنم، اما یک گوینده وقتی برنامه‌ای را شروع می‌کند، بازخورد آن را می‌سنجد تا تشخیص دهد کجا جایش بهتر است و کجا جای نمی‌گیرد.

به عقیده من، وقتی یک گوینده به کارش بیشتر از جایگاهش اهمیت بدهد، در مسیر درستی حرکت می‌کند، چرا که اگر خوب کار کند، جایگاه خودش پیدا می‌شود و به وجود می‌آید و اگر من شنیده می‌شوم باورم این است که گروهی که مخاطب آنان را نمی‌شناسند می‌کوشند تا ماحصل کار توسط من گوینده به گوش مخاطب برسد. هرگز خود را جدا از جمع دوستان و همکارانم در برنامه صبح نمی‌دانم. هر کدام از آنها در کارشان وارد هستند و من زنجیر اتصال تلاش تک‌تک آنها در بخش‌های مختلف هستم.  حال خوب یا بد ما، در گوش شنونده ارزیابی می‌شود. مردم قاضیان باهوش و حواس جمعی هستند و من هرگز آنها را دست‌کم نگرفتم!

بعد از 13 سال هنوز احساس می‌کنم بخش‌هایی از کارم، ظرافت‌های پنهانی دارد که برای شناختش باید وقت بگذارم. در این مسیر چشمان تیزبین دوستان آگاه به کار در رادیو می‌تواند چراغ راه من و همه کسانی باشد که باور دارند هنوز برای بهتر شدن جا دارند.