قول می‌دهم ،شرافتمندانه زندگی کنم

تو و همسرت متهم هستید زن جوانی را به قتل رسانده و اموالش را به سرقت برده‌اید. چرا آن کار را کردید؟

همسرم در قتل نقشی نداشت من بودم که او را کشتم و حالا هم پشیمان هستم.

او به من بدهکار بود. می‌دانستم پول دارد، اما بدهی‌اش را نمی‌داد. من آن روز خیلی عصبی بودم و می‌خواستم پولم را بگیرم.

من چنین قصدی نداشتم. همسرم را با خودم بردم برای این که می‌ترسیدم مقتول به من تهمت بزند و بگوید نظر سوءنسبت به او داشتم. تنها دلیلی که من همسرم را بردم همین موضوع بود. فرضیه پلیس در این خصوص غلط بود. من واقعا همسرم را دوست داشتم و می‌خواستم با او زندگی خوبی بسازم و نمی‌خواستم خودم و او را بدبخت کنم.

من پیک موتوری بودم و برای این که هزینه زندگی‌ام را تامین کنم با موتور کار می‌کردم. مقتول هم یکی از مشتریان من بود. یک روز به دفتر ما زنگ زد و گفت یک پیک می‌خواهد.

نوبت من بود که به سرویس بروم. آن زن به من گفت می‌خواهد فردی را تعقیب کنم و در ازای این کار پول خوبی می‌دهد. حرف‌هایش باعث شد من اغفال شوم و قبول کنم.

اوایل به من نمی‌گفت چه کسی است، اما من بعد از مدتی متوجه شدم آن مرد همسر صیغه‌ای مقتول است و مقتول به او شک دارد.

مدت زمان زیادی بود. چون من که هزینه روزانه‌ام را همان روز تامین می‌کردم، خیلی سخت بود.

مقتول دستمزدم را نمی‌داد و می‌گفت، فعلا پولی ندارد. من هم برای این که بدهی‌ام را بگیرم این کار را کردم.

برایش گزارش می‌بردم و می‌گفتم مردی که در تعقیبش هستم چه کرده است و حالا کجاست بعد هم آدرس خانه‌اش را به من داد تا بتوانم او را در خانه‌اش ملاقات کنم.

در مدتی که با او آشنا بودم گفته بود فرزندی دارد که با شوهر اولش زندگی می‌کند. من به درستی نمی‌دانم آنها چرا از هم جدا شدند، اما در مدتی که با مقتول ارتباط داشتم متوجه شدم او زن شکاکی است و مرتب اطرافیانش را کنترل می‌کند. او همیشه به دیگران شک می‌کرد و دیگر من را کلافه کرده بود.

من از او خواستم او هم قبول کرد. گفت باید به خانه‌اش بروم. البته او چند بار وعده داده، اما پولم را پرداخت نکرده بود. بار آخر که به خانه‌اش رفتم، آنقدر عصبانی شدم که کنترل خودم را از دست دادم و زن بیچاره را خفه کردم.

او سعی کرد این کار را بکند، اما نتوانست. بعد از قتل هم هر دو آنقدر ترسیدیم که فرار کردیم.

کسی من را نمی‌شناخت و همین به من امیدواری می‌داد، اما اشتباه من این بود که در آن خانه کلاه ایمنی‌ام را جا گذاشته بودم و همکاران مقتول هم مرا چندین بار جلوی بیمارستان دیده بودند و همین هم باعث شناسایی من شد.

همسرم در ابتدا فکر کرده بود می‌تواند با پذیرش قسمتی از اتهامات من جرمم را کمتر کند و من از مجازات اعدام رهایی یابم. او اشتباه کرد و اتهام را قبول کرد در حالی که در واقع او نقشی نداشت.

من معتقدم این اتفاق به دست من یا خانواده‌ام نیفتاد. این کار را خداوند کرد. من خیلی ناراحت بودم و عذاب‌وجدان عجیبی داشتم. نمی‌دانستم باید چه کنم که آرام شوم. خیلی شرایط سختی داشتم. یک روز سراغ روحانی زندان رفتم و از او کمک خواستم گفتم دیگر نمی‌توانم ادامه دهم و حتی تصمیم به خودکشی هم
گرفته بودم.

آن روز روحانی زندان من را به عبادت و خویشتن داری دعوت کرد و خواست از خداوند کمک بگیرم تا بتوانم آرام شوم و برای حل مشکلم دعا کنم. فکر نمی‌کردم این کارها تا این حد در زندگی من اثرگذار باشد.

از آن روز خیلی دعا می‌کردم و بیشتر شب‌ها را تا صبح نماز می‌خواندم و دعا می‌کردم. کم‌کم خیلی آرام شدم و دیگر تنها نبودم. با هم‌بندی‌هایم دعوا نمی‌کردم و به آرامش زیادی رسیده بودم.

باور نمی‌کنید گذشت دختر مقتول از من بیشتر شبیه یک معجزه بود. من به معنای واقعی کلمه تغییر کرده بودم. از خداوند می‌خواستم اگر اعدام با طناب دار سرنوشت من است کمکم کند تا این شرایط را تحمل کنم و آرام بمیرم. در همین روزها بود که مادرم خبر داد اولیای دم را پیدا کرده و با آنها برای جلب رضایت وارد مذاکره شده است.

خیلی خوشحال شدم البته فکر می‌کردم راه زیادی برای گرفتن رضایت دارم، اما خدارا شکر بعد از 2 سال تلاش موفق شدم رضایت بگیرم.

خیلی خوشحال بودم. مثل آدمی که یک بار مرده و زنده شده است. احساس می‌کردم خداوند دوباره به من فرصت زندگی داده است و حالا باید به درستی از این فرصت استفاده کنم. با خودم می‌گفتم که باید کاری بکنم. باید برنامه‌ای برای زندگی‌ام داشته باشم. دلم می‌خواست به همسرم که به خاطر من در زندان گرفتار شده بود خبر بدهم، اما نمی‌توانستم.

او تلفنی با خانواده‌اش صحبت کرده بود و آنها در مورد این ماجرا برایش گفته بودند.

برنامه‌ریزی کرده‌ام بعد از این که از زندان آزاد شدم، شغلی شرافتمندانه پیدا کنم. با همسرم زندگی خوبی داشته باشم. نذر کرده‌ام در ایام محرم نذری بدهم و از خداوند به خاطر لطفی که در حق من کرد تشکر کنم. می‌دانم با راهی که در پیش گرفته بودم حتی اگر مجازات می‌شدم زجر کمتری می‌کشیدم؛ چراکه خودم را به خداوند نزدیک کرده بودم.

او تقریبا نیمی از دوران محکومیتش را گذرانده است و چند ماه دیگر می‌تواند تقاضای آزادی مشروط بکند. امیدوارم بتوانیم زندگی خوبی برای خودمان درست کنیم و از این به بعد آرام زندگی کنیم.

مرجان لقایی