از محل بودجه فرهنگی هر استان می‌توان بسادگی جشنواره فیلم فجر را برگزار کرد

آینده مبهم جشنواره فیلم فجر در شهرستان‌ها

«خداحافظی جشنواره فیلم فجر از شهرستان‌ها و محدود شدن برگزاری آن به تهران» یکی از مهم‌ترین نکات خبری مطرح شده در میزگرد رسانه‌ای دبیر بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر بود. در روز شنبه هفته‌ای که گذشت، مهدی مسعودشاهی در اولین میزگرد خبری خود، آب پاکی را روی دست علاقه‌مندان به سینما در شهرستان ریخت و با قاطعیت اعلام کرد که امسال جشنواره در شهرستان‌ها برگزار نمی‌شود و فقط مردم تهران می‌توانند از این رویداد استفاده کنند.

کد خبر: ۳۷۹۵۰۱

این خبر در حالی اعلام شد که سال گذشته برگزاری این جشنواره در استان‌های آذربایجان غربی، اصفهان، خراسان جنوبی، خراسان رضوی، خوزستان، سیستان و بلوچستان، فارس، گلستان، مازندران و همدان با استقبال فراوان مردم مواجه شده بود و در چنین فضای پر شور و نشاطی، جواد شمقدری معاون سینمایی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در مراسم اختتامیه بخش جنبی جشنواره با وجود انتقادهای صورت گرفته به این رویداد که آن را از حالت یک جشنواره به یک جشن تبدیل کرده بود از این اتفاق کاملا دفاع کرد و حتی آن را الگویی برای جشنواره‌های مهم و معتبری همچون کن فرانسه دانست.

این‌که چرا امسال مهم‌ترین جشنواره هنری کشور به شهرستان‌ها نمی‌رود سوالی است که وقتی آن را با مهدی مسعودشاهی، دبیر جشنواره در میان می‌گذارم در پاسخ به آن می‌گوید: «سال گذشته بودجه برگزاری جشنواره از طریق مرکز ـ یعنی تهران ـ تامین شد و توانستیم از طریق تخصیص بودجه جشنواره را در شهرستان‌ها برگزار کنیم، اما امسال اعتبارات به خود استان‌ها تخصیص داده شده است و خودشان با بودجه فرهنگی می‌توانند در برگزاری این رویداد مشارکت کنند.

اما مسعودشاهی در مقابل اصرار ما حاضر به ارائه اطلاعات دقیقی از هزینه برگزاری جشنواره فیلم فجر در شهرستان نشد. علتش هم این است که ظاهرا هنوز در خصوص برخی ارقام و آمار توافق نهایی صورت نگرفته، اما پیگیری‌های ما برای کسب اطلاعات درخصوص هزینه‌های برگزاری جشنواره در سال گذشته، هزینه‌های تقریبی برگزاری رویدادی مانند جشنواره فیلم فجر را مشخص می‌کند.

اولین مساله هزینه تهیه کپی برای هر فیلم است که با هزینه‌های سال گذشته رقمی حدود یک میلیون و 800 هزار تومان را شامل می‌شود. هزینه دیگر حق نمایشی است که باید بابت هر نوبت نمایش به صاحبان فیلم پرداخت. سال گذشته این رقم برای هر 3 بار نمایش 10 میلیون تومان بود که البته احتمال دارد این رقم افزایش یابد. در کنار این دو هزینه، باید سالنی هم برای نمایش فیلم وجود داشته باشد. طبق گفته‌های محمدرضا صابری، سخنگوی انجمن سینماداران، در تهران بلیت‌های جشنواره از سوی بنیاد سینمایی فارابی فروخته می‌شود و نیمی از فروش هر فیلم، به هر سینما تخصیص داده می‌شود، اما در شهرستان‌ها شیوه کار این‌گونه است که اداره کل ارشاد طی قراردادی با سینما، این فضا را در قبال مبلغی معین برای مدتی خاص اجاره می‌کند. صابری با اشاره به این مساله که هزینه اجاره سالن از شهری به شهر دیگر متفاوت است، می‌گوید: «مثلا اجاره یک سالن در یکی از استان‌های جنوب غربی کشور روزانه 500 هزار تومان است.»

مسعودشاهی به این مساله اشاره می‌کند که در صورت تمایل استان‌ها برای میزبانی جشنواره، برنامه و فیلم‌های مورد نیاز از طریق جشنواره در اختیار استان‌ها قرار داده می‌شود، اما یک حساب سرانگشتی درخصوص هزینه‌های برگزاری یک جشنواره 10 روزه در یک استان فرضی آن هم با هزینه‌های فرضی و صرف‌نظر از هزینه نیروهای اجرایی که از تهران باید در استان حضور داشته باشند و نیز هزینه‌های جنبی همچون برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیه، تزئینات محیطی، چاپ برنامه و... چیزی حدود 250 میلیون تومان خواهد بود. حالا سوال این است که آیا استان‌ها توان پرداخت چنین بودجه‌ای را دارند؟

طبق اطلاعاتی که یکی از دست‌اندرکاران جشنواره فیلم فجر در اختیار ما قرار می‌دهد، سال گذشته و در سفرهای استانی مبلغ 1500 میلیارد تومان برای بخش فرهنگی به استان‌های مختلف اختصاص یافته و این بودجه به استان‌ها پرداخت شده است. از حاصل تقسیم این رقم بر 32 استان، عدد تقریبی 47 میلیارد تومان به دست می‌آید که کاسته شدن 250 میلیون تومان از آن چندان چشمگیر نیست و برای استان‌هایی که بخواهند مردم را با فیلم‌های یک ساله سینمای ایران آشنا ساخته و در این جشن بزرگ همراه کنند، رقم قابل‌توجهی نیست. حال باید دید سینما در تصمیم‌گیری استانداران چه میزان اهمیت دارد؟!