آینه

آخرین حرف

می‌خواست امروز تمام حرف‌هایش را به او بزند. درونش پر از هیاهو بود. وارد کلاس شد و روی صندلی کنار پنجره نشست. دستانش را در هم فرو کرد تا لرزش دستانش را بپوشاند. لحظات سختی بود. با خودش زیر لب حرف‌هایی را که می‌خواست به او بگوید مرور کرد. ناگهان او را دید که به دیگری نگاه می‌کرد. نگاه‌هایشان رنگ دیگری داشت... حرف‌هایش در دهانش خشکید و چیزی درونش شکست. رنگ نگاه‌هایشان را فهمیده بود. از پنجره به آسمان نگاه کرد. پرنده‌ها اوج گرفته بودند.

فاطمه ملکوتی‌نیا از قم

پرواز تمنّا

دست‌هایت گرم است، چشم‌هایت پر اشک؛ اندکی طولانی‌تر از رشتة ابر. مهر تو در سینه‌ام می‌ماند. کاش می‌شد در آسمان مهربانی‌هایت می‌دویدم و آن‌گاه که دست‌هایم گره کرده بر دامن ابریشمی تو بود، فریاد می‌زدم: مادر، هستیِ من فدای لبخند بی‌ادعا و باارزش تو که قیمت آن هزار هزار برابر بالاتر از پرواز است. کاش می‌شد تو را معنا کرد. کاش می‌شد دوست داشتن را تمّنا کرد اما تو آن‌قدر سخاوتمندی که واژه‌ها ناتوان از وصف تواند.

رضا علی‌نیا 19 ساله از لاهیجان

اشک

در انتهای کوچة تاریک و روشن، به انعکاس چهره‌اش در سطل کوچک و بی‌دستة فلزی خیره شده بود. به خودش قول داده بود که امروز دیگر کارش را شروع کند و حتماً اشک‌هایش را بفروشد. نفس عمیقی کشید و عروسکش را محکم بغل کرد و شروع کرد به گریه کردن.صبح روز بعد دخترکی کور داشت دنبال سطلی می‌گشت که مأمور شهرداری آن را در جوی آب خالی کرده بود.

مسافر دنیای خوب