کارنامه 10 ساله

آنها بر این ادعا بودند که با این اقدام ضمن مقابله با تروریسم، امنیت و توسعه را به مردم افغانستان اهدا می‌کند. اکنون 10 سال از آن زمان می‌گذرد و روند تحولات حقایقی بسیار دورتر از ادعای مطرح شده زمان اشغال افغانستان را نشان می‌دهد.

الف ) افغانستان : افغانستان در دهمین سال اشغال با برگزاری چند انتخابات در کنار نشست‌های سراسری گامهایی را برای برقراری ثبات سیاسی و کاهش تنشهای قبیله‌ای برداشته بگونه‌ای که حتی کرزی رئیس جمهور افغانستان از مذاکره با طالبان برای تحکیم این ثبات سخن به میان آورده است. البته این روند نتیجه اقدامات اشغالگران نمی‌باشد بلکه برگرفته از اراده مردم و دولتمردان افغانستان برای تثبیت اقتدار سیاسی کشورشان به عنوان عاملی مهم برای خروج اشغالگران است. دولتمردان افغانستان همچنین در عرصه سیاست خارجی بویژه در روابط با کشورهای همسایه دیپلماسی فعالی را اجرا کرده‌اند که به ارتقای جایگاه جهانی آنها منجر شده است.

پیامد حضور اشغالگران در افغانستان را باید در بحران‌های گسترده امنیتی ، عدم آغاز روند بازسازی ویرانه‌های برجای مانده از جنگ ، افزایش تولید مواد مخدر ، فقر و فساد اجتماعی و اداری ، افزایش تقابل‌های قبیله‌ای به عنوان مولفه‌ای برای ادامه حضور اشغالگران ، عدم تشکیل ساختار نظامی و اقتصادی افغانستان برای توجیه فعالیت اشغالگران ، عدم اجرای وعده‌های جهانی برای بازسازی افغانستان و... از جمله مهمترین تحولات حاکم بر افغانستان است. شرایط داخلی افغانستان به گونه‌ای است که بسیاری از ناظران سیاسی آن را بدتر از دوران جنگ‌های داخلی و حضور طالبان در راس قدرت می‌دانند.

ب) موقعیت اشغالگران : هر چند که باراک اوباما در سال 2009 به عنوان چهل و چهارمین رئیس جمهور آمریکا با اعلام استراتژی جدید جنگ وعده‌های بسیاری برای تغییر در روند تحولات افغانستان سر داد که در نزدیک به دو سال ریاست جمهوری وی چندان تغییری در ساختار جنگ ایجاد نشده است. البته وی تغییراتی همچون اعزام 30هزار نیروی جدید به افغانستان ، تغییر فرماندهان نظامی ، درخواست از سایر کشورها برای افزایش نیرو به افغانستان ، تعیین هالبروگ به عنوان نماینده ویژه آمریکا در امور افغانستان و پاکستان ، تشدید حملات به خاک پاکستان و... را اجرا کرده اما در نهایت تغییر چندانی در روند تحولات افغانستان ایجاد نشده است. بحران امنیتی و آمار بالای تلفات اشغالگران ، ناتوانی در اجرای طرح به اصطلاح مبارزه با تروریسم و مواد مخدر ، افزایش ناامنی در آمریکا و اروپا ، تشدید اختلاف‌ها میان اعضای ناتو ، دامن زدن هزینه‌های گسترده جنگ افغانستان بر بحران اقتصادی حاکم بر اروپا و آمریکا و... تنها بخش‌هایی از ناکامی‌های اشغالگران افغانستان است. البته این کشورها با ادعای مبارزه با تروریسم و فضای امنیتی حاکم بر افغانستان طرح‌های خود برای تشدید دخالت در امور پاکستان ، امنیتی کردن شبه قاره ، نظامی گری در آسیای مرکزی و قفقاز و توسعه آن به آفریقا و... را اجرا کرده‌اند.

با توجه به آنچه ذکر شد در باب کارنامه 10 سال اشغال افغانستان می توان گفت که تنها راهکار پایان بحران افغانستان خروج اشغالگران و واگذاری امور افغانستان به مردم این کشور می‌باشد هر چند که اشغالگران همچنان بر ادامه اشغالگری به بهانه‌های مختلف ادامه می‌دهند. 

قاسم غفوری-جام جم آنلاین