بازبینی یک پیمان

شاید حدود 18 سال پیش ، زمانی که طراحان تجدید حیات پیمان منطقه ای سنتو برای ایجاد کمربندی در مقابل نفوذ اتحاد جماهیر شوروی که توسط نظریه پردازان امریکایی مطرح شده بود به فکر ایجاد پیمان جدیدی به نام اکو افتاده بودند ، فکر نمی کردند نسخه ای که امریکاییان برای منطقه و کشورمان پیچیده اند با توجه به تحولات جهانی و منطقه ای دیگر اثرگذار نیست.

کد خبر: ۳۵۳۵۲

اما نقطه اوج این انحراف از زمانی آغاز شد که با حذف بیماری به نام اتحاد شوروی ، دلیل فروپاشی برخی نظریه پردازان اقتصادی طرح پیوستن کشورهای تازه استقلال یافته آسیای میانه را به این پیمان ارائه کردند. از سال 1370 و درست چند هفته پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پیمان یا سازمان همکاری های اقتصادی که پس از انقلاب اسلامی در ایران و از حدود سال 1364 به اکو تغییر نام یافت ، یکباره پذیرای 7عضو جدید شد و شمار اعضای این سازمان منطقه ای از 3کشور موسس به 10کشور بالغ شد. اعضای این پیمان تاکنون دست کم 6نشست در سطح سران و چندین نشست هم در سطح وزیران امور خارجه ، حمل و نقل ، انرژی ، محیط زیست ، تجارت و بهداشت برگزار کرده اند. اما این بار مبتکران ایرانی درصدد برپایی نخستین اجلاس وزرای صنعتی عضو این پیمان در تهران هستند. شکی نیست حضور و مشارکت کشورمان در ترتیبات منطقه ای در تسهیل فرآیند همگرایی با اقتصاد منطقه و در سطح بین الملل موثر است ؛ اما جای پرسش است که دستاوردهای اکو برای جمهوری اسلامی ایران تاکنون چه بوده است . در این مقوله بررسی موشکافانه پیامدهای اقتصادی حضور کشورمان در این پیمان منطقه ای جایی ندارد؛ زیرا نگاهی به کارنامه این سازمان موید این مطلب است که برگزاری 13نشست وزیران امور خارجه در مقابل نشستهای یک رقمی وزیران اقتصادی تا حد زیادی به این پیمان همکاری های اقتصادی رنگ و بوی سیاسی داده است . به هر ترتیب ، مسوولان صنعتی کشورمان بدون توجه به تفاوت های فرهنگی ، اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی کشورهای عضو این سازمان منطقه ای درصدد برپایی نخستین اجلاس وزرای صنعتی عضو این پیمان هستند که گذشته از دیدگاه بدبینانه نگارنده ، خود موید غیر اقتصادی بودن این پیمان است چرا که برپایی چنین نشست مهمی آن هم پس از گذشت حدود 2دهه از آغاز فعالیت این سازمان خود جای سوال دارد.