این فیلم سهگانه بتازگی به عنوان بهترین فیلم اقتباسی از ادبیات معرفی شده است.
رمان پدرخوانده را ماریو پوزو نوشته و فرانسیس فورد کاپولا آن را کارگردانی کرده است. پوزو این کتاب را در سال 1969 نوشته است. ماجرای فیلم بین سالهای 1945 تا 1955اتفاق میافتد و داستان آن درباره خانواده مافیایی کورلئونه است. در فیلم ستارگانی همچون مارلون براندو، آل پاچینو، رابرت دووال، دایان کیتن و جیمز کان بازی میکنند.
به دلیل استقبال فوقالعاده تماشاگران از این فیلم که در سال 1972 ساخته شد، 2 سال بعد از اکران آن، قسمت دیگری از این فیلم به نام «پدرخوانده: قسمت دوم» و در سال 1972 نیز قسمت سوم این فیلم با نام «پدرخوانده: قسمت سوم» ساخته شد.
چیزی که این شاهکار سینما را جذابتر میکند، توجه شگفتانگیز کارگردان به جزئیات است. چه در بازیگری، چه در فیلمنامه و چه در نورپردازی و طراحی صحنه بینظیرش. فیلمنامه از نظر ایجاز یکی از نمونههای کمنظیر سینماست. مارلون براندو یکی از بهترین بازیهای خود را در این فیلم ارائه کرد. چاقی زیاد او در سالهای پایانی دردسر آفرین بود. فرانسیس فورد کاپولا کارگردان پدرخوانده برای متقاعد کردن تهیهکنندگان فیلم برای انتخاب براندو تلاش زیادی کرد، چراکه عقیده داشتند زمان این بازیگر دیگر گذشته است.
گریم براندو در این فیلم فوقالعاده بود و جالب است بدانید که این گریم ابتکار خود براندو بود. او بعد از خواندن فیلمنامه چند دستمال کاغذی درون لپ خود قرار میدهد و جلوی آیینه شروع به تمرین میکند.
پدرخوانده، موسیقی کمنظیری هم دارد که محال است نشنیده باشید. موسیقی فیلم ساخته نینو روتا، موسیقیدان ایتالیایی است که علاوه بر آهنگسازی، رهبر ارکستر هم بود. حالا موسیقی پدرخوانده را میشود همه جا شنید، در پس زمینه آگهیها، روی زنگ موبایلها و موسیقی آسانسورها.
هرچند در ساخت موسیقی قسمتهای دوم و سوم پدرخوانده، 2 آهنگساز دیگر یعنی پیترو ماسکانگی و کارمینه کوپلا هم همکاری داشتند، اما هیچیک از بینندگان فیلم یا شنوندگان موسیقی آن نمیتوانند منکر تاثیر عمیق موسیقی قسمت اول فیلم شوند.
پدرخوانده، نامزد دریافت 11 اسکار شد و در نهایت توانست اسکار بهترین فیلم، بهترین هنرپیشه (براندو) و بهترین فیلمنامه اقتباسی را به خود اختصاص دهد. موسیقی فیلم پدر خوانده (1972) کاندیدای جایزه اسکار شد ولی در نهایت این جایزه را نتوانست دریافت کند.