سیارک های تروایی زمین را تهدید می کنند

به گزارش مهر، هر 200 یا 300 سال ستاره های دنباله دار متعددی به بخشهای داخلی سامانه خورشیدی وارد    می شوند.

منشا این ستاره های دنباله دار کوتاه مدت ناشناخته است اما گمان می رود منشا آنی این اجرام قنطروس ها باشند ، سیارک هایی با مدارهای ناپایدار که از ویژگی هایی مشابه سیارک ها و ستاره های دنباله دار برخوردارند.

تنها در حدود 250 نمونه از این اجرام توسط تلسکوپ ها به تصویر کشیده شده اند تمامی آنها در مدارهایی ناپایدار قرار داشته و احتمال اینکه در زمان نزدیک شدن مدار آنها به مشتری یا دیگر سیاره های عظیم نیروی گرانشی آنها به شدت تقویت شود وجود دارد. چنین اختلالی می تواند مسیر آنها را به سوی داخل سامانه خورشیدی و به احتمال زیاد به سوی زمین منحرف کند.

زمانی که یک قنطروس خودسر به خورشید نزدیک می شود، حرارت خورشید منجر به تبخیر بخشهای یخی آن شده و دنباله ای مشابه دنباله ستاره های دنباله دار برای آن به وجود می آورد.

 شبیه سازی های پیشین از قنطروس ها نشان می دهند پدیده ای باید با استفاده از مواد مازاد جمعیت این اجرام ناپایدار را تغذیه کند زیرا هر یک از این اجرام قبل از برخورد با یک سیاره، سقوط بر روی خورشید، خروج از سامانه خورشیدی و یا متلاشی شدن، در حدود سه میلیون سال در حرکت خواهند بود و پس از آن به شکلی نابود خواهند شد. به گفته جاناتان هورنر از دانشگاه دورهام جمعیت این اجرام همواره در حال نابودی است و عاملی از جایی ناشناخته در جهان این جمعیت را همواره تقویت می کند.

طی مطالعات جدیدی که در ژاپن و توسط دانشمندان دانشگاه «کینکی» انجام گرفته، منابع احیای مجدد جمعیت این اجرام، سیارک های تروایی نپتونی هستند ، سیارک هایی که در مسیری مشابه مسیر حرکت نپتون به دور خورشید در حرکتند.

محاسبات جدید نشان می دهند یکی از هر 6 سیارک تروایی نپتونی شناخته شده طی 600 میلیون سال از 50 درصد احتمال مهاجرت و تبدیل شدن به یک قنطروس برخوردارند.

از آنجایی که احتمال می رود در حدود 10 میلیون سیارک شناخته نشده تروایی نپتونی به وسعتی بزرگتر از یک کیلومتر وجود داشته باشند، محققان  احتمال می دهند این سیارک ها جمعیت قنطروس ها را تقویت کرده و پس از مهاجرت در میان قنطروس ها می توانند به عنوان خطری زمین را تهدید به برخورد کنند.