الهه احمدی که متولد 1362 است هدف بزرگش را قهرمانی در المپیک لندن میداند، چیزی که خودش با اعتقاد راسخی درباره آن صحبت میکند. احمدی درباره مهمترین حادثه زندگیاش میگوید: «تیراندازی با تفنگ را از پدرم یاد گرفتم، او اولین مربی من در 10 سالگی بود. اوایل زیاد این ورزش را جدی نمیگرفتم و بیشتر به عنوان یک تفریح به آن نگاه میکردم؛ تفریحی که برای خودم جذاب بود، اما هیچگاه فکر نمیکردم روزی این رشته را بهعنوان حرفهای که بتوانم از آن پول دربیاورم، انتخاب کنم تا این که یکی از باشگاههای تیراندازی که آن موقع زیاد هم نبودند، مسابقاتی برای دهه فجر ترتیب داده و از همه علاقهمندان خواست در آن مسابقات شرکت کنند.
من آن موقع 17 ساله بودم و خیلی هم تمرین نمیکردم، اما پدرم به من گفت بهتر است در مسابقات شانس خودت را امتحان کنی، من هم ثبتنام کردم. حدود 10 هزار نفر در رشتههای مختلف تیراندازی با تفنگ شرکت کرده بودند و هیجان زیادی هم داشتند، اما من خیلی استرس نداشتم، چون فکر میکردم اینبار هم به صورت تفریحی خواهد بود، اما وقتی مقابل سیبل قرار گرفتم تمام توان و انرژی خود را گذاشتم و توانستم مقام اول مسابقات را کسب کنم، اتفاقی که برایم باور کردنی نبود؛ وقتی به خانه برگشتم پدرم از من خواست به ادامه تمرینات به طور جدی فکر کنم و من هم تصمیم گرفتم رشته تیراندازی را به عنوان رشته اصلیام انتخاب کنم. الان از این انتخاب خوشحالم و حتی موقعی که ازدواج کردم یکی از شرطهایم برای ازدواج ادامهدادن این رشته ورزشی بود. من از پدرم تشکر میکنم که یکی از مهمترین اتفاقات زندگی مرا رقم زد.»
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.