غروب «میلاد آفتاب»

نزدیک به 2 دهه شاعران سراسر کشور با حضور در این شهر در ایام میلاد امامان سوم و چهارم و حضرت ابوالفضل(ع) یکی از نشست‌های شعری بی‌مانند از نظر تعداد حاضران و انبوهی علاقه‌مندان و کیفیت آثار ارائه شده را برگزار می‌کردند. سال گذشته رویدادهای پس از انتخابات باعث وقفه در برگزار شدن «میلاد آفتاب» شد و شنیده‌های خبرنگار «جام‌جم» حکایت از آن دارد که این کنگره امسال و برای دومین سال پی‌درپی برگزار نخواهد شد.

کاش مسوولان استانی و منطقه‌ای بخصوص مسوولان فرهنگی در استان اصفهان با اهمیت و ارزش کنگره یاد شده و تاثیرات بی‌مانند هنری و فرهنگی آن در فضای استان (و حتی کشور) آشنا بودند و به برگزاری این رویداد ارزشمند سالانه با حفظ وجهه مردمی و غیردولتی آن کمک می‌کردند. کاش!

دوم: حرف‌های جنجالی ضیاء موحد درباره لزوم برگزاری مجلس ختم غزل با واکنش‌های جالبی همراه بود. در مخالفت و موافقت با این حرف‌ها، چهره‌های سرشناسی سخن گفتند و صریح‌ترین زبان ـ چنان که انتظار می‌رفت ـ از یوسفعلی میرشکاک بود که در نشست نقد و بررسی تازه‌ترین مجموعه شعر محمدعلی بهمنی گفت: ایشان (موحد) منطق جدید خوانده‌اند و بهتر است به کارخودشان بپردازند!

به نظر می‌رسد با تمام تلخی و تندی‌هایی که گاه در این جواب دادن‌ها به وجود می‌آید اصل ماجرا خیلی هم بد نباشد. باید به ضیا موحد تبریک گفت که با شجاعت دیدگاهش را (که ممکن است بازتاب‌های منفی زیادی داشته باشد) بیان کرده و به مخالفانش اجازه داده است دیدگاه‌های او را به نقد بکشند و همین تبادل نظرها و نوشتن‌ها و گفتن‌هاست که باعث مطرح شدن پاسخ‌های تازه و بیان سوالات بی‌پاسخ در حوزه شعر و ادبیات می‌شود. احتمالا شخصیت‌های دیگری هم در حوزه ادبیات ما هستند که دیدگاه آقای موحد را دارند، اما ترجیح می‌دهند پای در آب نگذارند تا تر نشوند.

سوم: نشست نقد و بررسی مجموعه «جمله‌های تلخ در گوشی» سروده ماندانا ابری چندی پیش در فرهنگسرای رازی برگزار شد و جمعی از منتقدان به بررسی اشعار این شاعر پرداختند. یکی از منتقدان این نشست یوسفعلی میرشکاک بود که درباره برخی انتقادها به ترانه‌های ماندانا ابری نکته قابل توجهی را گوشزد کرد و آن هم نبود کار تحقیقی و علمی درباره باید و نبایدهای ترانه‌سرایی و بخصوص زبان ترانه در ایران بود.در سال‌های اخیر شاهد استقبالی پرشور از ترانه‌سرایی بخصوص در بین شاعران جوان بوده‌ایم، اما هیچ گاه کسانی که دارای کارنامه ادبی قابل توجهی در عرصه‌های شعر و ترانه هستند به خود زحمت تدوین و عرضه تجربه‌ها و دیدگاه‌های خود درباره زبان ترانه‌سرایی و آسیب‌ها و آفت‌های این گونه ادبی در حال حاضر نداده‌اند.