صعود و سقوط کوین راد

روزنامه دیلی تلگراف در تحلیلی درباره برکناری کوین راد از نخست وزیری استرالیا نوشته است:

«دوره تصدی کوین راد،‌ نخست وزیر سابق استرالیا، به کوتاه مدت ترین دوران نخست وزیری این کشور تبدیل شد و اولین نخست وزیر حزب کارگر لقب گرفت که قبل از اتمام دوره‌اش از تصدی امور کنار می‌رود.

اما سرعت سقوط کوین راد حتی برای بدبین ترین مفسران در کانبرا و خود وی غافلگیر کننده و تعجب آور است. کوین راد در سخنرانی خداحافاظی‌اش در پارلمان استرالیا در کانبرا، با چشمانی اشک آلود در خصوص اینکه وی دقیقا چطور شغلش را از دست داده، گیج به نظر می‌رسید.

وی با فهرست کردن دستاوردهای دولت خود در طول ‌5/2 سال گذشته گفت، از اینکه به خاطر مساله "نسل دزدیده شده" عذرخواهی کرده و نیز برای اصلاحات بهداشتی گسترده و رهبری‌اش در دوران بحران رکود جهانی، افتخار می‌کند.

وی متعهد شد که برای کرسی گریفیث در کوئینزلند در انتخابات آتی رقابت کند.

سقوط ناگهانی و قابل توجه کوین راد، نتیجه یک سری اختلافات جنجالی به ویژه اعلام این مطلب در ماه آوریل مبنی بر اینکه طرح مهم تبادل گازهای گلخانه‌ای دولت کنار گذاشته خواهد شد، ‌بود.

کوین راد همچنین به دلیل اعمال مالیات بر درآمد ‌40 درصدی در مورد معادن، تنبیه شد. این نمایش خطرناک بیش از حد پوپولیستی بود و خشم و غضب شرکت‌ها و سهامدارانشان را برای وی به همراه داشت.

در همین حال، وجهه شخصی کوین راد در حال روشن شدن بود. نویسنده روزنامه معتبر "سیدنی مورنینگ هرالد" به این نتیجه رسید که مردی که مسئول کشور است، فردی به شدت خشمگین است.

تا آن زمان چندان تعجب‌آور نبود که کوین راد فردی عصبانی است. ظرف چند هفته میزان محبوبیت وی به تنها ‌39 درصد رسید که سریع‌ترین سقوط میزان مقبولیت در بین تمام رهبران تاریخ استرالیا است.

مفسران سیاسی برای اولین بار از اینکه وی به یک نخست وزیر تک دوره‌ای تبدیل شود، ابراز تعجب کردند. در شرایطی که ناراحتی و ناآرامی نسبت به نتایج بد در نظرسنجی‌ها در داخل حزب وی رو به افزایش بود،‌ شخصیت‌های ارشد حزب کارگر از ایالت ویکتوریا شروع به نظرخواهی از نمایندگان پارلمان کردند که آیا آنها از جولیا گیلارد،‌ معاون توانمند کوین راد به عنوان نخست وزیر حمایت می‌کنند یا خیر و پاسخ قاطعانه آنها این بود که "بله".

پایان کار کوین راد به همان اندازه که سریع بود وحشیانه نیز بود. چند روز پیش وی مطلع شد که اعتماد چند واسطه‌ قدرت ارشد و یک اتحادیه کلیدی را از دست داده است.

گیلارد که ابتدا میلی برای به چالش کشیدن نخست وزیر نداشت، به دفتر راد رفت تا از وی بخواهد که استعفا دهد. کوین راد با این درخواست مخالفت کرد و در عوض خواستار برگزاری انتخابات رهبری حزب شد، اما این رای گیری هرگز برگزار نشد. پس از یک شب مکالمات تلفنی دیوانه وار برای سنجش پایگاه حمایتی خود در میان ‌115 نماینده حزب در پارلمان،‌ راد پذیرفت که از حمایت کافی برخوردار نیست و این سقوط بی‌سابقه راد را از عرش به فرش کشاند.»

ایسنا