جای خالی ایمان

روزها، یکی‌شان شاید پدر باوفای بچه‌ها باشد، دیگری بابابزرگ خوش‌اخلاق و آن یکی پسر سر به زیر خانواده، اما غروب که از راه می‌رسد آن پدر مهربان و بابابزرگ نیک‌سیرت و پسر محجوب که پشت فرمان می‌نشینند آنها عوض می‌شوند، هرز می‌شوند، ناهنجار، بی‌قید و بند، بی‌قانون و حتی گاه بی‌دین. برخی مردان بظاهر درستکار روز با تاریکی آسمان هیولا می‌شوند، آنها برای زنان مسافر ایستاده کنار خیابان بوق می‌زنند و لبخندی ترسناک را ضمیمه‌اش می‌کنند: «برسونمتون؟» نه سن زنان منتظر تاکسی برای آنها اهمیت دارد، نه قیافه‌شان، نه نوع حجاب‌شان و نه حتی بار و بنه‌ای که همراه‌شان دارند، چه فرقی می‌کند یک کیف کارمندی ساده دستت باشد یا کیسه نایلونی پر از خرید‌های روزمره یا یک جعبه شیرینی یا یک بغل کتاب؟! آنها به هر حال بوق می‌زنند و اگر فرصتی دست دهد، اگر بتوانند سرعت را کم کنند، اگر شیشه پنجره ماشین پایین باشد به قول خودشان متلکی می‌پرانند یا با نگاهی آزاردهنده، سرتا پای زن مسافر مضطرب را برانداز می‌کنند.