فراموشی نجات زمین

فاجعه‌ای که کشورهای صنعتی همچون آمریکا، چین و هند بیش از دیگران در ایجاد آن نقش دارند. «جلوگیری از گرم شدن زمین» یا به عبارت دیگر نجات کره زمین به عنوان هدف اصلی برگزاری این اجلاس بزرگ بین‌المللی بود که متاسفانه این اجلاس هم بدون دستیابی به هیچگونه دستاورد مهمی پایان یافت.

در واقع صدور یک بیانیه سیاسی در پایان نشست 12روزه، تنها دستاورد اجلاسی بود که در سال 1972 در استکهلم برای نخستین بار آغاز و در نشست 1997 به توافقات اجرا نشده کیوتو ختم شده بود. در این میان تقریبا تمام کشورهای شرکت کننده در اجلاس نیز با مقصر اعلام کردن یکدیگر، بر بی‌نتیجه بودن آن اذعان کردند.

اما این بار در نشستی در آلمان 40 نفر از مقامات کشورهای مختلف جهان گرد هم آمدند تا ضمن تاکید دوباره بر بی‌اثر بودن اجلاس‌های گذشته نسبت به اجلاس مکزیک که در دسامبر امسال برگزار می‌شود، ابراز امیدواری کرده و بر برنامه‌ریزی جدی برای این کنفرانس پافشاری کنند.

به اعتقاد دی‌بوئر ـ نماینده سازمان ملل متحد ـ این اجلاس که قرار است 29 نوامبر در کانکون مکزیک افتتاح شود باید آنچه را که کپنهاگ به آن دست نیافت را انجام دهد. در واقع این اجلاس باید یک ساختار عملی ارائه دهد که به موجب آن کنش جهانی آب و هوا به طور فراگیر، به خصوص در کشورهای در حال توسعه آغاز شود.

به اعتقاد بوئر مذاکره‌کنندگان باید به 3 نوع مسأله بپردازند: مسائلی که ممکن است در کانکون به قطعیت برسد، آنهایی که پیمان کپنهاگ درباره آنها می‌تواند رهنمون سیاسی مهمی ارائه کند و مسائلی که دولت‌ها فاصله زیادی با رسیدن به توافق در مورد آنها دارند.

در ضمن به اعتقاد کارشناسان می‌بایست قبل از شروع به کار اجلاس مکزیک بسته‌ای درباره روش‌های موثر تطبیق با تغییرات آب و هوا، سازوکارهای نوین برای انتقال فناوری به کشورهای در حال توسعه و روندی برای کمک به کشورهای در حال توسعه برای تأمین مالی به برگزارکنندگان اجلاس ارائه شود.

همچنین به اعضای حاضر در نشست اعلام شده که تا قبل از اجلاس مکزیک باید راه‌هایی برای برخورد با جنگل‌زدایی یافته و چارچوبی برای ظرفیت‌سازی درکشورهای در حال توسعه برای رویارویی با چالش‌های تغییر آب و هوا تدوین کنند.

تمام این ضرورت‌ها در حالی مطرح می‌شوند که برای رهایی از معضل بزرگ گرمایش زمین پیش‌بینی می‌شود درجه حرارت زمین طی دهه آینده به طور میانگین نباید بیش از 2 درجه سلسیوس افزایش یابد.

این در حالی است که برای رسیدن به این منظور در مقایسه با سال 1990 تا سال 2020، 25 تا 40 درصد آلاینده‌های محیطی و تولیدکنندگان کربن می‌بایست کاهش یابد. البته برای رسیدن به این افق لازم است که تا سال 2020، کشورهای غنی‌تر کمک سالانه بالغ بر 100میلیارد دلار به کشورهای در حال توسعه داشته باشند.

بهاره صفوی 
گروه دانش