اغراق گنده یک واقعیت کوچک

این روزها کمتر فیلمی را می‌توانید روی پرده سینماها پیدا کنید که علی صادقی در آن حضور نداشته باشد! این جمله البته یک اغراق گنده نیست بلکه یک واقعیت کوچک است! درست مثل خود علی صادقی.

او بازی‌اش را در آیتم‌های نمایشی یک برنامه‌ تلویزیونی آغاز کرد اما خیلی زود راه خودش را از بازیگران آن مجموعه جدا کرد تا به نوعی از بازی برسد که بازی نیست! خود اوست. یعنی علی صادقی در تمام نقش‌هایش تا 70 درصد خودش است! او همان شخصیت بذله‌گو و حاضرجواب و رک و صاف و ساده‌ای است که در بیشتر نقش‌هایش آن را می‌بینید.

اما بهانه چهره شدن او بدون شک فیلم‌های ردیف شده‌اش در سینمای ایران برای اکران نیست، بلکه ایفای نقش «بهبود» در سریال نوروزی «زن بابا»یی بود که به خوبی از عهده نقشش برآمده است. قرار گرفتن او در کنار مهران غفوریان هم مزید بر علت شده بود تا صادقی بعضی از توانایی‌های فراموش شده‌اش را با حضور مهران غفوریان به یاد بیاورد!

هر چند او با کارگردان‌های مختلفی چه در سینما و چه در تلویزیون کار کرده است اما بدون شک نقش رضا عطاران در پرورش نوع بازی و طنزش نقشی بسیار سازنده بوده است. «کوچه اقاقیا»، «خانه به دوش»، «متهم گریخت» و «بزنگاه» از سریال‌هایی بود که او با رضا عطاران کار کرد تا بیشتر از میمیکش او با دیالوگ و خلق لحظه‌هایی که به بداهه می‌زد تماشاگرش را بخنداند.