عنکبوت‌های‌ دریایی ‌و ‌لاله‌های منگوله‌دار‌‌

اگرچه این عنکبوت‌ها تا اندازه‌ای شبیه عنکبوت‌های خشکی هستند، اما به کلاس و طبقه‌ای کاملا متفاوتی از حیوانات با عنوان پیکناگونیدها تعلق دارند.

این گروه صیادان مکنده نام دارند که با مکیدن مایع بدن دیگر حیوانات دریایی تغذیه می‌کنند. پیکناگونیدها معمولا در حوضچه‌های آبی جذر و مدی دیده می‌شوند،‌ اما معمولا آنقدر کوچکند که به زحمت دیده می‌شوند.

در مقابل پیکناگونیدهای آب عمیق می‌توانند تا 50 سانتی‌متر رشد کنند و بیشتر اوقات را در بستر دریا بگذرانند.

محققا اساسا طرحی برای مطالعه عنکبوت‌های دریایی نداشتند و بیشتر روی کرم‌های عجیب و غریب و دیگر موجوداتی که بر لاشه نهنگ‌هایی که در بستر دریا سقوط کرده رشد می‌کنند، تحقیقاتی داشتند. یکی از این لاشه‌ها در عمق 3 هزار متری آب‌های مونتری قرار داشت. محققان به وسیله دوربین‌های کنترل از راه دور به دفعات زیاد این لاشه را مورد بازبینی قرار دادند. پس از مدتی متوجه شدند هرازگاهی عنکبوت‌هایی را می‌بینند که نزدیک به لاله‌های منگوله‌دار هستند. این لاله‌ها همچون جسم شناوری در بستر دریا می‌غلتند تا به جسم جامدی برخورد کنند. پس از چند بار دانشمندان متوجه شدند جانور با نزدیک کردن دهان خود به شاخک‌های لاله شروع به مکیدن شیره گل می‌کند.

این لاله‌ها نقش منابع غذایی تجدیدپذیر را برای عنکبوت‌ها دارند؛ البته دیگر انواع لاله‌های آبی زیاد خوش‌شانس نیستند، چرا که در بعضی مواقع عنکبوت لاله چسبیده به استخوان نهنگ مرده را کاملا از جای خود جدا کرده، بعد از روی فراغت شروع به بلعیدن آن می‌کند.

این مشاهده تصادفی مثال دیگری است که می‌تواند منجر به دریافت‌های جدیدی در اعماق دریا شود که درک ما از آن بسیار کم است؛ همچنین قطعه دیگری از پازل زنجیره‌ای غذایی آب‌های عمیق را در جای خود قرار می‌دهد.

مترجم: آتنا حسن‌آبادی
منبع : Physorg