پسر 16 ساله چرا از زندان سر درآورد
آرزوی آزادی
16 سال بیشتر ندارد، اما به جای مدرسه در کانون اصلاح و تربیت است. تا زمانی که دیه برادر نامادریاش را نپردازد، رنگ آزادی را نخواهد دید.حسام وقتی میخواهد دلیل حضورش در کانون را توضیح بدهد، به دوران کودکیاش برمیگردد: بچه بودم که پدر و مادرم از هم جدا شدند و من و خواهرم از آن به بعد با پدرم زندگی میکردیم. طلاق پدر و مادرم باعث شده بود دیگر شاهد دعواهای هر روزه آنها نباشیم، اما جای خالی مادر در خانه مرا خیلی آزار میداد.»
مشکلات پسر مشهدی زمانی بیشتر شد که پدرش تصمیم به ازدواج مجدد گرفت: «نامادریام هم زنی مطلقه بود و یک پسر داشت. ما نمیتوانستیم با هم زیر یک سقف زندگی کنیم. نمیخواستم زن دیگری را مادر صدا کنم و یک پسر غریبه را برادر خودم بدانم.»
در این بین پدر حسام چندان به فرزندانش اهمیت نمیداد و احساسات آنها برایش مهم نبود. پسر نوجوان نیز روز به روز بیشتر دچار کمبودهای عاطفی میشد: «من حتی نتوانستم درس بخوانم. هنوز به دبیرستان نرفته ترک تحصیل کردم، ولی این موضوع برای پدرم اهمیت نداشت. بعد از ترک تحصیل بود که آواره کوچه و خیابانها شدم. فقط هر از گاهی به خانهمان میرفتم.»
حسام با این که سن زیادی ندارد کارتن خوابی را هم تجربه کرده است: 6 ماه کارتن خوابی کردم آن هم در فصل سرما اما این برای کسی اهمیت نداشت. پدرم اصلا نمیدانست من کجا هستم و چه میکنم او سرش به کار خودش گرم بود و این که چه بلایی سر من میآید برایش اهمیتی نداشت.»
هر چند پسر نوجوان در خیابان در انواع آسیبها قرار داشت و از طرفی بی پولی به او فشار میآورد، به گفته خودش هرگز کار خلافی انجام نداد و سراغ دزدی نرفت. او درباره این که چرا سر و کارش به دادگاه و زندان افتاد، توضیح میدهد: «یک روز که به خانهمان رفته بودم، برادر نامادریام هم آنجا بود. ما بر سر مسالهای بچگانه با هم دعوا کردیم، آنقدر عصبانی شده بودم که نتوانستم خودم را کنترل کنم و با چاقو ضربهای به او زدم. بعد از آن بود که دستگیر و به پرداخت دیه محکوم شدم، اما من که پولی ندارم و پدرم هم که برایش مهم نیست من زندان باشم یا جایی دیگر.»
حسام این روزها فقط یک آرزو دارد: «آرزو دارم به محض آزاد شدن کار پیدا کنم تا بتوانم زندگی بدون دردسری داشته باشد.»
گفت و گو
