لبخند سینمای ایران به فیلم خارجی

 در این شرایط، برخی فیلم‌ها نیز نمایش‌های کوچک و محدودی را پشت سر می‌گذارند و البته فریادهای سازندگان آنها در اعتراض به شیوه و نحوه اکران فیلم‌هایشان هم به جایی نمی‌رسد.

نکته جالب توجه این‌که با این حجم از نمایش فیلم، آمار فیلم‌های به نمایش درآمده روز به روز بالا می‌رود که این البته مایه افتخار دست‌اندرکاران اکران و مسوولان است، اما آنچه در این میان، از آن غفلت می‌شود، سهم بخشی از علاقه‌مندان به سینماست که تمایلی به تماشای فیلم‌های کمدی که اغلب آنها شبیه به هم هستند ندارند.

مخاطبانی که سینمای خاص ایران را هم نمی‌پسندند و به همین دلیل، در این سال‌ها به هر روشی که شده، پولی جور کرده و یک «سینمای خانگی» خریده‌اند تا آنچه را بر پرده سینماهای کشور قابل رویت نیست، در خانه خود تماشا کنند. حجم فراوان «سی‌دی‌فروشان کنار خیابانی» هم نشان می‌دهد که ظاهرا این بازار، مشتری خاص خود را دارد و از جهت عرضه و تقاضا، معادله‌های آن «خوب» جواب می‌دهد.

چند روز پیش امیرحسین علم‌الهدی ، کارشناس سینمایی به خبرگزاری فارس گفته بود: «ایران تنها کشوری است که 100 درصد تولیدات داخلی را نمایش می‌دهد، اما بر این اساس، اختصاص فضای کمی به نمایش فیلم خارجی می‌تواند فضای تنفسی متنوعی در حوزه نمایش ارائه کند.»

نکته جالب توجه در این اظهار نظر این است که علم‌الهدی در این مصاحبه به نکته‌ای اشاره کرده که می‌تواند توجیه خوبی برای نمایش فیلم‌های خارجی در سینمای ایران باشد.

طبق گفته وی سال 1370، تعداد 17 میلیون نفر در ایران مخاطب فیلم‌های خارجی بودند، اما سال 1386 این رقم به 140 هزار نفر رسیده و این نشان می‌دهد که متاسفانه تصمیمات، کارشناسی و متناسب با نیاز بازار و مخاطب در سینمای ما گرفته نشده است.

به نظر می‌رسد سینمای ایران اگر در پی یافتن راهی برای پیشرفت و خروج از دایره بسته بومی خود باشد که این هنر را در حد و اندازه صنایع دستی تنزل می‌دهد یکی از راه‌هایش لبخند زدن به نمایش فیلم‌های خارجی است.

این مساله در کنار رونق اقتصادی خوبی که برای سالن‌های سینما به دنبال دارد، باعث آشنایی مخاطبان جدی و حتی تخصصی سینما با جدیدترین فناوری‌‌های روز می‌شود ؛ فناوری‌‌هایی که اگر روی پرده‌های عریض سینما نمایش داده نشوند و اگر مورد نقد و داوری مطبوعات سینمایی قرار نگیرند ، هیچ گاه سینمای ایران چه در بدنه خود و چه در بخش مدیریتی، زحمت حرکت به سوی آن فناوری را نمی‌دهد.

این راهی است که با حرکت در آن، حق بخشی از مخاطبان جدی را که تمایلی به دیدن فیلم‌های تکراری ندارند، برآورده می‌شود.