پزشک خانواده
کلاف سردرگم زندگی
سینا از تهران: دانشجوی فوق لیسانس و در شرف ازدواج با یک دختر هم دانشگاهی غیر ایرانی. بعد از سفر کوتاهم به ایران، تذکرها و نهیبهای دیگران که اشتباه میکنی، عذابم میدهد و متاسفانه با وجود علاقه زیادی که به همسر آیندهام دارم، نگران شدهام. به نظر شما ازدواج با یک فرد خارجی فقط به دلیل خارجی بودنش اشتباه است؟
سینای عزیز، جواب این سوال بیشتر از هر چیزی به شخصیت خود تو و البته دختری که قرار است همسر آینده تو باشد بستگی دارد؛ به انتظاراتتان، خانوادههای شما و فرهنگی که در آن رشد کردهاید. اما برای واضحتر شدن جواب، این سوال را با چند سوال دیگر جواب میدهم سعی کن برای هر کدام از آنها یک پاسخ منطقی پیدا کنی.
1 - از چند سالگی ایران را ترک کردید؟ نوجوانی؟ جوانی؟
2 - در بدو ورودتان به کشور فعلی، چه مقدار تفاوت فرهنگی احساس میکردید؟ خانواده شما چطور؟ هماهنگ شدن با شرایط جدید (از نظر شخصیتی و فرهنگی) برای شما و خانواده سخت بود یا آسان؟
3 - در حال حاضر فرهنگ کشوری را که در آن زندگی میکنید تا چه حد میپسندید؟
4 - چه مقدار از فرهنگ آن کشور را عمیقا در خودتان حس میکنید؟ (منظورم این است که تا چه اندازه انطباق پیدا کردهاید؛ البته انطباق حقیقی، نه فقط ذهنی)
5 - خانواده شما با فرهنگ آن کشور مشکلی ندارند؟ به راحتی با خانوادههای آنها ارتباط برقرار میکنند؟
سعی کن برای همه این سوالها یک پاسخ منطقی پیدا کنی و بعد تصمیم بگیری.
شیلان از مهاباد: یک سوال خیلی کلی دارم، تفاهم در زندگی مشترک چه معنایی دارد؟
دوست خوبم؛ این سوال آنقدر کلی است که من هم چارهای ندارم جز این که یک جواب کلی بدهم البته سعی میکنم پاسخم کلیشهای نباشد تفاهم در زندگی مشترک یعنی قدرت درک و فهم منطقی، عقاید، روحیات، افکار، تفاوتهای طبیعی و تربیتی همسران، تا آن حد که در تعامل و زندگی با هم سازگاری داشته باشند و در کنار هم به آرامش و نشاط و رشد برسند و میزان رضایتمندیشان از یکدیگر و زندگی بالا باشد؛ البته همراه با مقداری تفاهم و گذشت.
سمانه از کرج: 8 ماه از ازدواج من و همسرم گذشته، اما او هنوز عادت دارد حتی در طول روز اوقاتی را در تنهایی بگذراند. با دوستانش قدم بزند، کتاب بخواند حتی تنها به دیدار خانواده برود (البته گاهی هم سراغ پدر و مادر من میرود.) به نظر شما این روحیه ممکن است ما را در زندگی دچار مشکل کند یا ما را از هم دورتر کند؟ البته این را هم بگویم که همسرم غیر از یکی دو ساعتی که در روز به خودش اختصاص میدهد، تمام روز را لحظهلحظه با من و در کنار من است؛ آنقدر که تحمل تنهاییهای یکی دو ساعته او برای من اصلا مشکل نیست.
ببین سمانه جان، تمام آدمها، حتی خود تو، نیاز دارند زمانی را فقط به خودشان اختصاص بدهند و در تنهایی به برخی مسائل روزمره زندگی فکر کنند؛ حتی گاهی که در منزل و در کنار هم هستند. علاوه براین هیچ لزمی ندارد همسران تمام وقت را در کنار هم باشند یا تمام برنامههایشان کاملا با هم منطبق باشد، گاهی همین هماهنگیهای زیاد ایجاد کسالت، خستگی و استرس میکند. حتی از نظر علمی هم ثابت شده که اگر همسران زمانهایی را در تنهایی بگذرانند، هیچ مشکلی به ارتباط بین آنها وارد نمیشود. بنابراین در مورد تو هم جای هیچ نگرانی وجود ندارد، اما به این شرط که خود تو هم زمانهایی را به تنهایی و خودت اختصاص بدهی. درست مثل همسرت، تو هم نیاز داری ساعاتی خودت باشی. بنابراین سعی کن درست همان زمانهایی که همسرت تنها بودن را تجربه میکند تو هم زندگی شخصی خودت را داشته باشی. البته این فاصله هیچگاه نباید فاصله عاطفی باشد، بنابراین اگر زمانی احساس کردی این جداییهای کوتاهمدت از نظر عاطفی بین تو و همسر فاصله ایجاد میکند، آن وقت است که باید نگران شوی.
فریبا از اسفراین: 9 ماه است که ازدواج کردهایم. چند وقت پیش یک اشتباه یعنی یک سوءتفاهم از طرف من نسبت به همسرم داشت کار ما را به جدایی میکشاند. اشتباه از طرف من بود چون زود قضاوت کرده بودم. نگرانم که تکرار این اشتباه یا حتی آثار آن، دوباره همه چیز را خراب کند!
فریبا جان! بهتر است به جای نگرانی سعی کنی اشتباه قبلی را تکرار نکنی. البته خوشبختانه چون زمان زیادی از ازدواج شما نگذشته، هنوز فرصت جبران داری به خصوص اینکه معمولا در روزهای اول زندگی تحمل این اشتباهها راحتتر است. اما یک نکته را همیشه به یاد داشته باش: هیچگاه سعی نکن در مورد رفتار دیگران بخصوص همسرت پیش داوری کنی؛ یعنی تا زمانی که اطمینان پیدا نکردهای، نباید رفتارت با طرف مقابل کوچکترین تغییری پیدا کند البته این کار ساده نیست اما حداقل در مورد تو که یک بار به قول خودت اشتباه کردهای، ضروری است. نکته مهم دیگر این است که بدانی وقتی همسران جوان اشتباه میکنند، بهترین راه، اعتراف صادقانه و صمیمی به خطاست. صداقت و ابراز پشیمانی و ندامت، گاهی تنها راه حل و البته بهترین راهحل است در حالی که قبول نکردن اشتباه و نپذیرفتن خطا، اختلاف را بیش از پیش دامن میزند. بنابراین تو چند گام جلو هستی، یعنی اشتباهت را پذیرفتهای و به آن اعتراف هم کردهای. پس جای نگرانی نیست. امیداوار باش و از زندگی با همسرت لذت ببر.
آزاده تنها
گفت و گو
