اعتصاب‌ عمومی‌ در ‌روز‌سیاه‌‌ کشمیر

کشمیری‌های ساکن در هر دو طرف خط کنترل و آنان‌ که جلای وطن کرده‌اند27 اکتبر مراسمی را در گرامیداشت این روز که ‌ «روز سیاه» شناخته می‌َشود، برگزار می‌کنند. دولت هند در این روز‌ با بی‌اعتنایی به پیمان استقلال هند و طرح تقسیم 1947 در جامو و کشمیر نیرو پیاده کرد.

ورود نیروهای هندی به خاک جامو و کشمیر با مقاومت‌هایی دراین منطقه مواجه شد و زمینه‌ساز مخاصمه‌ای طولانی با پاکستان نوپا شد که با هویتی اسلامی تشکیل شده و از هند جدا شده بود.

درگیری‌های پراکنده اما فرسایشی گروه‌های مبارز کشمیری که هند مدعی حمایت پاکستان از آن‌ها بوده و هست موجب شد دو‌کشور 2 بار درگیر‌منازعات نظامی تمام عیار با هم شوند و عاقبت پای سازمان ملل و سایر نهادهای فراملیتی را به این مناقشه کشاند.

هند پس از رایزنی‌های طولانی اگرچه با حکمیت سازمان ملل در این موضوع موافقت کرد لیکن از اجرای همه بندهای مصوبه شورای امنیت سازمان ملل برای حل بحران اجتناب ورزید.

شورای امنیت، برقراری آتش‌بس، علامت‌گذاری خط آتش‌بس، غیرنظامی کردن جامو و کشمیر و برگزاری همه‌پرسی آزاد تحت نظارت این سازمان را راه‌حل این بحران می‌داند اما با وجود آن ‌که 2 بند برقراری آتش‌بس و علامت‌‌گذاری خط‌ آتش‌بس به اجرا درآمد غیرنظامی کردن منطقه و برگزاری همه‌پرسی آزاد تحت نظارت سازمان ملل تاکنون عملی نشده است.

اگرچه دولت هند متعهد شده حق تعیین سرنوشت کشمیر را به مردم این منطقه اعطا کند اما در عمل از تعهدات خود عدول کرد. مردم کشمیر با توجه به ناکامی تلاش‌های صورت گرفته برای راه‌حل و فصل مناقشه این منطقه از راه‌های مسالمت‌‌آمیز در سال 1989 با هدف به دست آوردن حق تعیین سرنوشت خود قیامی فراگیر را آغاز کردند. این جنبش با گذشت زمان نه تنها به خاموشی نگرایید که شتاب گرفت و مقامات هند را بر آن داشت تا در ژانویه 2004 با پاکستان پشت‌میز مذاکره بنشینند. دولت پاکستان هم که ترجیح می‌داد توان خود را معطوف پیشرفت داخلی کند و علاقه‌ای به ادامه مناقشه نداشت با شروع مذاکرات موافقت کرد.

دیدار تاریخی پرویز مشرف، رئیس‌جمهور پیشین پاکستان از هند در سال 2005 میلادی‌ زمینه‌ساز سرعت گرفتن مذاکرات بود. او که در دوره‌ای از خدمتش ریاست اداره امور کشمیر در ارتش پاکستان را بر عهده داشت برای گفتگو با هند‌ی‌ها به این کشور رفت تا عنوان «ژنرال صلح» را از آن خود کند.

هرچند روند مذاکرات در مسیر خوبی پیش می‌رفت اما حملات 26 نوامبر 2008 بمبئی و ادعاهای هند که پاکستان را مسئول این حملات می‌دانست موجب شد روند مذاکرات متوقف شود.

پاکستان در روند مذاکرات با طرح پیشنهاداتی از جمله خروج نیروهای نظامی و مدیریت مشترک به منظور حل و فصل مناقشه کشمیر انعطاف قابل ملاحظه‌ای از خود نشان داد، اما سرسختی هند مانع از ثمر رسیدن تلاش‌ها برای برقراری صلح پایدار بین دو کشور شد.

وضعیت در کشمیر تحت تسلط هند چندان مساعد نیست و حضور مداوم سربازان هندی در مراکز جمعیتی و درگیری‌های گاه و بیگاه با مبارزان کشمیری زندگی را برای مردم سخت کرده است.

استفاده مداوم از زور علیه مردم، دستگیری جوانان، هتک حرمت و اهانت به زنان و آتش زدن منازل مسکونی موارد متعددی از نقض حقوق بشر را در کشمیر به همراه داشته است.

آن چنان که پاکستانی‌ها ادعا دارند نیروهای هندی بیش از 92 هزار تن از مردم کشمیر را به قتل رسانده، بیش از 25 هزار نفر زن را بیوه کرده، بیش از100 هزار کودک را یتیم کرده و حدود 10 هزار تن از زنان کشمیر را طی 20 سال گذشته مورد تجاوز و آزار قرار داده‌اند.

از محل هزاران نفر از مردم بی‌گناه کشمیر که تحت بازداشت این نیروها بوده و مفقود شده‌اند، اطلاعی در دسترس نیست. این در حالی است که صدها گور بی‌نام در سرزمین‌های اشغالی یافت شده است که تصور می‌شود متعلق به آن دسته از کشمیری‌هایی است که ناپدید شده‌اند.

عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر و دیگر سازمان‌های بشردوست بین‌المللی در گزارش‌های مکرر خود از نقض حقوق بشر در کشمیر تحت اشغال هند بیش از پیش ابراز نگرانی کرده‌اند.

پارلمان اروپا در نشست 10 ژوئیه 2008 خود در استراسبورگ فرانسه با اکثریت آرا قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که در آن از دولت هند درخواست شده سریعا به مساله کشف گورهای دسته‌جمعی در کشمیر رسیدگی کند. در عین حال در این قطعنامه کشتارهای غیرقانونی، ناپدید شدن مردم، شکنجه، تجاوز و دیگر موارد نقض حقوق بشر محکوم شده است.