الگوی سریال‌های پزشکی

واقعا این سوال اساسی در ذهن نقش می‌بندد که مجموعه‌ای که با چندصد قسمت پخش شده، چگونه است که هنوز جای کار دارد. دلیل عمده چنین ادعایی قطعا قبل از هر فاکتوری نظیر کارگردانی، داستان و محتوای خاصی است که نویسنده در آن طراحی کرده؛ طراحی‌ای که هیچ‌گاه ردپایی از تکرار در آن وجود ندارد.

قصه «پرستاران» خیلی قصه پیچیده‌ای نیست که نگاه اول و بخصوص حرکات دوربین و چینش شخصیت‌ها آن را القا نمایند، نگاه مستند در آن است. طراحی یک مرکز پزشکی با تمام مختصات و مشخصات چنین مراکزی خیلی خارج از حقیقت نیست و چنین نکته‌ای را نویسنده تاکید کرده و هرچند در برخی موارد به خاطر خروج از قواعد استنادی، رجوع به قصه‌پردازی می‌نماید، لیکن در کلیات و طراحی هیچ‌گاه نمی‌خواهد این فضا شکسته شود. یک مرکز پزشکی که می‌بایست دارای دکتر اورژانس، تخت، نیروهای پرستاری و... باشد را بیننده کاملا در این برنامه می‌بیند؛ به طوری که هیچ مختصات زاید و یا هیچ المان از قلم افتاده در آن وجود ندارد.

پس در نتیجه در قدم نخست، فضاسازی دقیق و منطقی در این مجموعه بروز پیدا کرده؛ اما در بخش دیگر محتوای ماهوی آن است، داستان‌ها با چند شخصیت ثابت در فضای چندساله ادامه پیدا کرده، این شخصیت‌ها یا پزشکند یا پرستار یا از عوامل خدماتی؛ اما به هر تقدیر در این مرکز پزشکی حضور فعال دارند. هرازچندگاهی چند نفر بتدریج از داستان خارج و شخصیت جدیدی که در قالب شخصیت ثابت است، شکل می‌گیرد. اینان خیلی محدود به همان مرکز پزشکی می شوند و با کارگردان در هر قسمت به نوعی وارد زندگی شخصی آنها می‌گردد و دغدغه‌ها و مشکلات آنان را مطرح می‌کند. برخی از این مشکلات جنبه کلی دارد و برخی دیگر محدودتر است ولی به هر حال طرح شده و با دقت مورد کندوکاو قرار می‌گیرد و بعضا تا چند قسمت در بخش‌هایی از هرداستان به آن پرداخته می‌شود.

در کنار این بخش بیماران و شخصیت‌هایی که در هر قسمت شکل می‌گیرند و در پایان هر مجموعه خارج می‌شوند، چند بیمار معمولا در هر مجموعه معرفی شده و هر یک در قالبی خاص با این مرکز پزشکی و یا کادر این مرکز مرتبط می‌شوند. در این مدل، نویسنده با دقت ویژه‌ای درصدد بوده تا بیماران ضمن بیان مشکل و دردشان با پرسنل این مرکز رابطه برقرار کنند. چنین اتفاقی به جهت صداقت و امنیتی که بیمار با پزشک دارد، معمولا صورت می‌گیرد و بیننده نیز با سرعت به چنین شرایطی واکنش نشان داده و جذب می‌شود.

چنین شرایطی قطعا سبب می‌گردد تا قصه زندگی و مشکلات بیماران از قالبی دیگر به تصویر کشیده شود و جذابیت بصری دوچندان گردد. با چنین روابط و اتفاقاتی است که پرستاران هیچ‌گاه یکنواخت و تکراری نمی‌شود و این پتانسیل را دارد که در هر قسمت داستانی جدید و شخصیت جدیدی را به بیننده معرفی کند و هیچ‌گاه بیننده نیز خسته نشود.

محمدرضا رشیدی