مرحوم رحیم موذنزاده اردبیلی اذان معروف خود را در سال 1334 در قالب بیات ترک برای رادیو خوانده است و هماکنون جان و دل مومنان را در دمدمه افطار و سحر صفای خاصی میبخشد.
قرار بود این اذان سال گذشته به عنوان اولین اثر معنوی به ثبت ملی برسد که حالا معلوم نیست به ثبت رسیده یا نه. مرحوم موذنزاده اولین کسی است که اذان را به سبک ایرانی خوانده است، زیرا تا پیش از آن اذانها به سبک عربی اجرا میشد.
دارا بودن صدایی ممتاز و خوشآوا یکی از ویژگیهای حنجره مرحوم موذن زاده بود که در این اذان خود را به خوبی نشان داده است. ایرانیان معمولا اذان و قرآن را در حالتهایی نزدیک به دستگاه شور و متعلقات آن از قبیل ابوعطا و دشتی و گاهی نیز سهگاه میخوانند.
این الحان هم اغلب برگرفته از نغمه های جاری در کوچه و بازار یا هر مکان یا ناحیه ای است. مقدمه اذان موذنزاده و سلام و دعای افتتاح آن حالتی شبیه گوشه قطار دارد، از لحظه شروع اللهاکبر اذان تا خاتمه در درآمد بیات ترک، اما با لحن گوشه ای خاص که روح الارواح نامیده می شود اجرا شده است.
ویژگی روحالارواح، حالت نغمگی آن است که فضایی سیال میان بیات ترک و شور پدید می آورد. بنابراین، در اذان مذکور، علاوه بر صدای خوش مجری آن، لحن و حالت اجرا نیز بسیار موثر است. انتخاب و ارائه دقیق نغمگی، این اذان را به یکی از مشهورترین، جذابترین و خاصترین آواز قدسی و مذهبی در مجموعه موسیقی عبادی مسلمانان جای داده است.