نیم قرن مبارزه

حکیم که عمرش را وقف مبارزه با استبداد صدام کرده بود عاقبت نه به دست دیکتاتور عراق که به واسطه سرطان ریه از پای درآمد و چشم از جهان فرو بست. او که از یکسال و اندی قبل دچار این عارضه شده بود هر از چند گاهی برای درمان به ایران سفر می‌کرد لیکن وضعیت جسمانی او طی روزهای اخیر رو به وخامت گذاشته بود.

تلاش تیم پزشکی درمان وی به رغم اقدامات صورت گرفته به نتیجه نرسید و «مبارز آزادی عراق» حوالی ظهر دیروز چشم از جهان فرو بست. انتشار خبر مرگ حکیم در ساعات میانی دیروز بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی داشت. اکثر شبکه‌های رادیو تلویزیونی عراق روز گذشته با قطع برنامه‌های خود این خبر را به تفصیل پوشش دادند.

منابع خبری پیشتر و حدود یک سال قبل برای اولین‌بار ادعای ابتلای حکیم به سرطان به دلیل نوشیدن قهوه‌ آلوده به تالیوم در ضیافتی که توسط عبدالله دوم، پادشاه اردن به افتخار سفر او به امان، پایتخت این کشور ترتیب داده شده بود را مطرح کردند. این خبر بویژه وقتی دکتر سامر جرجیس، از پزشکان متخصص عراقی‌الاصل ساکن آمریکا به عنوان پزشک معالج حکیم را تاکید کرد جنجالی رسانه‌ای به پا کرد. حکیم در مراحل بعد با سفر به ایران توسط پزشکی ایرانی تحت معالجه قرار گرفت.

اگرچه تلاش ما برای تماس با پزشک معالج حکیم به نتیجه نرسید اما شایع شده آزمایشات پزشکی ابتلای وی به سرطان به دلیل مصرف تالیوم را که ماده‌ای خطرناک و مرگ‌آور تلقی می‌شود، تایید کرده است. خبر مسمومیت عبدالعزیز حکیم با تالیوم و ابتلای او به سرطان ریه و مثانه تا مدتی سوژه مورد علاقه رسانه‌ها بود اما این خبر خیلی زود به فراموشی سپرده شد لیکن سفرهای حکیم برای مداوا به ایران ادامه یافت و این بار دیدارهای گاه و بیگاه او از تهران در کانون توجه رسانه‌ها قرار گرفت. حکیم به هر حال پس از تحمل بیش از یکسال رنج ابتلا به سرطان چشم از جهان فروبست و راز ابتلایش به این بیماری را با خود به ابدیت برد بی آن که هیچگاه زبان به اعتراض بگشاید. او رفت تا خاطره‌اش نماد پایداری در برابر ظلم و سکوت در برابر جفا باشد.

پیکر حکیم قرار است پس از تشییع در ایران به عراق بازگردانده شود تا پس از تشییع در بغداد، پایتخت عراق در نجف اشرف به خاک سپرده شود.

رضا سادات