دلت نلرزد که لباست پاک است یا نه‌

به هر ترتیبی که شده، خودت را از این سرویس بهداشتی نجات می‌دهی و می‌آیی سراغ دستشویی. این قسمت ماجرا دیگر تحمل‌برانگیز نیست. مایع دستشویی موجود در مخزنی که بالای دستشویی تعبیه شده از آبی که از شیر ریخته می‌شود، بدون اغراق رقیق‌تر است. نمی‌دانم چه کسی به ذهنش رسیده که با ریختن آب در مایع دستشویی و رقیق کردن آن می‌توان صرفه‌جویی کرد، نمی‌دانم؛ اما می‌دانم این مسجد آنقدر درآمد دارد که بتواند دست‌کم این سرویس بهداشتی را نو کند یا اگر شده یک مایع دستشویی آبرومند بگذارد، آن شیلنگ را نو کند، بهداشت و سلامت هم به جهنم، لااقل بنده خدایی که می‌خواهد در این مکان نماز بخواند، دست و دلش نلرزد که لباسش پاک است یا نجس. جالب است که از سال 1373 دهه پایانی ماه شعبان، دهه بهداشت و نکوداشت مساجد نامگذاری شده است.

اتفاقا معاون فرهنگی و تبلیغ سازمان تبلیغات اسلامی در جمع خبرنگاران گفته است: از امروز (اول شهریور) و در آغاز دهه نکوداشت مساجد، 70 هزار مسجد سراسر کشور غبارروبی و عطرافشانی می‌شود. به گفته او، 40 درصد مساجد کشور، فاقد سرویس بهداشتی مناسب و تنها 30 درصد مساجد دارای مکانی برای نگهداری کفش‌ها هستند. حجت‌الاسلام محمدحسین موسی‌پور گفته است، متاسفانه تنها 63‌درصد مساجد فعال هستند و حداقل یک وعده نماز در آنها اقامه می‌شود و حدود 31 تا 32 درصد مساجد نیمه‌فعال هستند و تنها در مقاطع خاصی چون ماه مبارک رمضان فعالیت دارند. 6 درصد مساجد نیز غیرفعال هستند و هیچ بهره‌برداری از آنها نمی‌شود که علت آن نیز کمبود نیروی انسانی، فضا و امکانات لازم است. مسلما همه این آمار‌ها درست و باورپذیر است؛ اما این‌که در مملکتی اسلامی، کمبود امکانات باعث غیرفعال شدن مساجد باشد، این‌که کمبود امکانات گریبانگیر خانه خدا هم شود، باورش سخت است.