یک روز با مترو

 دلیل من برای این کار مثل همه مسافران دیگر مترو بود: زودتر رسیدن به مقصد، کمک به کاهش ترافیک و احیانا، پرداخت هزینه کمتر برای جابه‌جایی،‌ اما دیروز مثل خیلی از روزهای دیگر که در ماه‌های اخیر شاهد آن بودم، دلیل اول محقق نشد و پیمودن مسیر یادشده، بیشتر از یکساعت طول کشید حال آن‌که طبق برنامه اعلام شده مترو، این مسیر باید حداکثر ظرف 12 دقیقه طی شود، یعنی فاصله رسیدن به هر ایستگاه، 2 دقیقه.

اما این همه ماجرا نبود چون از هر 3 قطار خط یک فقط یکی مسیر ایستگاه حقانی تا قلهک را طی می‌کند. دیروز دقایقی انتظار کشیدیم تا این‌که بالاخره قطار سوم که روی تابلویش قلهک نوشته شده بود، در ساعت 17 و 30 دقیقه سر ‌رسید. آن را سوار شدیم اما تا حرکت کند، در همان ایستگاه بیشتر از یکربع منتظر شدیم بدون آن‌که کسی توضیح دهد چرا این همه توقف و مکث. اما این پایان ماجرا نبود، وقتی به ایستگاه شهید همت رسیدیم، راننده محترم قطار فرمودند: مسافران محترم، این قطار به قلهک نمی‌رود. لطفا، از قطارهای بعدی استفاده کنید. نهایتا، با قطار دیگری که جای سوزن انداختن نداشت و ما را به یاد اتوبوس‌های واحد سالیان گذشته انداخته بود، پس از گذشت یکساعت به ایستگاه میرداماد رسیدیم بدون آن‌که بدانیم چرا این همه تاخیر؟!

این در حالی است که مترو در همه دنیا به نظم در حرکت شناخته می‌شود و در ایستگاه‌های متروی ایران نیز برنامه حرکت قطارها را به وفور چاپ کرده‌اند.

می‌گویند یکی از ویژگی‌های جامعه ما ، عدم پایبندی زیاد به نظم و اجرای دقیق برنامه‌هاست. با این حال، بسیاری امیدوار بودند با آمدن مترو و تبلیغات شهرداری، این ویژگی فرهنگی روز به روز به نحو مثبتی تغییر کند اما گویا همه چیز برعکس شده است. به جای این‌که ما به دقت مترو عادت کنیم، مترو ایرانی شده است!

محمدرضا نادری