برای مثال هنگام ورود گروه ما که برای رصد خورشیدگرفتگی عازم چین شده بود در فرودگاه شانگهای پیش از آنکه مراحل ورود و کارهای ویزا و مهاجرت صورت گیرد، 3 بار با کمک دوربینهای مادونقرمز، حسگرهای حرارتی و سپس با درخواست از همه مسافران ورودی برای پرکردن کارتهای ویژه در رابطه با محل اقامت، محل سفر پیشین و... بررسیهایی را چه برای شهروندان چینی و چه برای شهروندان خارجی که وارد چین میشدند، انجام میدادند. گروه کثیری از پزشکان و پرستاران نیز در میان مردم حضور داشتند و از آنها درباره سلامتشان سوال میکردند. اما پس از پایان سفر در بازگشت به کشور در فرودگاه امام خمینی(ره)، شاهد چنین حساسیتی نبودیم و جالب توجه است که بدانید به رغم اینکه حدود 6 نفر از گروه ما در آخرین روز اقامت در چین دچار سرماخوردگی شده بود و اکثرا با تب وارد ایران شدند، تنها نشانهای که از مراقبت پزشکی دیده میشد، اتاقکی بود که مسوول آن هم در دسترس نبود. ما خوششانس بودیم که دچار ویروس H1N1 نشده بودیم، اما با توجه به اینکه این روزها چین نیز یکی از قربانیان آنفلوآنزای خوکی است، اگر هر یک از ما دچار این بیماری میشد تاکنون احتمالا بسیاری از افراد از جمله کارمندان فرودگاه که مدارک ما را بدون ماسک و لباس محافظ بررسی میکردند، افراد خانواده و ... دچار این ویروس شده بودند.
شاید بتوان با درخواست کمک از نیروهای هلال احمر ایران و آموزش آنها و نگاه به الگوهای مراقبتی موجود در دیگر کشورها بتوانیم احتمال ورود بیشتر این بیماری به کشور را کاهش دهیم.
پوریا ناظمی
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)